Walpurgin

Walpurgin

okaz z Saksonii
Właściwości chemiczne i fizyczne
Skład chemiczny	(BiO)4(UO2)(AsO4)2·2H2O[1][2]
Twardość w skali Mohsa	3,5[1][2]
Przełam	schodkowy[2]
Łupliwość	dokładna[2], doskonała[1]
Pokrój kryształu	tabliczkowy, listewkowy[1][2]
Przezroczystość	przezroczysty, przeświecający[1]
Układ krystalograficzny	trójskośny[1][2]
Klasa krystalograficzna	pinakoidalna[1]
Właściwości mechaniczne	kruchy[1][2]
Gęstość	5,95–6,59 g/cm3[1][2]
Właściwości optyczne
Barwa	żółta, pomarańczowa w odcieniach[1][2]
Rysa	żółta[1][2]
Połysk	szklisty, tłusty, diamentowy[1][2]
Współczynnik załamania	1,871–2,050 (dwuosiowy)[1]
Inne	dwójłomność: 0,134–0,150[1] dyspersja (optyka): silna[1] pleochroizm: słaby[1]
Dodatkowe dane
Klasyfikacja Strunza	8.EA.05[1]

Walpurgin – bardzo rzadki minerał z klasy arsenianów^[1].

Krystalizuje w układzie trójskośnym^[1][2]. Wykształca kryształy o pokroju tabliczkowym i listewkowym^[1][2]. Występuje w formie narosłych skupień ziemistych, promienistych oraz jako naskorupienia^[2]. Jest minerałem kruchym, przezroczystym do przeświecającego^[1][2]. Posiada żółtawą rysę oraz szklisty, diamentowy bądź tłusty połysk^[1][2]. Jest minerałem radioaktywnym^[1][2].

Spotykany w strefie utleniania minerałów uranowych formacji kobaltowo-bizmutowo-niklowej^[2]. Towarzyszą mu zwykle kwarc, mixit, torbernit, zeuneryt, bizmutyt oraz annabergit^[1][2].

Występuje głównie w Czechach, Niemczech (Saksonia), Namibii (Erongo), Szkocji i Kalifornii^[1]. W Polsce odnaleziony w Karkonoszach w okolicach Szklarskiej Poręby i Starej Kamienicy^[1].