Thulit
 Thulit z Leksvik, Norwegia | |
| Właściwości chemiczne i fizyczne | |
| Inne nazwy |
rosalin, unionit |
|---|---|
| Skład chemiczny |
Ca2Al3(SiO4)(Si2O7)(O,OH)[1] |
| Twardość w skali Mohsa |
6–7[1] |
| Przełam |
muszlowy[1] |
| Łupliwość |
doskonała[1] |
| Pokrój kryształu |
masywny[1] |
| Układ krystalograficzny |
rombowy[1] |
| Gęstość |
3,1 g/cm³[1] |
| Właściwości optyczne | |
| Barwa |
różowa[2] |
| Rysa |
biała |
| Współczynnik załamania |
1,695 (dwuosiowy)[1] |
| Inne |
dwójłomność: 0,006–0,013[1] |
Thulit (rosalin, unionit) – różowa lub różowoczerwona odmiana zoisytu lub klinozoisytu. Odmiana zasobna w mangan.
Nazwa pochodzi od dawnej nazwy północnej części Norwegii (legendarnej wyspy) – Thule, gdzie minerał ten występuje.
Charakterystyka
Właściwości
Występuje w skupieniach zbitych. Jest nieprzezroczysty, czerwony. Podobny do rodonitu – wyglądem, barwą, wieloma parametrami fizycznymi (może stanowić jego doskonała imitację).
Występowanie
Występuje w zmienionych głębinowych skałach magmowych oraz w przeobrażonych skałach wapiennych. Towarzyszą mu najczęściej kwarc, grossular, fluoryt, piemontyt oraz albit[2].
Miejsca występowania:
- Na świecie: Norwegia – Souland i Lexviken, USA – Tennessee, Kalifornia, Grenlandia, Rosja – Ural, Namibia, Włochy, Australia[2].
- W Polsce: został stwierdzony w okolicach Sobótki na Dolnym Śląsku.
Zastosowanie
- ceniony kamień kolekcjonerski,
- do wyrobu galanterii ozdobnej,
- do wyrobu biżuterii (szlif kaboszonowy lub tabliczkowy).
Przypisy
Bibliografia
- W. Heflik, L. Natkaniec-Nowak: Zarys Gemmologii, Wyd. AGH 1996
- W. Schuman: Kamienie szlachetne i ozdobne, Wyd. „Alma–Press” 2004 r.
- Leksykon Przyrodniczy – Minerały i kamienie szlachetne, „Horyzont” 2002 r.
- W. Schumann: Minerały świata, O. Wyd. „Alma–Press” 2003 r.