Wendwilsonit

Wendwilsonit
Ilustracja
Wendwilsonit z Maroka
Właściwości chemiczne i fizyczne
Skład chemiczny

Ca2Mg(AsO4)2·2H2O[1]

Twardość w skali Mohsa

3–4[2][1]

Przełam

nierówny/nieregularny[2][1]

Łupliwość

dokładna[2], doskonała wg {010}[1]

Pokrój kryształu

grubotabliczkowy[2], pryzmatyczny[1]

Układ krystalograficzny

jednoskośny[2][1]

Klasa krystalograficzna

pryzmatyczna[1]

Właściwości mechaniczne

kruchy[2]

Gęstość

3,5–3,74 g/cm3[2][1]

Właściwości optyczne
Barwa

ciemnoróżowa[2], biała, jasnoróżowa, jasnoczerwona[1]

Rysa

czerwonawa[2], jasnoróżowa[1]

Połysk

szklisty[2][1]

Współczynnik załamania

1,694–1,713 (dwuosiowy)[1]

Inne

dwójłomność: 0,019[1] dyspersja (optyka): słaba do wyraźnej[1] pleochroizm: widoczny; X = fioletowo-różowy; Y = różowo-różowy; Z = bezbarwny[1]

Dodatkowe dane
Klasyfikacja Strunza

8.CG.10[1]

Wendwilsonit – rzadki minerał należący do arsenianów[3].

Właściwości

Krystalizuje w układzie jednoskośnym. Wykształca kryształy grubotabliczkowe[2] i pryzmatyczne[1][3]. Występuje też jako zbite naskorupienia[2]. Jest minerałem kruchym, przezroczystym do przeświecającego[1][3]. Posiada szklisty połysk oraz nierówny przełam[3]. Jest magnezowym odpowiednikiem roselitu[1].

Występowanie

Rzadki minerał wtórny w złożach hydrotermalnych[3]. Występuje w strefie utleniania kobaltu, przede wszystkim w obecności dolomitu[2]. Spotykany również w towarzystwie kalcytu na serpentynie[3]. Towarzyszą mu najczęściej erytryn, roselit, kalcyt, dolomit, kwarc i skutterudyt[2][1].

Miejsce występowania

Jest minerałem bardzo rzadkim. Najlepszej jakości okazy pochodzą z Maroka. Występuje również w Stanach Zjednoczonych (New Jersey), Niemczech (Bawaria, Saksonia), Azerbejdżanie, Meksyku oraz Chile[1][3].

Przypisy

  1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 Wendwilsonite, [w:] Mindat.org [online], Hudson Institute of Mineralogy [dostęp 2025-06-18] (ang.).
  2. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 Rupert Hochleitner, Minerały, kamienie szlachetne, skały, Multico Oficyna Wydawnicza, 15 kwietnia 2022, s. 34, ISBN 978-83-7073-816-7.
  3. 1 2 3 4 5 6 7 Wendwilsonite [online], National Gem Lab [dostęp 2025-06-18] (ang.).