Watra (schronisko)
 Schronisko na pocztówce z 1905 roku | |
| Państwo | |
|---|---|
| Pasmo | |
| Data otwarcia |
1895 |
Położenie na mapie Tatr  | |
Położenie na mapie Karpat  | |
 49°11′30″N 20°00′21″E/49,191667 20,005833 | |
Watra (słow. Chata v Kôprovej doline) – schronisko turystyczne, które znajdowało się w Dolinie Koprowej w słowackich Tatrach Wysokich. Leżało w Dolinie Ciemnosmreczyńskiej, w pobliżu Ciemnosmreczyńskiej Siklawy[1]. Zniszczone w pożarze w 1924 roku.
Historia
W XIX wieku Dolina Koprowa nie była obiektem zainteresowań Węgierskiego Towarzystwa Karpackiego, które w Tatrach budowało schroniska turystyczne[1]. Dolina Koprowa, a szczególnie Ciemne Smreczyny i Niewcyrka, odwiedzane były głównie przez turystów polskich, którzy docierali tutaj zamkniętym obecnie szlakiem przez przełęcz Liliowe i Zawory[2]. Dla nich w 1895 r. Towarzystwo Tatrzańskie bez zgody władz węgierskich i właścicieli terenu wybudowało niewielkie drewniane schronisko. Mówiono o nim, że jest to najlepiej ukryta koleba w Tatrach. W 1924 r. schronisko spłonęło[1].
W Dolinie Koprowej istniały jeszcze dwa schroniska – Schronisko Mühlmanna i Schronisko Rudolfa[1], żadne z nich się nie zachowało[2].
Warunki bytowe
Watra była drewnianym domkiem o rozmiarach zaledwie 3,5 × 2,5 m. Nie posiadała drzwi. Na środku było miejsce na ognisko, dookoła którego mogło się przespać do 8 osób na legowisku z cetyny[1]. Mimo tak trudnych warunków często korzystali z niego polscy turyści. Między innymi spała w nim Maria Curie-Skłodowska[2].