The Mirror Pool

Nagrywając album Gerrard wykorzystała w licznych utworach Australijską Wiktoriańską Orkiestrę Filharmoniczną pod dyrekcją Johna Bonnara, który wystąpił również jako muzyk solowy. Wśród zaproszonych gości znalazł się również przyszły współpracownik artystki, Pieter Bourke. Wystąpił jako wokalista i instrumentalista. Sama Gerrard wystąpiła jako główna wokalista demonstrując równocześnie swoje doskonałe umiejętności w grze na yangqin^[1]. W muzyce albumu dostrzegalny jest mniejszy wpływ różnorodnych wpływów bliskowschodnich, celtyckich i renesansowych, obecnych w kilku ostatnich albumach Dead Can Dance; zamiast nich Gerrard położyła nacisk na barokowe brzmienia, które charakteryzowały klasyczne albumy zespołu z końca lat 80., takie jak The Serpent’s Egg^[3].

Lista i informacje według Discogs^[4].

1.	Violina: The Last Embrace	5:44
2.	La Bas: Song Of The Drowned	7:42
3.	Persian Love Song: The Silver Gun aranżacja: Lisa Gerrard utwór tradycyjny	2:33
4.	Sanvean: I Am Your Shadow kompozycja: Andrew Claxton	3:49
5.	The Rite chórki: Dimitry Kyryakou, Jacek Tuschewski, John Bonnar, Pieter Bourke	3:22
6.	Ajhon	3:10
7.	Glorafin perkusja, tabla, chórki: Pieter Bourke yangqin: Lisa Gerrard	4:51
8.	Majhnavea's Music Box	1:34
9.	Largo kompozycja – Handel keyboardy: John Bonnar	2:52
10.	Werd	1:39
11.	Laurelei aranżacja: Dimitry Kyryakou, John Bonnar, Lisa Gerrard yangqin: Lisa Gerrard keyboardy: John Bonnar	5:59
12.	Celon chórki:Jacek Tuschewski, John Bonnar	6:07
13.	Venteles	2:38
14.	Swans yangqin: Lisa Gerrard instrumenty perkusyjne (darbuka), klaskanie w rece: Pieter Bourke	5:47
15.	Nilleshna	6:30
16.	Gloradin	3:56
		1:08:13

• Lisa Gerrard – muzyka (o ile nie zaznaczono inaczej), wykonanie
• Pieter Bourke
• John Bonnar
• Dimitry Kyryakou
• The Victorian Philharmonic Orchestra

• Lisa Gerrard – produkcja
• Jacek Tuschewski – obraz na okładce
• Dennis Keeley – portret we wkładce
• Chris Bigg – design

Ned Raggett z AllMusic twierdzi, że „The Mirror Pool wydaje się w istocie kontynuacją urzekających, przestrzennych klimatów Dead Can Dance. Bez głębokiego, dudniącego głosu Brendana Perry’ego jako kontrastu, sięgające niebios umiejętności Gerrard przekształcają całe to nagranie w prawdziwie mistyczne przeżycie”. Jedyny drobny zarzut, jaki można – zdaniem autora postawić – jest taki, że album „jako zbiór jest odrobinę zbyt przytłaczający” ale „śpiew Gerrard jest tak bogaty i dramatyczny, że nawet najdrobniejsze zastrzeżenia wydają się błahe”. Jako przykład podaje adaptację kompozycji Händla „Largo”, która „idealnie pasuje do nastroju, a w której wokal Gerrard jest absolutnie perfekcyjny”^[1].

Zdaniem Davida Jarmana z CMJ New Music Monthly „The Mirror Pool jest równie piękny i hipnotyzujący jak jej [Gerrard] dokonania z Dead Can Dance, w których jej bezsłowne, melizmatyczne okrzyki, wydobywające się z głębokiego, donośnego altu, kontrastują z oszczędną, mroczną oprawą orkiestrową”. W podsumowaniu autor podkreśla, że „duchowa moc tego albumu jest niezaprzeczalnie namacalna i często budzi podziw”^[3].