Truman G. Madsen

Urodził się w Salt Lake City, jako drugi syn Axela A. Madsena oraz Emily Wells Grant^[2][3]. Pochodził z rodziny od dawna związanej z mormonizmem. Nazwany został na pamiątkę Trumana O. Angella, architekta świątyni Salt Lake^[4.1] oraz Hebera J. Granta, prezydenta Kościoła i swego dziadka ze strony matki^[1][4.2].

Z władzami naczelnymi Kościoła ściśle związani byli również inni przodkowie Madsena. Jeden z jego pradziadków ze strony matki, Jedediah M. Grant, posługiwał jako drugi doradca w Pierwszym Prezydium od 1854 do 1856^[4.3][5]. Drugi pradziadek macierzysty, Daniel H. Wells^[4.4] także był drugim doradcą w Pierwszym Prezydium, między 1857 a 1877^[6][4.5].

Od strony ojca swoje pochodzenie Madsen wywodził ze Skandynawii. Jego dziadek, Hans Peter Madsen urodził się w duńskim Orsbjergu^[4.6]. W 1851 poślubił Niemkę Louisę Katrinę Christinę Tetzner, która nieco później nawiązała kontakt z mormońskimi misjonarzami^[4.7]. Obawiając się prześladowań początkowo niechętnie odnosił się do osobistego wstąpienia do Kościoła^[4.8]. Ochrzczony został dopiero w 1868, kilkanaście lat po żonie^[4.9]. Siedem lat później sprzedał cały swój dobytek, uzyskując tym samym środki potrzebne do sfinansowania podróży do Utah^[4.10]. Madsen jest jego potomkiem poprzez trzecią żonę, Marię Johannę Sorensen^[4.11][4.12].

Przodkowie Madsena, podobnie jak wielu innych wczesnych świętych w dniach ostatnich, zaangażowali byli w praktykę małżeństw pluralistycznych^[4.13][4.14]. Z mormonami z wczesnego okresu historii wspólnoty dzielili też znaczące wyrzeczenia. Doświadczenia te spowodowały, że w środowisku rodzinnym Madsena niezwykle wysoko ceniono lojalność wobec Kościoła. Zaważyło to w sposób decydujący na światopoglądzie i formacji intelektualnej badacza^[4.15].

Dodatkowo, poprzez dokonaną za zmarłych ceremonię pieczętowania, Madsen połączony był również z Josephem Smithem. Przynajmniej częściowo wyjaśnia to widoczne w jego pracy badawczej szczególne zainteresowanie postacią twórcy całego ruchu świętych w dniach ostatnich^[4.16].

Otrzymał imię oraz swe pierwsze błogosławieństwo ojcowskie w wieku niespełna dwóch miesięcy, 6 lutego 1927^[7]. Wcześnie, bo już jako dwulatek, został osierocony przez matkę^[8][9]. Do 1934 mieszkał z wujem i ciotką^[7]. 5 stycznia 1935 został ochrzczony w chrzcielnicy świątyni Salt Lake. Konfirmowano go dzień później. Obrzędu dokonał jego ojciec^[7]. Wyświęcany w urzędach przynależnych do kapłaństwa Aarona, w kształcie i rozumieniu zbieżnym zasadniczo z tym obecnym we współczesnym mormonizmie, będącym pokłosiem ruchu na rzecz reformy kapłaństwa z lat 1908-1922^[10]. Kolejno wyświęcany przez swojego ojca na diakona (18 grudnia 1938), nauczyciela (21 grudnia 1941) oraz kapłana (16 kwietnia 1944). Otrzymał tradycyjną mormońską edukację religijną zapewnianą w ramach Kościelnego Systemu Edukacji. Seminarium ukończył w 1944, instytut natomiast w 1951^[7].

W 1946 spędził siedemnaście dni w więzieniu hrabstwa Salt Lake, na skutek wykroczeń związanych z ruchem drogowym^[1]. Po zwolnieniu został wyświęcony w kapłaństwie Melchizedeka^[1] oraz otrzymał swe obdarowanie^[1]. Powołany do służby misyjnej, w kulturze mormońskiej tradycyjnie podejmowanej wówczas przez młodych mężczyzn. Jako misjonarz posługiwał w Nowej Anglii^[1].

Od 1961 do 1965 był prezydentem misji mormońskiej obejmującej Nową Anglię, zatem ten sam region, w którym sam odbywał swoją misję. Zasiadał później we władzach naczelnych kościelnej Szkoły Niedzielnej^[1] (1972-1979)^[7], był doradcą w prezydium dystryktu Israel^[1], wreszcie patriarchą palika Sharon East w Provo (2004-2009)^[7]. Otrzymywał również inne powołania, posługiwał chociażby jako biskup jedenastego okręgu na Uniwersytecie Brighama Younga (1960-1962)^[7] czy prezydent piątego palika^[11] na BYU (1995-2000)^[7].

Podjął studia filozoficzne na Uniwersytecie Utah. Kształcił się także na Uniwersytecie Harvarda (doktorat z historii i religii, 1957)^[2] oraz na Uniwersytecie Południowej Kalifornii^[2]. Zawodowo związany z należącym do Kościoła Uniwersytetem Brighama Younga, wykładał na nim przez 37 lat^[2]. Odegrał istotną rolę w zainicjowaniu dialogu między mormonizmem a szerszą społecznością akademicką^[2]. Porównywany do Hugh Nibleya, w swym dążeniu do osiągnięcia syntezy między mormońską duchowością a intelektualnym rygorem. Skupiał się na kwestiach dialogu międzyreligijnego oraz na życiu, myśli i działalności Josepha Smitha^[2].

Ceniony za swe zdolności oratorskie oraz pisarskie, starał się w swych pracach ukazać głębię i bogactwo mormońskiej myśli. Opublikował szereg książek. Wśród jego głównych publikacji książkowych wymienić należy^[7]:

• Eternal Man (1966)
• Four Essays on Love (1971)
• The Highest In Us (1978)
• Christ and the Inner Life
• Defender of the Faith: The B.H. Roberts Story (1980)
• The Temple: Where Heaven Meets Earth^[12]
• Joseph Smith, the Prophet (1989)
• The Radiant Life (1994).

Brał również w opracowaniu pięciotomowej Encyclopedia of Mormonism^[1]. Pozostawił po sobie rozliczne wykłady cieszące się znaczną popularnością pośród świętych w dniach ostatnich^[2].

16 czerwca 1953 w świątyni w Salt Lake City poślubił Ann Nicholls^[2]. Zapieczętowani zostali przez ówczesnego prezydenta Kościoła Davida O. McKaya^[7]. Para doczekała się 3 dzieci, 14 wnuków i 12 praprawnuków^[11], adoptowała również pochodzącego z plemienia Nawahów chłopca^[2]. Do adopcji tej doszło w ramach wspieranego przez Kościół programu współpracy ze społecznościami rdzennych Amerykanów^[11][13][14].

Zmarł w swoim domu w Provo^[2], na skutek choroby nowotworowej^[2]. Pochowany został w kwaterze rodzinnej Hebera J. Granta cmentarza w Salt Lake City^[7]. Jego pogrzeb zgromadził szereg prominentnych postaci mormońskiej przestrzeni kulturowej, zarówno w jej wymiarze intelektualnym jak i duchowym. Wśród obecnych na uroczystościach pogrzebowych znaleźli się przedstawiciele władz naczelnych Kościoła, w tym posługujący ówcześnie w Kworum Dwunastu Apostołów starsi Russell M. Nelson, Dallin H. Oaks, Jeffrey R. Holland oraz Richard G. Scott. Prezydent Henry B. Eyring, wówczas pierwszy doradca w Pierwszym Prezydium w wygłoszonym przemówieniu nazwał Madsena jednym z wielkich świadków proroków oraz Pana Jezusa Chrystusa. Odnosząc się do mormońskich wyobrażeń życia pozagrobowego wspomniał również o niebiańskim spotkaniu w którym z całą pewnością zmarły brać będzie już za zasłoną, w świecie duchów. Nawiązując do wpływu Madsena na myśl mormońską stwierdził, że jest całkowicie przekonany, iż prorocy tłoczyć się będą wokół niego^[11].

Uhonorowany został Karl G. Maser Distinguished Faculty Award (1966)^[1], w 1969 otrzymał też nagrodę Mormon History Association^[7].