Tina Weymouth

Tina Weymouth urodziła się 22 listopada 1950 roku w Naval Air Station w Coronado w Kalifornii jako trzecie z ośmiorga dzieci. Jej matka była naturalizowaną Francuzką, a ojciec pilotem myśliwca marynarki wojennej USA. Uzdolnienia artystyczne sprawiły, że w wieku dwunastu lat, do podjęła naukę rysunku w Corcoran School of Art w Waszyngtonie. Mając trzynaście lat koncertowała z grupą dzwonkarzy z Maryland^[1], Mrs Tufts’ English Handbell Ringing Group, który wykonywał średniowieczne melodie nosząc stroje z epoki elżbietańskiej^[2]. W wieku 14 lat po raz pierwszy sięgnęła po gitarę, ale nie wytrwała w grze na niej, pomimo podziwu dla takich wykonawców lat 60., jak The Beatles, Bob Dylan i Peter, Paul & Mary^[3]. Po ukończeniu szkoły średniej w 1968 roku znalazła letnią pracę w Departamencie Zdrowia, Edukacji i Opieki Społecznej w Waszyngtonie, po czym wyjechała do Barnard College w Nowym Jorku, zamierzając studiować literaturę francuską i historię sztuki. Później na krótko przeniosła się do Old Dominion University, a następnie powróciła do Barnard, by w 1969 roku całkowicie porzucić studia. Jesienią 1970 roku zapisała się do Rhode Island School of Design^[4].

Podczas studiów zaprzyjaźniła się z lokalną grupą The Artistics, której członkami byli wokalista i gitarzysta David Byrne oraz perkusista Chris Frantz. Z tym ostatnim Weymouth zaczęła później spotykać się. Byrne jako pierwszy spośród nich ukończył uczelnię, a po przeprowadzce do Nowego Jorku zaproponował Frantzowi i Weymouth, żeby podążyli za nim^[3]. Weymouth 1974 roku ukończyła studia licencjackie z malarstwa^[1]. We wrześniu tego roku Byrne i Frantz zaczęli ponownie grać razem, a wkrótce dołączyła do nich, jako basistka, Weymouth^[3]. Do gry na gitarze basowej przekonał ją Frantz. Sama Wymouth uważała, że mniej strun (cztery) ułatwi jej grę. Krótką lekcję gry na gitarze basowej otrzymała od Byrne'a. Jak wspominała w wywiadzie z 1998 roku dla magazynu Bassist: „David dał mi lekcję 12-taktowego bluesa i podstawowych progresji akordów I-IV-V, w tym lekcję gry na gitarze utworu [Little Richarda] „Slippin’ And A-Slidin’”. Teraz musiałam nauczyć się słyszeć te struktury melodyczne w nowym stylu kakofonii Davida. Ta półgodzinna lekcja była jedyną, jaką miałam: wszystko inne pochodziło z obserwacji i słuchania podczas prób i w klubach”^[5]. Zespół zmienił nazwę na Talking Heads i zaczął regularnie grać w nowo powstałym klubie CBGB, razem z takimi wykonawcami jak Blondie, Ramones, Television i Patti Smith^[3]. W 1976 roku czwartym członkiem Talking Heads został Jerry Harrison. Zespol podpisał kontrakt z Sire Records, a W 1977 roku wydał swój debiutancki album, Talking Heads: 77. W tym samym roku Weymouth i Frantz pobrali się^[1]. Po wydaniu ciągu trzech kolejnych albumów (More Songs About Buildings and Food z 1978 roku, Fear of Music z 1979 roku i Remain in Light z 1980 roku) oraz kilku przebojów („Psycho Killer”, „Take Me to the River”, „Life During Wartime”, „Once in a Lifetime”), Talking Heads stali się jednym z czołowych zespołów new wave na świecie^[3].

W 1981 roku Byrne i Harrison odeszli, by zająć się solowymi projektami, a Weymouth zaproponowała Frantzowi utworzenie własnego projektu, Tom Tom Club, który zadebiutował albumem o tym samym tytule, przynosząc obojgu pierwszą złotą płytę^[1]. Rok później Talking Heads reaktywował się, wydając w kolejnych latach najlepiej sprzedające się albumy w swojej karierze. Frantz i Weymouth w tym czasie wydawali albumy jako Tom Tom Club, ale żaden z nich nie odniósł tak dużego sukcesu komercyjnego jak ich debiut. W 1991 roku z powodu nieporozumień co do kierunku artystycznego Talking Heads ponownie się rozpadł^[3]. Poza działalnością w Tom Tom Club Weymouth i Frantz wyprodukowali dwa albumy zespołu Ziggy Marley and the Melody Makers, z których pierwszy zdobył w 1988 roku nagrodę Grammy dla najlepszego albumu reggae^[1]. W II połowie lat 90. Weymouth, Frantz i Harrison podjęli próbę ponownej reaktywacji Talking Heads, ale przy braku zgody ze strony Byrne’a na używanie tej nazwy i po wytoczonym przez niego procesie sądowym ostatecznie przyjęli nazwę The Heads wydając jedyny album, No Talking Just Head z 1996 roku. W 2000 roku Weymouth i Frantz wydali pod szyldem Tom Tom Club album The Good, The Bad and the Funky. Wszyscy czterej byli członkowie Talking Heads spotkali się ponownie w 2002 roku z okazji wprowadzenia ich do Rock & Roll Hall of Fame^[3].