Trzciniak blady

Trzciniak blady

Acrocephalus taiti[1]
Ogilvie-Grant, 1913
Systematyka
Domena	eukarionty
Królestwo	zwierzęta
Typ	strunowce
Podtyp	kręgowce
Gromada	ptaki
Podgromada	Neornithes
Infragromada	ptaki neognatyczne
Rząd	wróblowe
Podrząd	śpiewające
Rodzina	trzciniaki
Rodzaj	Acrocephalus
Gatunek	trzciniak blady
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
narażony na wyginięcie

Trzciniak blady^[3] (Acrocephalus taiti) – gatunek małego ptaka z rodziny trzciniaków (Acrocephalidae). Występuje endemicznie na niezamieszkanej wyspie Henderson należącej do Pitcairn (terytorium zamorskie Wielkiej Brytanii). Jest narażony na wyginięcie.

Gatunek monotypowy^[4][5]. Dawniej łączony był w jeden gatunek z trzciniakiem plamistym (A. rimitarae) i białoskrzydłym (A. vaughani)^[4].

Długość ciała 17 cm; masa ciała: samce 22,5–30,5 g, samice 21–25 g^[6]. Dorosłe osobniki maja oliwkowobrązowy grzbiet oraz biały spód ciała z lekko żółtawym odcieniem. Wierzch głowy nakrapiany oliwkowo-brązowo-biało, reszta głowy biała z ciemnym paskiem ocznym. Białe pióra zmiennie i często asymetrycznie rozrzucone między ciemniejszymi piórami. Niektóre osobniki są niemal całkowicie białe^[2].

Jest to ptak leśny, żerujący na wszystkich poziomach lasu. Zwykle spotykany w grupach rodzinnych. Ma zróżnicowaną dietę, w skład której wchodzi kilka gatunków ślimaków lądowych, mrówki, muchy, chrząszcze, karaluchy, osy, a także nasiona i miazga owocowa. Okres lęgowy trwa od końca sierpnia do początku stycznia. Trzciniak blady buduje gniazda na wielu różnych gatunkach drzew w dolnej części lasu. Rozmnaża się w parach lub w trójkach, składających się zwykle z niespokrewnionych ptaków. W zniesieniu 2–3 jaja^[2][7].

IUCN uznaje trzciniaka bladego za gatunek narażony (VU, Vulnerable) nieprzerwanie od 2000 roku, kiedy został po raz pierwszy sklasyfikowany jako osobny gatunek. Taka ocena wynika z faktu, że ptak ten występuje tylko na jednej małej wyspie, gdzie istnieje ryzyko przypadkowego zawleczenia obcych gatunków, zwłaszcza drapieżnych ssaków (wyspa, choć odizolowana, bywa odwiedzana przez pasażerów i załogi statków). Liczebność populacji trzciniaka bladego w 1992 roku szacowano na 7200 dorosłych osobników. Trend liczebności populacji uznawany jest za stabilny. Na wyspie występuje zawleczony tu szczur polinezyjski (Rattus exulans) i jego drapieżnictwo jest główną przyczyną niepowodzenia lęgów. Jednak zagrożenie ze strony tego szczura nie jest na tyle duże, by przyczynić się do znaczących spadków liczebności, a oba gatunki współistnieją na wyspie Henderson prawdopodobnie od VIII wieku. W sierpniu 2011 roku przeprowadzono próbę całkowitego wytępienia tych gryzoni na wyspie, ale zakończyła się ona niepowodzeniem i już w 2013 roku populacja szczurów polinezyjskich wróciła do poprzedniego poziomu. Groźne dla trzciniaka bladego mogłoby się okazać zawleczenie tu innych gatunków szczurów, takich jak szczur śniady czy szczur wędrowny, które doprowadziły już do wymarcia innych wyspiarskich populacji trzciniaków z rodzaju Acrocephalus^[2].

• Henderson reed-warbler (Acrocephalus taiti), Arkive [zarchiwizowane 2019-02-03]  (ang.).
• Zdjęcia i nagrania audiowizualne. [w:] eBird [on-line]. Cornell Lab of Ornithology. (ang.).