Węglan dimetylu

Węglan dimetylu
Ogólne informacje
Charakterystyka fizyczna
bezbarwna ciecz
Wzór Hilla

C3H6O3

Inne wzory

(CH3O)2C=O, (MeO)2C=O

Masa molowa

90,08 g/mol

Identyfikacja
Numer CAS

616-38-6

PubChem

12021

Podobne związki
Podobne związki

siarczan dimetylu, pirowęglan dimetylu

Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą
stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa)

Węglan dimetylu – organiczny związek chemiczny, ester metanolu i kwasu węglowego będący przezroczystą cieczą o charakterystycznym zapachu. Otrzymywany jest w reakcji metanolu z fosgenem, której produktami są węglan dimetylu i chlorowodór:

2CH3OH + COCl2 → (CH3O)2C=O + 2HCl

Wykorzystywany jest jako substrat w przemyśle farmaceutycznym, przy produkcji farb oraz agrochemikaliów. Jest łagodnym i nietoksycznym środkiem metylującym[7] pochodne aniliny, fenolu i kwasy karboksylowe, reakcja wymaga jednak stosunkowo wysokiej temperatury (autoklaw) lub użycia silnie zasadowego DBU[8]:

Metylowanie kwasu fenylooctowego w obecności DBU

Przypisy

  1. 1 2 3 4 5 6 Haynes 2014 ↓, s. 3-206.
  2. 1 2 Farmakopea Polska X, Polskie Towarzystwo Farmaceutyczne, Warszawa: Urząd Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych, 2014, s. 4276, ISBN 978-83-63724-47-4, OCLC 903979769.
  3. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 Dimethyl carbonate (nr 517127) – karta charakterystyki produktu Sigma-Aldrich (Merck) na obszar Polski. [dostęp 2016-04-13].
  4. 1 2 3 Haynes 2014 ↓, s. 6-63.
  5. ↑ Węglan dimetylu (nr 517127) (ang.) – karta charakterystyki produktu Sigma-Aldrich (Merck) na obszar Polski. [dostęp 2016-04-13]. (przeczytaj, jeśli nie wyświetla się prawidłowa wersja karty charakterystyki)
  6. ↑ Haynes 2014 ↓, s. 16-20.
  7. ↑ Pietro Tundo, Maurizio Selva. The Chemistry of Dimethyl Carbonate. „Accounts of Chemical Research”. 35 (9), s. 706–716, 2002. DOI: 10.1021/ar010076f.
  8. ↑ Wen-Chung Shieh, Stephen Dell, Oljan Repič. Nucleophilic Catalysis with 1,8-Diazabicyclo[5.4.0]undec-7-ene (DBU) for the Esterification of Carboxylic Acids with Dimethyl Carbonate. „The Journal of Organic Chemistry”. 67 (7), s. 2188–2191, 2002. DOI: 10.1021/jo011036s.

Bibliografia