Tuwalnia

Tuwalnia^[1], welon naramienny (łac. velum humerale)^[2] – szata liturgiczna używana w obrządkach zachodnich.

Tuwalnia to szeroki szal, okrywający ramiona^[2].

W tradycyjnym obrządku rzymskim używa się go w dwóch przypadkach. Podczas mszy subdiakon zakłada tuwalnię od ofiarowania do embolizmu, ponieważ przez ten czas trzyma w rękach patenę. W tym przypadku kolor tuwalni jest dostosowany do koloru liturgicznego pozostałych szat. Natomiast podczas drugorzędnych form kultu eucharystycznego, takich jak procesje czy błogosławieństwa Najświętszym Sakramentem, celebrans używa tuwalni koloru białego^[2]. W obrządku rzymskim zreformowanym po soborze watykańskim II tuwalni używa się tylko w tym drugim przypadku^[3].

Od tuwalni używanej przez celebransa lub subdiakona należy odróżnić welon, którym posługują się akolici podczas mszy pontyfikalnej, trzymając mitrę, pastorał, mszał i bugię (w nowym obrządku tylko mitrę i pastorał)^[2]. Taki welon w języku łacińskim nazywa się vimpa^[4].

W dawnym języku polskim słowo „tuwalnia” miało szersze znaczenie (chusta, ręcznik, obrus)^[5].