USS Meredith (DD-434)
 | |
| Klasa | |
|---|---|
| Typ | |
| Historia | |
| Stocznia |
Boston Navy Yard |
| Położenie stępki |
1 czerwca 1939 |
| Wodowanie |
24 kwietnia 1940 |
 US Navy
| |
| Wejście do służby |
1 marca 1941 |
| Zatopiony |
15 października 1942 |
| Dane taktyczno-techniczne | |
| Wyporność standardowa |
2030 ton |
| Długość |
106,15 metra |
| Szerokość |
11 metrów |
| Zanurzenie |
3,61 metra |
| Napęd | |
| dwie turbiny (50 000 hp), dwie śruby | |
| Prędkość |
37,5 węzła |
| Zasięg |
5430 mil morskich /15 w. |
| Uzbrojenie | |
| 5 x działo 127 mm L/38 Mark 12 4 x karabin 12,7 mm 1942: 20 x 20 mm Oerlikon | |
| Wyrzutnie torpedowe |
10 x 533 mm |
USS Meredith (DD-434) – amerykański niszczyciel typu Gleaves o wyporności standardowej 2030 ton, zwodowany 24 kwietnia 1940 w stoczni Boston Navy Yard. Do służby w marynarce wojennej Stanów Zjednoczonych wprowadzony został 1 marca 1941 roku. Zatopiony 15 października 1942 roku przez atak 35 samolotów z japońskiego lotniskowca „Zuikaku”, podczas eskorty statków z zaopatrzeniem na Guadalcanal.
Służba
Po wejściu okrętu do służby 1 marca 1941 roku pod dowództwem kmdr ppor. Williama Mendenhalla, USS „Meredith” (DD-434) odbył rejs dziewiczy na wody kubańskie, po czym powrócił do Bostonu 8 czerwca tego samego roku, gdzie został przydzielony do 22. dywizjonu niszczycieli[1]. We wrześniu okręt został skierowany do służby eskortowej na północnym Atlantyku, przybywając do Hvalfjörður na Islandii, gdzie bazował do 31 stycznia 1942 roku[2][1]. Patrolował wówczas wody między Islandią i Ciesniną Duńską. 17 października 1941 roku podjął z wody rozbitków ze storpedowanego brytyjskiego parowca „Empire Wave”[1].
Po japońskim ataku na Pearl Harbor „Meredith” pozostał na wodach północnych do 31 stycznia następnego roku, kiedy udał się Norfolk Navy Yard w Portsmouth w Wirginii[2].
Flota Pacyfiku
Po ukończeniu remontu, jednostka została włączona w skład Floty Pacyfiku i w eskorcie USS „Hornet” (CV-8) przeszła przez Kanał Panamski.
2 kwietnia „Meredith” w towarzystwie krążowników USS „Nashville” (CL-43) i „Vincennes” (CA-44), zbiornikowca „Cimarron” (AO-22) oraz niszczycieli USS „Gwin” (DD-433), „Grayson” (DD‑435), „Monssen” (DD‑436) opuścił San Francisco, wraz z „Hornetem” udając się w kierunku Tokio[3][4]. Zadaniem zespołu było zbombardowanie japońskich miast Tokio, Jokohama, Osaka, Kobe i Nagoja[4]. 6 kwietnia „Meredith” podniósł z wody członka załogi krążownika „Vincennes”, który wypadł za burtę podczas sztormu o sile 9° Beauforta[5]. 13 kwietnia TF18 z „Meredith” połączył się z płynącym z Hawajów zespołem TF16 lotniskowca USS „Enterprise” (CV-6) admirała Williama Halseya, który objął dowództwo całej operacji. W połączonym ugrupowaniu uderzeniowym oznaczonym jako Task Force 16, „Meredith” należał do grupy Task Group 16.2 lotniskowca „Hornet”[6].
Na pokładzie startowym „Horneta” znajdowało się 16 średnich bombowców North American B-25 Mitchell, całą wiec swoją grupę lotniczą „Hornet” miał zamkniętą na pokładzie hangarowym, „Enterprise” zaś zapewniał osłonę lotniczą całemu połączonemu zespołowi TF16[3]. Należące do armii bombowce średnie wykonały swój atak 18 kwietnia, po czym cały zespół obrał kurs na Hawaje, gdzie „Meredith” dotarł 25 kwietnia[1].
Południowy Pacyfik
Między 13 maja a 21 czerwca „Meredith” eskortował zbiornikowce zaopatrzeniowe płynące do Nowej Kaledonii, patrolował w pobliżu Przejścia Bulari (przerwy w rafach na podejściu do Numei w Nowej Kaledonii) oraz eskortował tender USS „Tangier” (AV-8) podczas jego powrotu do Pearl Harbor[1].
Po ćwiczeniach artyleryjskich i taktycznych, „Meredith” opuścił Pearl Harbor 15 sierpnia 1942 roku i udał się do Samoa, gdzie dotarł do Pago Pago 30 sierpnia. Następnie „Meredith” eskortował Transport Force 2 na Wyspy Salomona, gdy zaś posiłki wylądowały 20 września na Guadalcanalu, odpłynął na patrol na Nowych Hebrydach[1]. 12 października „Meredith” wypłynął z Espiritu Santo w kierunku Guadalcanalu, wraz z niszczycielem USS „Nicholas” (DD-449), kanonierką „Jamestown” (PG-55) i trałowcem „Vireo” (AM-52), eskortując prowizoryczny konwój dwóch statków holujących barki paliwowe z paliwem dla „Cactus Air Force”[7][8][a].
Zatopienie okrętu
15 października rano, konwój znajdował się u wybrzeży wyspy San Cristobal gdy został wykryty przez samolot z lotniskowca „Shōkaku”[7]. W związku z wykryciem zespołu, transportowce wraz z „Jamestownem” zostały odesłane do Espiritu Santo[7].
O godzinie 10:50 nad okrętami pojawiły się dwa japońskie samoloty, które zostały odpędzone przez artylerzystów „Meredith”[7]. Krótko potem dowodzący niszczycielem kmdr ppor. Harry Hubbard otrzymał wiadomość o dwóch nieprzyjacielskich okrętach w okolicy. Uznał więc, że w związku z niewielką prędkością rozwijaną przez trałowiec, istnieją niewielkie szanse na ocalenie tej jednostki. Przejął wiec na swój pokład załogę „Vireo”[10]. O 11:37 z poszukującego w tym czasie lotniskowca USS „Hornet” (CV-8) japońskiego 1. dywizjonu lotniskowców wystartowało 28 samolotów, które o 12:25 uderzyły na „Meredith”[10][b]
Amerykański niszczyciel zdołał zestrzelić bombowiec nurkujący Aichi D3A „Val” oraz dwa bombowce torpedowe Nakajima B5N „Kate”, w ciągu 10 minut jednak japońskie samoloty zdołały umieścić bomby wzdłuż całej długości „Meredith” i trzykrotnie trafić go torpedami[10]. Pierwsza z bomb trafiła niedaleko wieży nr 2 dział 127 mm L/38 i eksplodowała pod pokładem, podczas gdy kolejna upadła przed pierwszym kominem, trzecia zaś w pobliżu rufy[7]. Czwarta bomba trafiła w okrętową stolarnię, całkowicie ją niszcząc[7]. Jeden z członków załogi, za pomocą 20-milimetrowego działka Oerlikon na sterburcie zdołał zestrzelić dwa atakujące torpedowe bombowce „Kate”[7][c]. Jedna z torped która trafiła w rufę, doprowadziła do eksplozji zgromadzonych tam bomb głębinowych[11]. W wyniku wielokrotnych trafień bombami i torpedami okręt został całkowicie zniszczony, toteż dowódca jednostki rozkazał opuszczenie okrętu. Przed opuszczeniem jednak rejonu walki, japońskie samoloty ostrzeliwały z broni pokładowej rozbitków w wodzie[11].
Pięć „Vali” innej grupy japońskich samolotów odnalazło amerykańskie transportowce i niszczyciel „Nicholas”, jednak nie zdołały uzyskać ani jednego bezpośredniego trafienia[10]. Tymczasem opuszczony trałowiec „Vireo” uniknął japońskiego ataku, i niektórym rozbitkom z niszczyciela udało się powrócić na tratwie oraz dostać na jego pokład[11]. Osoby te 21 zostały podjęte przez niszczyciel USS „Grayson” (DD-435).
Uwagi
- ↑ Według niektórych źródeł, barkę z paliwem holował także „Meredith”[9]
- ↑ 8 myśliwców „Zero”, 21 bombowców nurkujących „Val” oraz 9 samolotów torpedowych „Kate”[10].
- ↑ Bosmanmat drugiej klasy W. R. Singletary[7].
Przypisy
- 1 2 3 4 5 6 NHHC: Meredith II (DD-434), [on line]
- 1 2 Robert Parkin: Blood On The Sea, s. 88
- 1 2 Mark Stille: Pacific Carrier War, s. 71–73.
- 1 2 James Scott: Target Tokyo, s. 125–128.
- ↑ James Scott: Target Tokyo, s. 162
- ↑ James Scott: Target Tokyo, s. 115–116
- 1 2 3 4 5 6 7 8 Robert Parkin: Blood On The Sea, s. 89
- ↑ Richard Frank: Guadalcanal: The Definitive Account, s. 324
- ↑ James Hornfischer: Neptune's Inferno, s. 197
- 1 2 3 4 5 Richard Frank: Guadalcanal: The Definitive Account, s. 325
- 1 2 3 Robert Parkin: Blood On The Sea, s. 90
Bibliografia
- Richard B. Frank: Guadalcanal: The Definitive Account of the Landmark Battle. New York: 1990. ISBN 0-394-58875-4.
- James D. Hornfischer: Neptune's Inferno: The U.S. Navy at Guadalcanal. Nowy Jork: Bantam Books, 2011. ISBN 0-553-80670-X.
- Robert Parkin: Blood On The Sea: American Destroyers Lost In World War II. Da Capo Press, 1995, s. 147–151. ISBN 1-885119-17-8.
- James Scott: Target Tokyo: Jimmy Doolittle and the Raid That Avenged Pearl Harbor. Nowy Jork: Norton & Company, 2015. ISBN 0-393-08962-2.
- Mark Stille: Pacific Carrier War: Carrier Combat from Pearl Harbor to Okinawa. Osprey. ISBN 1-4728-2633-7.
online
- Meredith II (DD-434), [w:] Dictionary of American Naval Fighting Ships [online], Naval History and Heritage Command [dostęp 2026-02-13] (ang.).