Wanda Rutkiewicz

Wanda Rutkiewicz
Ilustracja
Wanda Rutkiewicz
Data i miejsce urodzenia

4 lutego 1943
Płungiany

Data i miejsce śmierci

13 maja 1992
Kanczendzonga/Nepal

Zawód, zajęcie

elektronik
himalaistka
alpinistka

Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski
Wanda Rutkiewicz na Krzywej Turni w Sokolikach (lata 70.)
Masyw Kanczendzongi (główny szczyt 8586 m) widziany od strony zachodniej (nepalskiej) z obozu bazowego Pang Pema (5140 m), 27°42′09″N 88°08′54″E/27,702500 88,148333
Gwiazda w Alei Gwiazd Sportu we Władysławowie
Kamień pamiątkowy przy wejściu do II LO we Wrocławiu
Tablica pamiątkowa w Warszawie

Wanda Halina Rutkiewicz z domu Błaszkiewicz (ur. 4 lutego 1943 w Płungianach, zaginęła 13 maja 1992 na stokach Kanczendzongi w Himalajach) – polska alpinistka i himalaistka, z zawodu elektronik, jedna z najwybitniejszych światowych himalaistek. Jako trzecia kobieta na świecie, pierwsza Europejka i pierwsza osoba z Polski zdobyła szczyt Mount Everestu, najwyższy szczyt Ziemi. 23 czerwca 1986, jako pierwsza kobieta na świecie i pierwsza osoba z Polski, zdobyła szczyt K2, drugi pod względem wysokości szczyt Ziemi.

Życiorys

Urodziła się 4 lutego 1943 w Płungianach[1]. Córka inżyniera Zbigniewa Błaszkiewicza i Marii z Pietkunów[1]. Miała troje rodzeństwa: Jerzego, Michała i Janinę. Po II wojnie światowej z rodzicami i starszym bratem Jerzym, jako repatriantka przyjechała do Łańcuta, gdzie mieszkali jej dziadkowie ze strony ojca, a potem do Wrocławia[2].

Doświadczyła dwóch rodzinnych tragedii. Gdy miała 5 lat zginął jej starszy o dwa lata brat Jerzy, który rozpalił ognisko na znalezionym niewypale[3]. Z kolei gdy miała 29 lat zamordowany został jej ojciec[4].

Maturę zdała w II Liceum Ogólnokształcącym we Wrocławiu[5]. Studiowała na Wydziale Łączności Politechniki Wrocławskiej, który ukończyła w 1965 i uzyskała dyplom magistra inżyniera elektronika[6]. W latach 1964–1973 była zatrudniona jako pracownica naukowa w Instytucie Automatyki Systemów Energetycznych we Wrocławiu. W 1973 przeniosła się do Warszawy, gdzie podjęła pracę w Instytucie Maszyn Matematycznych[7].

Trenowała lekkoatletykę w klubie Parasol Wrocław[6]. W latach 1961–1965 była zawodniczką w siatkówce[8], grała w klubie AZS Wrocław, a później do 1965 w Gwardii Wrocław[9]. Była kapitanem juniorskiej reprezentacji Polski[10][11].

W latach 70. zdobyła licencję samochodowego kierowcy rajdowego[12]. Zwyciężyła w Samochodowym Rajdzie Pań. Startowała również jako pilot z Marcinem Osiowskim[13]. W latach 1980 i 1983 startowała w Rajdzie Festiwalowym jadąc samochodem Łada 1500[14].

Pierwsze kontakty ze wspinaniem miała w Rudawach Janowickich, na skałkach koło Janowic Wielkich, w pobliżu Jeleniej Góry. W 1962 roku ukończyła kurs taternicki na Hali Gąsienicowej w Tatrach. W Tatrach wspinała się na wielu klasycznych i bardzo trudnych drogach (lata 60.), m.in. północną ścianą Małego Kieżmarskiego Szczytu oraz wariantem „R” na Mnichu (1964). Poprowadziła kilka nowych dróg, m.in. na Koprowym Wierchu. Była także członkinią i uczestniczką wypraw jaskiniowych wrocławskiej Sekcji Grotołazów[15][16].

Po Tatrach były Alpy (od 1964), Pamir, Hindukusz i Himalaje. Należała do Klubu Wysokogórskiego we Wrocławiu, a po 1973 roku do Klubu Wysokogórskiego w Warszawie.

Osiągnięcia Wandy Rutkiewicz stawiają ją w gronie najlepszych himalaistek w historii. O swoich wyprawach i płynących stąd przemyśleniach często pisała w czasopismach o tematyce alpinistycznej. Była zdecydowaną rzeczniczką i zdeterminowaną realizatorką wspinaczkowej samodzielności kobiet. Była też autorką lub współautorką kilku książek.

Zaginęła w maju 1992 podczas ataku szczytowego na Kanczendzongę. Wraz z Carlosem Carsolio 12 maja o godz. 03:30 wyruszyli w górę z obozu IV na 7950 m. Po 12-godzinnej wspinaczce w głębokim śniegu Carsolio stanął na wierzchołku. Schodząc, napotkał Wandę na wysokości ponad 8200 metrów. Mimo braku sprzętu biwakowego, zdecydowała się przeczekać noc i kontynuować wejście następnego dnia. Według ówczesnego komunikatu Ministerstwo Turystyki Nepalu uznało prowadzenie akcji ratunkowej za praktycznie niemożliwe, a informacja o zaginięciu Polki dotarła do Polski po prawie dwóch tygodniach, 25 maja 1992[17]. Jej ciała nie odnaleziono[18]. Jesienią 1996 została sądownie uznana za zmarłą z datą 13 maja 1992[19]. Na nagrobku rodzinnego grobu na Cmentarzu św. Wawrzyńca we Wrocławiu umieszczono epitafium „WANDA RUTKIEWICZ 4.2.1943 †13.5.1992 PRO MEMORIA”[20].

Epitafium Wandy Rutkiewicz na Cmentarzu św. Wawrzyńca we Wrocławiu

Wanda Rutkiewicz została wpisana do Księgi rekordów Guinnessa jako pierwsza kobieta, która zdobyła szczyt K2[21].

Życie prywatne

Była dwukrotnie zamężna. W 1970 wyszła za taternika Wojciecha Rutkiewicza. Rozwiodła się z nim w 1973. Drugim jej mężem był austriacki lekarz i alpinista Helmut Scharfetter, z którym wzięła ślub w 1982 roku, a rozwiodła się w 1986[22].

Kalendarium

Inne góry

  • 1968 – wschodni filar Trollryggenu w Norwegii z Haliną Krüger-Syrokomską (pierwsze przejście kobiece, siódme w ogóle)[23].
  • 1970 – Pik Lenina (7134 m) w Pamirze, jej pierwszy siedmiotysięcznik.
  • 23 sierpnia 1972 – Noszak (7492 m) w Hindukuszu.
  • 17 marca 1981 – ciężki wypadek na Elbrusie – otwarte złamanie kości udowej po upadku.
  • 1985 – Aconcagua w Andach południową ścianą w stylu alpejskim.

Himalaje i Karakorum

Zdobyła osiem z czternastu ośmiotysięczników: Mount Everest, Nanga Parbat, K2, Sziszapangmę, Gaszerbrum II, Gaszerbrum I, Czo Oju i Annapurnę.

Odznaczenia

Publikacje

Była autorką i współautorką filmów i książek alpinistycznych:

Książki

  • Karawana do marzeń, At Publications, Londyn, Kraków 1994, ISBN 0-9521421-6-3
  • Na jednej linie, Krajowa Agencja Wydawnicza, Warszawa 1986, ISBN 83-03014-07-2, (II) Wydawnictwo ATI, Wydawnictwo PiT, Kraków 1996 ISBN 83-86219-27-0, (III) Wydawnictwo Iskry, Warszawa 2010 ISBN 978-83-2440129-1
  • Zdobycie Gasherbrumów, Sport i Turystyka, Warszawa 1979, ISBN 83-217-2255-5

Filmy

  • Kobiety śniegu – film dokumentalny z wyprawy na Gaszerbrum I, zrealizowany z Krzysztofem Langiem, Filmcontract 1989 (25 min.)
  • Requiem – film dokumentalny (1988)[26]
  • Ludzie na Baltoro – film dokumentalny (1988)[27]
  • Tango – zrealizowany z Krzysztofem Langiem, WFDiF 1986 (14 min.)
  • Nanga Parbat '85 – film dokumentalny (1986)
  • Gdybyś przyszedł pod tę ścianę – film dokumentalny (1986)[28]

Upamiętnienie

Mural we Wrocławiu poświęcony Wandzie Rutkiewicz (2019)
  • Po śmierci Wandy Rutkiewicz Zbigniew Jara napisał wiersz pt. Niepokonana zadedykowany himalaistce, który został opublikowany w miesięczniku „Góry i Alpinizm”[29][30]. Krzysztof Gajda napisał piosenkę Epitafium dla Wandy Rutkiewicz (alternatywna nazwa Wanda Rutkiewicz) wykonywaną przez Kwartet ProForma[31].
  • Wrocławski tramwaj, którego patronką jest Wanda Rutkiewicz
    Pośmiertnie w 1994 jako jedna z trzech pierwszych osób Wanda Rutkiewicz została odznaczona Medalem im. Króla Alberta I, przyznawanym za wyjątkowe zasługi górskie przez King Albert Memorial Foundation[25].
  • Organizowany jest Festiwal Filmów Alpinistycznych im. Wandy Rutkiewicz[32]
  • Jest patronką szkół w Polsce. Są to: w Warszawie Szkoła Podstawowa nr 300, we Wrocławiu Szkoła Podstawowa nr 81, gminny Zespół Szkół w Janowicach Wielkich, Zespół Szkół w Rząsce, Szkoła Podstawowa w Duchnicach[33], Szkoła Podstawowa nr 6 w Rzeszowie[34].
  • Jest patronką ulic w Warszawie w dzielnicy Wilanów[35], w bezpośredniej okolicy zespołu szkół jej imienia, we Wrocławiu na osiedlu Gaj[36], w Częstochowie[37], w dzielnicy Wrzosowiak, w Oleśnicy[38] oraz Łańcucie (patronka ulicy i osiedla)[39].
  • Poczta Polska w 75 rocznicę urodzin w dniu 4 lutego 2018 r. wydała kartkę pocztową ze znakiem opłaty, na którym przedstawiono Mount Everest, na ilustracji kartki pokazano zdjęcie Wandy Rutkiewicz podczas wspinaczki w Pirenejach w 1969 roku.
  • W 2018 roku, decyzją samorządu miasta Płungiany (Litwa), postanowiono upamiętnić Wandę Rutkiewicz, przemianowując ulicę jej imieniem. Wspomniana ulica to ta sama, na której stał jej dom rodzinny[40].
  • Teatr Polski w Bielsku-Białej wystawił 14 października 2017 roku monodram pt. „Wanda” napisany na podstawie życia Wandy Rutkiewicz. Autorką tekstu jest Wiesława Sujkowska, spektakl wyreżyserowały Maria Sadowska i Joanna Grabowiecka, w rolę Wandy wcieliła się Anita Jancia[41].
  • Uchwałą Sejmu RP IX kadencji z 14 października 2021 zdecydowano o ustanowieniu roku 2022 Rokiem Wandy Rutkiewicz[42]. Patronom roku 2022 poświęcono wydanie specjalne Kroniki Sejmowej[43].
  • Od listopada 2022 jeden z wrocławskich tramwajów Moderus Gamma (numer 3308) nosi imię Wandy Rutkiewicz[44].
  • Muzeum Śląskie w Katowicach w 80 rocznicę urodzin Wandy Rutkiewicz i 45-lecie zdobycia przez nią Mount Everestu zorganizowało wystawę ,,Spojrzenie z góry. Archiwum Wandy Rutkiewicz", dostępną dla zwiedzających od 16 listopada 2023 do 23 czerwca 2024 roku. Kuratorkami wystawy są Katarzyna Gębarowska i Beata Lisicka[45][46].
  • W 2024 roku miała miejsce premiera filmu Ostatnia wyprawa w reżyserii Elizy Kubarskiej, która odbyła się podczas festiwalu Millenium Docs Against Gravity[47]. Film, oparty m.in. na niepublikowanych wcześniej audio-dziennikach himalaistki, wszedł na ekrany kin 18 października 2024 r.[48][49].

Filmografia

Przypisy

  1. 1 2 Kamińska 2017 ↓, s. 13.
  2. ↑ Kamińska 2017 ↓, s. 36.
  3. ↑ Kamińska 2017 ↓, s. 61.
  4. ↑ Kamińska 2017 ↓, s. 218.
  5. ↑ Kamińska 2017 ↓, s. 95-96.
  6. 1 2 Wystawa „Wyżej tylko niebo. 2022 rok Wandy Rutkiewicz” [online], pwr.edu.pl, 17 czerwca 2022 [dostęp 2024-12-26].
  7. ↑ Kamińska 2017 ↓, s. 207.
  8. ↑ Rutkiewicz Wanda, [w:] Zofia Radwańska-Paryska, Witold Henryk Paryski, Wielka Encyklopedia Tatrzańska Internetowa [dostęp 2024-12-26].
  9. ↑ Kamińska 2017 ↓, s. 120.
  10. ↑ Wspomnienie – Wanda Rutkiewicz (1943–1992) [online], magazyngóry.pl [dostęp 2024-12-26].
  11. ↑ Niezapomniany Tadeusz [online], historia-swidnica.pl, 17 września 2020 [dostęp 2024-12-27].
  12. ↑ Wanda Rutkiewicz – kim była najwybitniejsza polska alpinistka? [online], national-geographic.pl, 10 lutego 2022 [dostęp 2025-06-18].
  13. ↑ Damy Automobilklubu Polski [online], automobilklubpolski.pl, s. 187 [dostęp 2025-06-18].
  14. ↑ Rajd polskiej piosenki [online], nto.pl, 29 czerwca 2013 [dostęp 2025-06-19].
  15. ↑ Ku pamięci [online], Sekcja Grotołazów Wrocław [dostęp 2020-07-12].
  16. ↑ Bernard Uchmański, Seminarium Ratownictwa Jaskiniowego, „Taternik”, 42 (1–2), 1966, s. 42, ISSN 0137-3155 [dostęp 2021-01-06].
  17. ↑ Zaginęła W. Rutkiewicz. „Nowiny”. Nr 102, s. 1, 26 maja 1992.
  18. ↑ Wojciech Tochman: Siedem razy siedem, w: Wysokie obcasy: Portrety. Warszawa: W.A.B, 2000, s. 22-23. ISBN 83-88221-46-9.
  19. ↑ Kamińska 2017 ↓, s. 439.
  20. ↑ Lokalizator grobów Grobonet: śp. Wanda Rutkiewicz [online], wroclaw-katedra.grobonet.com [dostęp 2025-06-13].
  21. ↑ First ascent of K2 (female). Guinness World Records Limited, 1986. [dostęp 2021-02-06]. (ang.).
  22. ↑ Kamińska 2017 ↓, s. 153, 208, 257, 266.
  23. ↑ WIELKIE POLKI. Wanda Rutkiewicz: Królowa gór [online], wpolityce.pl, 2024 [dostęp 2024-05-19] (pol.).
  24. ↑ PAP: „Wyglądała, jakby wróciła z Księżyca”. 30 lat temu Rutkiewicz stanęła na K2. TVP Info, 23 czerwca 2016. [dostęp 2018-03-03].
  25. 1 2 3 Wanda Rutkiewicz. 3pdh.pruszkow.zhp.pl. [dostęp 2011-10-24]. [zarchiwizowane z tego adresu (2021-01-26)].
  26. ↑ Requiem. filmpolski.pl. [dostęp 2023-02-04].
  27. ↑ Ludzie na Baltoro. filmpolski.pl. [dostęp 2023-02-04].
  28. ↑ Gdybyś przyszedł pod tę ścianę. filmpolski.pl. [dostęp 2023-02-04].
  29. ↑ Pierwsze skrzypce. forumakad.pl. [dostęp 2013-07-29]. (pol.).
  30. ↑ Od materii do metafizyki. biblioteka.sanok.pl, 2013-06-22. [dostęp 2013-07-29]. (pol.).
  31. ↑ Teksty. Oficjalna strona Kwartetu ProForma. [dostęp 2018-01-28]. (pol.).
  32. ↑ XXIV Przegląd Filmów Alpinistycznych - Wanda, Jurek i góry. muzeumsportu.waw.pl. [dostęp 2023-02-04].
  33. ↑ Szkoła Podstawowa im. Wandy Rutkiewicz w Duchnicach | Strona Szkoły Podstawowej im. Wandy Rutkiewicz w Duchnicach [online], Szkoła Podstawowa im. Wandy Rutkiewicz w Duchnicach [dostęp 2022-05-31] (pol.).
  34. ↑ Uchwała Nr XLI/884/2026 Rady Miasta Rzeszowa z dnia 26 maja 2026 r. w sprawie nadania imienia Szkole Podstawowej Nr 6 w Rzeszowie [online], 26 maja 2026 [dostęp 2026-06-08].
  35. ↑ Ulica Wandy Rutkiewicz w Warszawie w Targeo
  36. ↑ Ulica Wandy Rutkiewicz we Wrocławiu w Targeo
  37. ↑ Ulica Wandy Rutkiewicz w Częstochowie w Targeo
  38. ↑ Ulica Wandy Rutkiewicz w Oleśnicy w Targeo
  39. ↑ Ulica Wandy Rutkiewicz w Łańcucie w Targeo
  40. ↑ W mieście Płungiany – ulica Wandy Rutkiewicz [online], Plungės žinios, 10 października 2018 [dostęp 2024-06-20] (lit.).
  41. ↑ Wanda. teatr.bielsko.pl. [dostęp 2018-07-08].
  42. ↑ M.P. z 2021 r. poz. 989 (ISAP).
  43. ↑ Kronika Sejmowa 37 (942) [online].
  44. ↑ Kolejny wrocławski tramwaj zyskał swoją patronkę. Została nią zdobywczyni Mount Everest i K2 – Wanda Rutkiewicz [online], Wroclaw.pl, 14 listopada 2025 [dostęp 2025-11-16].
  45. ↑ Kinga Burek, Archiwum Wandy Rutkiewicz - wystawa czasowa w Muzeum Śląskim [online], TVP Katowice, 15 listopada 2023 [dostęp 2024-02-20] (pol.).
  46. ↑ Spojrzenie z góry. Archiwum Wandy Rutkiewicz [online], Muzeum Śląskie w Katowicach, 3 listopada 2023 [dostęp 2024-02-20] (pol.).
  47. ↑ Premiera filmu „Ostatnia wyprawa” o Wandzie Rutkiewicz [online], dzieje.pl [dostęp 2024-05-11] (pol.).
  48. ↑ Janusz Konieczniak. Raptularz górski. „Gazeta Górska”. R. XXXII (nr 3 (127) 2024), s. 6. Centralny Ośrodek Turystyki Górskiej PTTK w Krakowie. ISSN 1231-7101. (pol.).
  49. ↑ Ostatnia wyprawa w bazie filmpolski.pl
  50. ↑ Z góry widać lepiej. filmpolski.pl. [dostęp 2023-02-04].
  51. ↑ Ślady na śniegu. filmpolski.pl. [dostęp 2023-02-04].
  52. ↑ Muzeum Sportu i Turystyki w Warszawie, Przegląd Filmów Alpinistycznych I Dzień Podsumowanie/ Wręczenie nagród [online], Youtube, 7 maja 2022 [dostęp 2023-07-27] (pol.).

Bibliografia

  • Anna Kamińska: Wanda, opowieść o sile życia i śmierci – Historia Wandy Rutkiewicz. Kraków: Wydawnictwo Literackie, 2017. ISBN 978-83-08-06357-6.
  • Elżbieta Sieradzińska, Wanda Rutkiewicz. Jeszcze tylko jeden szczyt, Wydawnictwo Marginesy, Warszawa 2018, wyd. 1, ISBN 978-83-65973-18-4.
  • Janusz Kurczab, Leksykon polskiego himalaizmu, z serii Polskie Himalaje, Agora SA – Biblioteka Gazety Wyborczej, Warszawa 2008, ISBN 978-83-7552-383-6.
  • Zofia Radwańska-Paryska, Witold Henryk Paryski, Wielka encyklopedia tatrzańska, Wydawnictwo Górskie, Poronin 2004, ISBN 83-7104-009-1.
  • Ewa Matuszewska, Uciec jak najwyżej. Nie dokończone życie Wandy Rutkiewicz, Wydawnictwo Iskry, Warszawa 1999, ISBN 83-20716-35-7.
  • Joanna Bandurska, Więcej o Wandzie Rutkiewicz, Barbara Rusowicz, Wydawnictwo Comer; Toruń 1997, ISBN 83-85149-95-3.
  • Barbara Rusowicz, Wszystko o Wandzie Rutkiewicz, Wydawnictwo Comer & Ekolog; Toruń, Piła 1992, ISBN 83-85149-03-1.

Linki zewnętrzne