Westhinder (1977)
 | |
| Klasa |
fregata |
|---|---|
| Typ | |
| Historia | |
| Stocznia | |
| Położenie stępki |
8 grudnia 1975 |
| Wodowanie |
28 stycznia 1977 |
 Marynarka wojenna Belgii
| |
| Nazwa |
Westhinder |
| Wejście do służby |
27 października 1978 |
| Wycofanie ze służby |
1 lipca 1993 |
| Dane taktyczno-techniczne | |
| Wyporność |
standardowa: 1850 t |
| Długość |
106,38 m |
| Szerokość |
12,3 m |
| Zanurzenie |
5,3 m |
| Napęd | |
| CODOG: 1 turbina gazowa o mocy 25 440 KM, 2 silniki wysokoprężne o mocy 6000 KM, 2 śruby | |
| Prędkość |
28 węzłów |
| Uzbrojenie | |
| 1 armata 100 mm plot. 1×VIII wyrzutnia pocisków plot. RIM-7 Sea Sparrow 4 wyrzutnie pocisków pokr. MM38 Exocet 1 wyrzutnia rbg 375 mm 2 wyrzutnie torped | |
| Załoga |
159 |
Westhinder – belgijska fregata rakietowa typu Wielingen z końcowego okresu zimnej wojny. Zbudowana w Belgii, wodowana w 1977 roku, służyła od 1978 roku w marynarce Belgii. Nosiła numer burtowy F 913. Wycofana ze służby w 1993 roku po uszkodzeniu na skałach.
Budowa
Cztery fregaty rakietowe typu Wielingen były pierwszymi większymi okrętami wojennymi zaprojektowanymi i zbudowanymi w oparciu o belgijski przemysł stoczniowy[1]. Głównym obszarem ich działania był akwen Morza Północnego, kanału La Manche i wschodniej części Atlantyku, a ich podstawowym zadaniem była ochrona szlaków handlowych i konwojów przed atakami okrętów podwodnych, lotnictwa i kutrów rakietowych[1]. Drugie zamówienie na parę fregat złożono w październiku 1974 roku w stoczni Cockerill w Hoboken (dzielnicy Antwerpii[2].
Stępkę pod drugą fregatę budowaną w Hoboken: „Westhinder” położono 8 grudnia 1975 roku, w dniu wodowania fregaty „Westdiep”[3]. Wodowano ją 28 stycznia 1977 roku[3]. Okręt został oddany do służby razem z bliźniaczym „Wandelaar” 27 października 1978 roku[4].
Opis
Skrócony opis ogólny
Okręt miał kadłub gładkopokładowy, z uskokiem na samej rufie, wykonany ze stali[1]. Na śródokręciu znajduje się grupa nadbudówek, z pojedynczym kominem[5]. Na pokładzie dziobowym umieszczona były pojedyncza wieża artyleryjska, a na rufie wyrzutnie rakiet przeciwokrętowych i przeciwlotniczych[5]. Wyporność standardowa wynosiła 1940 ton, a pełna 2430 ton[6]. Długość wynosiła 106,38 m, szerokość 12,3 m, a zanurzenie 3,9 m[6].
Załoga liczyła 159 osób, w tym 13 oficerów[6].
Siłownia była w układzie CODOG i składała się z dwóch marszowych silników wysokoprężnych Cockerill CO-240V-12 o mocy 6000 KM oraz turbiny gazowej mocy szczytowej Rolls-Royce Olympus TM3B o mocy 25 440 KM, napędzających dwie śruby[6]. Napęd pozwalał na osiągnięcie prędkości maksymalnej 28 węzłów, a później 26 węzłów[6]. Zasięg maksymalny wynosił 6000 mil morskich przy prędkości ekonomicznej 15 w[6].
Uzbrojenie i wyposażenie
Uzbrojenie artyleryjskie fregat typu Wielingen stanowi automatyczna armata uniwersalna Creusot-Loire Mle 68 L/55 kal. 100 mm, umieszczona w wieży na dziobie[7]. Strzela pociskami o masie 13,5 kg na odległość do 17 km do celów nawodnych i 8 km do powietrznych[7]. Szybkostrzelność wynosi 80 strz./min, a zapas amunicji 600 nabojów[7].
Do zwalczania celów nawodnych okręty mogą przenosić cztery pojemnikowe wyrzutnie rakiet MM 38 Exocet o zasięgu ok. 40 km[7]. Do zwalczania celów powietrznych służy ośmioprowadnicowa pojemnikowa wyrzutnia Mk 29 rakiet przeciwlotniczych bliskiego zasięgu RIM-7M Sea Sparrow umieszczona na rufie[7][8]. Pociski Sea Sparrow mają zasięg do 14 km[7].
Do zwalczania okrętów podwodnych służyły dwie pojedyncze wyrzutnie torped kal. 533 mm, umieszczone w kadłubie na rufie[7]. Dostosowane były do wystrzeliwania francuskich samonaprowadzających się torped L5, których zapas sięgał 10 sztuk[3]. Uzupełniała je sześciolufowa wyrzutnia Creusot-Loire LR 6 Mle 1972 rakietowych bomb głębinowych systemu Boforsa kal. 375 mm[7]. Wyrzutnia była automatycznie przeładowywana i miała zapas 45 pocisków o masie 107 kg i zasięgu do 1600 m[7].
Wyposażenie radioelektroniczne obejmowało radar dozoru ogólnego Signaal DA05, radar dozoru nawodnego i kierowania ogniem Signaal WM25, radar nawigacyjny Raytheon TM 1645/9X, system informacji bojowej Signaal SEWACO IV, system rozpoznawczy swój-obcy Mk XII[8]. Okręty miały stację hydrolokacyjną Westinghouse SQS-505A[8].
W zakresie walki elektronicznej okręty wyposażone były w system ostrzegawczy przed opromieniowaniem radarem Thomson-CST DR 2000[8]. Miały dwa systemy samoobrony Tracor MBA SRBOC z 6-lufowymi wyrzutniami celów pozornych Mk 36 oraz holowany wabik przeciwtorpedowy Nixie SLQ-25[8].
Służba
„Westhinder” został przyjęty do służby w marynarce Belgii 27 października 1978 roku, z numerem burtowym F 913[4]. Uczestniczył w różnych ćwiczeniach flot NATO, m.in. w kwietniu 1984 roku wziął udział w manewrach BALTOPS na Bałtyku[9].
W 1993 roku uczestniczył w działaniach blokadowych u brzegów byłej Jugosławii w związku z wojną domową[3]. W połowie 1993 roku okręt jednak doznał uszkodzeń na skale podwodnej u wybrzeży Norwegii[8]. Wobec zakończenia zimnej wojny i redukcji marynarki belgijskiej, zdecydowano nie remontować okrętu. „Westhinder” został wycofany ze służby 1 lipca 1993 roku i wystawiony na sprzedaż[10].
Przypisy
- 1 2 3 Krzewiński 2003 ↓, s. 45.
- ↑ Krzewiński 2003 ↓, s. 45, 49.
- 1 2 3 4 Krzewiński 2003 ↓, s. 49.
- 1 2 Jane’s Fighting Ships 1986-87 ↓, s. 44.
- 1 2 Krzewiński 2003 ↓, s. 47.
- 1 2 3 4 5 6 Krzewiński 2003 ↓, s. 50.
- 1 2 3 4 5 6 7 8 9 Krzewiński 2003 ↓, s. 48.
- 1 2 3 4 5 6 Jane’s Fighting Ships 1996–97 ↓, s. 47.
- ↑ Chet King. BALTOPS ’84. „Surface Warfare”. Nr 4. 9, s. 7, lipiec/sierpień 1984. (ang.).
- ↑ Krzewiński 2003 ↓, s. 49-50.
Bibliografia
- Jacek Krzewiński. Belgijskie fregaty typu Wielingen. „Nowa Technika Wojskowa”. Nr 2/2003, s. 46-50, luty 2003. Magnum-X. ISSN 1230-1655.
- Jane’s Fighting Ships 1986-87. John Moore (red.). Londyn: Jane’s Publishing Company, 1986. ISBN 0-7106-0828-4. (ang.).
- Jane’s Fighting Ships 1996-97. Richard Sharpe (red.). Londyn: Jane’s Information Group, 1986. ISBN 0-7106-1355-5. (ang.).
