The Young Turks

The Young Turks (TYT) – amerykański internetowy program informacyjno-publicystyczny, poświęcony przede wszystkim polityce i sprawom społecznym. Powstał w 2002 roku jako audycja radiowa, a od połowy pierwszej dekady XXI wieku był rozwijany jako program internetowy. Z czasem stał się główną audycją szerszej sieci medialnej TYT Network[1][2].

Program stworzyli Cenk Uygur i Ben Mankiewicz. W 2007 roku do zespołu dołączyła Ana Kasparian, początkowo jako producentka; później została współprowadzącą programu[3].

The Young Turks jest kojarzony z amerykańską lewicą i progresywizmem. W badaniach medioznawczych program analizowano również jako przykład lewicowych mediów populistycznych działających w internecie[4].

Historia

Początki i przejście do internetu

Przed powstaniem The Young Turks Uygur prowadził w połowie lat 90. program The Young Turk w telewizji public access w Waszyngtonie. W lutym 2002 roku wraz z Benem Mankiewiczem uruchomił The Young Turks w satelitarnej sieci radiowej Sirius. Niedługo później do zespołu dołączyła Jill Pike[1].

Twórcy przygotowali następnie pilotażową wersję telewizyjną i próbowali zainteresować nią nadawców. Gdy nie znaleźli nabywcy, w grudniu 2005 roku zaczęli regularnie transmitować trzygodzinny program w dni powszednie przez własną stronę internetową. Wiosną następnego roku transmisję internetową oglądało przeciętnie około 11 tys. osób dziennie, a łączną publiczność audycji radiowej i internetowej Los Angeles Times szacował na około 100 tys. odbiorców[1].

W styczniu 2006 roku zespół przeprowadził 99-godzinną transmisję, podczas której wzywano senatorów Partii Demokratycznej do zastosowania obstrukcji parlamentarnej przeciwko zatwierdzeniu Samuela Alito na stanowisko sędziego Sądu Najwyższego Stanów Zjednoczonych[1].

W następnych latach coraz większe znaczenie dla programu miał YouTube. Internetowa wersja The Young Turks stopniowo stała się główną formą działalności zespołu i podstawą rozwijanej później sieci TYT Network[5].

Current TV

Pod koniec 2011 roku powstała telewizyjna wersja The Young Turks dla stacji Current TV. Program internetowy był w tym czasie nadal nadawany równolegle[5].

W styczniu 2013 roku Current TV została kupiona przez Al Jazeera Media Network, która zamierzała zastąpić ją nowym kanałem informacyjnym Al Jazeera America. Format oparty w dużej mierze na komentarzu Uygura nie odpowiadał koncepcji nowej stacji. Ostatnie wydanie The Young Turks w Current TV wyemitowano 15 sierpnia 2013 roku, po czym zespół skoncentrował działalność na internecie[5].

TYT Network

Wokół głównego programu powstała TYT Network, skupiająca kolejne audycje internetowe poświęcone m.in. polityce, kulturze i rozrywce. W 2013 roku firma zatrudniała około 30 osób, a jej roczne przychody przekraczały 3 mln dolarów. Około jednej trzeciej wpływów pochodziło wtedy z płatnych subskrypcji, a pozostała część przede wszystkim z reklam związanych z materiałami publikowanymi na YouTube[5].

W kwietniu 2014 roku TYT Network pozyskała 4 mln dolarów od funduszu inwestycyjnego kierowanego przez byłego gubernatora Luizjany Buddy'ego Roemera. Pieniądze miały zostać przeznaczone na rozwój transmisji internetowych, dystrybucji oraz sprzedaży programów poza Stanami Zjednoczonymi[6].

W sierpniu 2017 roku spółka pozyskała kolejne 20 mln dolarów. Rundzie finansowania przewodziła 3L Capital, a wśród inwestorów znalazły się również WndrCo, założone przez Jeffreya Katzenberga, Greycroft i e.ventures. Kapitał miał posłużyć do rozszerzenia oferty programowej i działalności cyfrowej[2].

Istotną częścią modelu biznesowego TYT stały się bezpośrednie wpłaty odbiorców. W 2018 roku serwis Digiday podawał, że sieć miała około 27 tys. płacących subskrybentów, a wpływy z subskrypcji odpowiadały za około połowę jej przychodów[7].

W maju 2018 roku uruchomiono również całodobowy kanał TYT w usłudze YouTube TV, łączący istniejące audycje sieci z materiałami przygotowywanymi dla ciągłej transmisji[8].

Format i profil polityczny

Program łączy relacjonowanie bieżących wydarzeń z komentarzem prowadzących i zapraszanych gości. Najwięcej miejsca zajmuje polityka amerykańska, ale omawiane są również kwestie społeczne i kulturowe.

TYT jest zaliczany do progresywnej części amerykańskiego krajobrazu medialnego. Reece Peck i Manel Palos Pons analizowali go jako przykład lewicowego medium populistycznego, wskazując m.in. na krytykę elit politycznych i medialnych oraz sposób budowania bezpośredniej relacji z odbiorcami za pośrednictwem platform internetowych[4].

Kontrowersje

Nazwa

Nazwa programu budziła sprzeciw części środowisk ormiańskich ze względu na jej skojarzenie z historycznym ruchem młodoturków. Politycy związani z rządzącym wówczas Imperium Osmańskim Komitetem Jedności i Postępu odegrali kluczową rolę w ludobójstwie Ormian. Z tego powodu działacze ormiańscy wzywali twórców TYT do zmiany nazwy[9].

Uygur utrzymywał, że nazwa programu została zaczerpnięta z angielskiego określenia oznaczającego młodego buntownika lub reformatora, a nie jako nawiązanie do historycznego ruchu. Nazwy nie zmieniono[9].

Związek zawodowy

W lutym 2020 roku grupa pracowników produkcji i postprodukcji TYT rozpoczęła starania o utworzenie związku zawodowego afiliowanego przy International Alliance of Theatrical Stage Employees (IATSE)[10].

Kierownictwo firmy odmówiło dobrowolnego uznania związku i opowiedziało się za przeprowadzeniem formalnego głosowania. Uygur argumentował, że dodatkowe koszty wynikające z układu zbiorowego mogłyby być trudne do poniesienia przez stosunkowo niewielką firmę medialną. Sprawa zwróciła uwagę mediów także dlatego, że TYT wcześniej opowiadało się za prawami pracowników do organizowania się[11].

W kwietniu 2020 roku pracownicy uczestniczący w głosowaniu opowiedzieli się za reprezentacją przez IATSE[11].

Przypisy

  1. 1 2 3 4 Matea Gold: Can't get on the network? Get on the Net. Los Angeles Times, 2006-03-19. [dostęp 2026-08-16]. (ang.).
  2. 1 2 Todd Spangler: Jeffrey Katzenberg's WndrCo Invests in TYT Network as Part of $20 Million Round. Variety, 2017-08-08. [dostęp 2026-08-16]. (ang.).
  3. ↑ Ana Kasparian from The Young Turks is more than a rebel. KFI AM 640, 2019-09-15. [dostęp 2026-08-16]. (ang.).
  4. 1 2 Reece Peck, Manel Palos Pons. Left Populist Media Online: A Comparative Analysis of the U.S.'s The Young Turks and Spain's La Base. „Television & New Media”, 2025-07-18. DOI: 10.1177/15274764251353117. (ang.).
  5. 1 2 3 4 Ryan Faughnder: 'The Young Turks' host Cenk Uygur bets on Web after Current TV. Los Angeles Times, 2013-08-15. [dostęp 2026-08-16]. (ang.).
  6. ↑ Ryan Faughnder: Young Turks Network raises $4 million from former Louisiana governor. Los Angeles Times, 2014-04-16. [dostęp 2026-08-16]. (ang.).
  7. ↑ Tim Peterson: The Young Turks now has 27k paying subscribers accounting for half of its revenue. Digiday, 2018-08-29. [dostęp 2026-08-16]. (ang.).
  8. ↑ Todd Spangler: YouTube TV Launches Tastemade, Young Turks 24-Hour Linear Channels. Variety, 2018-05-17. [dostęp 2026-08-16]. (ang.).
  9. 1 2 Anya Zoledziowski: The Young Turks Led the Armenian Genocide. But the Progressive Show 'The Young Turks' Won't Change Name. Vice, 2020-10-21. [dostęp 2026-08-16]. (ang.).
  10. ↑ Employees at The Young Turks Announce Unionization. IATSE, 2020-02-18. [dostęp 2026-08-16]. (ang.).
  11. 1 2 Alex Thompson: Inside the union campaign that roiled left-wing network The Young Turks. Politico, 2020-04-10. [dostęp 2026-08-16]. (ang.).

Linki zewnętrzne

This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.