Tlenek molibdenu(VI)

Tlenek molibdenu(VI)
Ogólne informacje
Charakterystyka fizyczna
jasnoszary, bezwonny proszek[1]
Wzór Hilla

MoO3

Masa molowa

143,94 g/mol

Identyfikacja
Numer CAS

1313-27-5

PubChem

14802

DrugBank

DB15924

Podobne związki
Inne kationy

CrO3, WO3

Podobne związki

MoO2

Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą
stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa)

Tlenek molibdenu(VI), tritlenek molibdenu, MoO3 – nieorganiczny związek chemiczny z grupy tlenków, w którym molibden występuje na VI stopniu utlenienia.

Otrzymywanie

Jest ostatecznym produktem utleniania związków molibdenu. Otrzymuje się go przez prażenie siarczku molibdenu(IV) na powietrzu lub z molibdenianu amonu – w wyniku utleniania go tlenem w 550 °C lub traktowaniu jego wodnego roztworu stężonym kwasem azotowym[3].

Właściwości

Tworzy białe kryształy w układzie rombowym. Są one światłoczułe – pod wpływem światła zmieniają barwę na niebieską[3].

Podczas ogrzewania MoO3 w próżni lub w obecności wodoru lub metalicznego molibdenu ulega on redukcji do MoO2 w temperaturze 500–600 °C. Ogrzany z wodorem do 900–1000 °C daje metaliczny molibden[3]. Natomiast w wyniku redukcji wodnej zawiesiny MoO3 w wodzie powstaje błękit molibdenowy[4].

Jest tlenkiem kwasowym i rozpuszcza się w alkaliach z wytworzeniem jonów molibdenianowych MoO44−. W przeciwieństwie do CrO3 słabo rozpuszcza się w wodzie i nie wykazuje znaczących właściwości utleniających[4]. Nie rozpuszcza się w rozpuszczalnikach organicznych, ale reaguje z poliolami i β-diketonami dając związki kompleksowe[3].

Przypisy

  1. 1 2 3 Molybdenum(VI) oxide [PDF], karta charakterystyki produktu Sigma-Aldrich, Merck, 24 grudnia 2025, numer katalogowy: 203815 [dostęp 2026-06-11].
  2. 1 2 3 Molybdenum trioxide, [w:] PubChem [online], United States National Library of Medicine, CID: 14802 (ang.).
  3. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 Roger F. Sebenik i inni, Molybdenum and Molybdenum Compounds, [w:] Ullmann’s Encyclopedia of Industrial Chemistry, Weinheim: Wiley‐VCH, 2005, s. 24–25, DOI: 10.1002/14356007.a16_655 (ang.).
  4. 1 2 Norman N. Greenwood, Alan Earnshaw, Chemistry of the Elements, wyd. 2, Oxford–Boston: Butterworth-Heinemann, 1997, s. 1007–1008, DOI: 10.1016/C2009-0-30414-6, ISBN 0-7506-3365-4 (ang.).