Trzciniak samotny
| Acrocephalus rehsei[1] | |||
| (Finsch, 1883) | |||
 | |||
| Systematyka | |||
| Domena | |||
|---|---|---|---|
| Królestwo | |||
| Typ | |||
| Podtyp | |||
| Gromada | |||
| Podgromada | |||
| Infragromada | |||
| Rząd | |||
| Podrząd | |||
| Rodzina | |||
| Rodzaj | |||
| Gatunek |
trzciniak samotny | ||
| Synonimy | |||
|
| |||
| Kategoria zagrożenia (CKGZ)[4] | |||
 | |||
| Zasięg występowania | |||
 | |||
Trzciniak samotny[5] (Acrocephalus rehsei) – gatunek małego ptaka z rodziny trzciniaków (Acrocephalidae). Endemit Nauru. W języku nauruańskim nazywany itsirir.
Występowanie
Trzciniak samotny występuje endemicznie na Nauru – wyspie położonej w zachodniej części Oceanu Spokojnego[4]. Wyspa ma niewielką powierzchnię (21,3 km²), z czego obszar zajmowany przez gatunek jest szacowany na 18 km²[6].
Najczęściej zamieszkuje lasy na stromych zboczach wyspy, ale również ogrody i tereny wiejskie na wybrzeżu. Zasiedla ponadto regenerujące się po zniszczeniach górniczych zarośla i pozostałości lasów w centralnej części Nauru[6].
Cechy gatunku
Trzciniak jest średniej wielkości, długości około 15 cm, z cienkim i prostym dziobem. W ubarwieniu dominuje kolor szary: górna część ciała szarooliwkowa, brzuch brudnobiały[6].
Pożywienie
Trzciniak samotny jest gatunkiem owadożernym. Insektów szuka najczęściej w koronach palm kokosowych[6].
Status zagrożenia
IUCN od 2023 roku uznaje trzciniaka samotnego za gatunek bliski zagrożenia (NT, Near Threatened); wcześniej, od 1994 roku był on klasyfikowany jako gatunek narażony (VU, Vulnerable). Gatunek ten jest pospolity; w 2008 roku szacowano jego liczebność na około 5000 osobników, co przelicza się na około 3000 osobników dorosłych. Trend liczebności populacji nie jest znany[4].
Wydobywanie fosforytów na wyspie przez blisko 80 lat spowodowało zniszczenie około 80–90% jej powierzchni (pod koniec XX wieku 80% wyspy, a w szczególności jej centralna część, przypominało krajobraz księżycowy). W dzisiejszych czasach wydobycie jest na tyle małe, że trzciniak samotny zdołał przystosować się do warunków środowiska. Brak informacji o innych zagrożeniach, takich jak drapieżnictwo introdukowanych szczurów, które spowodowały poważne spadki liczebności innych wyspiarskich trzciniaków z rodzaju Acrocephalus. Różne zjawiska pogodowe, takie jak cyklony, nie stanowią większego zagrożenia dla trzciniaka samotnego, gdyż jego szerokie preferencje siedliskowe sugerują wysoką odporność na takie zjawiska[6].
Przypisy
- ↑ Acrocephalus rehsei, [w:] Integrated Taxonomic Information System (ang.).
- ↑ Nauru Reed-warbler (Acrocephalus rehsei). IBC: The Internet Bird Collection. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-07)]. (ang.).
- 1 2 D. Lepage, Nauru Reed Warbler Acrocephalus rehsei, [w:] Avibase [online] [dostęp 2026-06-09] (ang.).
- 1 2 3 BirdLife International, Acrocephalus rehsei, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species 2023, wersja 2025-2 [dostęp 2026-06-09] (ang.).
- ↑ P. Mielczarek, M. Kuziemko: Rodzina: Acrocephalidae Salvin, 1882 - trzciniaki - Brush, reed and swamp warblers (wersja: 2025-01-26). [w:] Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2026-06-09].
- 1 2 3 4 5 Species factsheet: Acrocephalus rehsei, BirdLife International, 2016 [zarchiwizowane 2016-03-04] (ang.).
Linki zewnętrzne
- Kjell Scharning: Trzciniak samotny na znaczkach wydanych przez pocztę Nauru. [w:] Theme Birds on Stamps [on-line].
- Zdjęcie i nagrania głosów. [w:] eBird [on-line]. Cornell Lab of Ornithology. (ang.).