Ubikacja publiczna

Ubikacja publiczna – typ ubikacji przeznaczony do użytku publicznego, instalowany m.in. w przestrzeni publicznej oraz w budynkach użyteczności publicznej (np. w urzędach, większych obiektach handlowych i gastronomicznych)^[1]. W transporcie pasażerskim toalety mogą być instalowane m.in. w pociągach dalekobieżnych (w tym w wariantach dostępnościowych)^[2] oraz w samolotach (lavatory)^[3].

Wolno stojące ubikacje określane są najczęściej mianem szaletów miejskich. W Polsce zapewnianie (w tym budowa i utrzymanie) szaletów publicznych należy do zadań gmin w zakresie utrzymania czystości i porządku^[4]. Zazwyczaj za korzystanie z tego typu obiektów pobierane są opłaty^[5]. Personel żeński odpowiedzialny za utrzymanie tych obiektów w czystości i pobieranie opłat nazywany jest często w żartobliwej formie babciami klozetowymi^[5].

Najczęściej ubikacje publiczne podzielone są na dwa pomieszczenia: dla mężczyzn i dla kobiet^[6], oznakowane piktogramami przedstawiającymi sylwetkę mężczyzny i kobiety^[7]. Ubikacja publiczna charakteryzuje się podziałem na kabiny sanitarne z muszlami klozetowymi, strefą umywalek wspólnych oraz wyposażeniem do higieny rąk^[6]. W ubikacjach dla mężczyzn dodatkowo montowane są pisuary^[8].

Jednym z typów ubikacji publicznych są ubikacje przewoźne, które ustawia się najczęściej w miejscach, gdzie odbywają się imprezy masowe^[1]. W Polsce jedną z bardziej popularnych tego typu ubikacji jest toi toi^[9]. Spotyka się także warianty przenośnych toalet przystosowane dla osób z niepełnosprawnościami (np. z poręczami i ułatwieniami w dostępie)^[10][11].

• sławojka
• ubikacja kucana
• latryna
• szalet
• muszla klozetowa
• pisuar
• bidet
• wychodek
• ubikacja
• Światowa Organizacja Toaletowa
• babcia klozetowa