Annabergit

Annabergit
Ilustracja
Powiększone zielone kryształy annabergitu
Właściwości chemiczne i fizyczne
Inne nazwy

Kwiat niklowy

Skład chemiczny

Ni3[AsO4]2·8H2O (uwodniony arsenian niklu)[1]

Twardość w skali Mohsa

2–3[2][3]

Przełam

nierówny, płytkowy, schodkowy[3], blaszkowy[1]

Łupliwość

wyraźna[2], doskonała[3][4]

Pokrój kryształu

słupkowy, igiełkowy, listewkowy, tabliczkowy[3][1][5]

Układ krystalograficzny

jednoskośny[3][1][4]

Właściwości mechaniczne

cieknie blaszki giętkie[3][1][4]

Gęstość

3,0–3,3[2] g/cm³[3][1][4]

Właściwości optyczne
Barwa

jasnozielona, jabłkowozielona, żółtozielona, jasnoróżowa, ciemnozielona, bywa też biały, szary, bezbarwny[3][1][4]

Rysa

biała[3], bladozielona, zielonkawa, niebieskawa[1][4][5]

Połysk

szklisty[3], diamentowy, perłowy, matowy[1], ziemisty[4][5]

Skała pokryta annabergitem

Annabergit (kwiat niklowy) – bardzo rzadki minerał z gromady arsenianów. Jego nazwa pochodzi od kopalni kruszców Annaberg znajdującej się w Saksonii[2][5].

Charakterystyka

Właściwości

Krystalizuje w układzie jednoskośnym[3]. Tworzy kryształy o pokroju słupkowym, łuseczkowym[1], listewkowy[5], igiełkowym i tabliczkowym[3]. Występuje w skupieniach zbitych, ziarnistych, ziemistych[3][1], pręcikowych, groniastych, rozetkowych i promienistych[4][5]. Typową formą występowania są ziemiste naskorupienia, wykwity i naloty[4]. Dobrze wykształcone kryształy tworzą szczotki krystaliczne w kawernach i szczelinach skalnych[5]. Jest minerałem miękkim, giętkim, przezroczystym, przeświecającym[4] do nieprzezroczystego[1], rozpuszcza się w kwasach[1], łatwo się topi. Zasobna w mangan odmiana nazywana jest cabrerytem[4].

Występowanie

Powstaje jako minerał wtórny w strefie wietrzenia arsenowych złóż kruszcowych zawierających nikiel[3][1][4][5]. Często występuje z erytrynem[5] chloantytem, farmakolitem, proustytem, syderytem, barytem, kalcytem, nikielinem, millerytem, adaminem, dolomitem i kwarcem[3][1].

Miejsce występowania

Zastosowanie

Minerał ma znaczenie głównie dla kolekcjonerów[2], a także jako wskaźnik występowania kruszców niklu. Czasami wykorzystywany jest jako ruda niklu.

Przypisy

  1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 Walter Schumann, Minerały świata, Alma-Press, 2003, s. 48, ISBN 978-83-7020-313-9.
  2. 1 2 3 4 5 6 Medenbach i Sussieck-Fornefeld 1996 ↓, s. 184.
  3. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 Rupert Hochleitner, Minerały, kamienie szlachetne, skały, Multico Oficyna Wydawnicza, 15 kwietnia 2022, s. 162, ISBN 978-83-7073-816-7.
  4. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 Jan Parafiniuk, Atlas Minerałów, Multico Oficyna Wydawnicza, 2019, s. 192, ISBN 978-83-7073-845-7.
  5. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 Jerzy Żaba, Ilustrowana encyklopedia skał i minerałów, Wydawnictwa Videograf SA, 2024, s. 37, ISBN 978-83-8293-231-7.

Bibliografia

  • Olaf Medenbach, Cornelia Sussieck-Fornefeld: Minerały. Warszawa: Świat Książki, 1996, seria: Leksykon Przyrodniczy. ISBN 83-7129-194-9.

Linki zewnętrzne

This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.