Wilgowron żaglosterny

Wilgowron żaglosterny
	Quiscalus major
	Vieillot, 1819
	; Samiec
	; Samica
	Systematyka
Domena	eukarionty
Królestwo	zwierzęta
Typ	strunowce
Podtyp	kręgowce
Gromada	ptaki
Podgromada	Neornithes
Infragromada	ptaki neognatyczne
Rząd	wróblowe
Podrząd	śpiewające
Rodzina	kacykowate
Podrodzina	epoletniki
Rodzaj	Quiscalus
Gatunek	wilgowron żaglosterny
Synonimy
	Cassidix major (Vieillot, 1819);
	Cassidix major (Vieillot, 1819);
Podgatunki
	Q. m. torreyi (Harper, 1934); Q. m. westoni (Sprunt Jr, 1934); Q. m. alabamensis H.M. Stevenson, 1978; Q. m. major Vieillot, 1819;
	Q. m. torreyi (Harper, 1934); Q. m. westoni (Sprunt Jr, 1934); Q. m. alabamensis H.M. Stevenson, 1978; Q. m. major Vieillot, 1819;
	Kategoria zagrożenia (CKGZ)
	; najmniejszej troski
	Zasięg występowania
	; Przebywa stale Odwiedza zimą

Wilgowron żaglosterny^[3] (Quiscalus major) – gatunek ptaka z rodziny kacykowatych (Icteridae). Endemit Stanów Zjednoczonych. Nie jest zagrożony wyginięciem.

Systematyka

Wyróżnia się cztery podgatunki Quiscalus major^[4]^[5]:

Q. major torreyi (Harper, 1934) – wschodnio-środkowe USA.
Q. major westoni (Sprunt Jr, 1934) – Floryda.
Q. major alabamensis H.M. Stevenson, 1978 – wybrzeża południowo-wschodnich USA od Missisipi do Florydy.
Q. major major Vieillot, 1819 – wybrzeża południowo-wschodnich USA od Teksasu do Missisipi.

Morfologia

Długość ciała 33–42 cm. Bardzo duży jak na kacyka. Ogon klinowaty, bardzo długi. Ciało czarne z niebieskim połyskiem; na grzbiecie oraz piersi połysk niebieskozielony. Barwa tęczówki zmienna: od żółtej na wybrzeżu Atlantyku, przez ciemnobrązową na Florydzie i północno-zachodnim wybrzeżu Zatoki Meksykańskiej, do brązowej z żółtym obrzeżeniem wzdłuż środkowych wybrzeży Zatoki Meksykańskiej. Samica znacznie mniejsza od samca, ciemnobrązowa, z płowym gardłem i piersią oraz ciemnymi oczami.

Zasięg, środowisko

Osiadły na wybrzeżu, w pobliżu słonych mokradeł, w środkowo-wschodniej i południowo-wschodniej części Ameryki Północnej.

Rozród

Samica sama buduje gniazdo. Najczęściej jest ono umieszczone wśród pałek wodnych albo traw wód słodkowodnych lub słonawych bagien, około 60 cm nad wodą bądź ziemią; jednak często (zwłaszcza w północnej części zasięgu) gniazda budowane są na odosobnionych drzewach lub krzewach w pobliżu wody, do 4 metrów nad ziemią. W zniesieniu 1–5 jaj. Ich inkubacja trwa około 13 dni. Pisklęta opuszczają gniazdo po około 13 dniach od wyklucia^[6].

Status zagrożenia

IUCN uznaje wilgowrona żaglosternego za gatunek najmniejszej troski (LC, Least Concern) nieprzerwanie od 1988 (stan w 2025). W 2024 organizacja Partners in Flight szacowała liczebność populacji na około 2,2 miliona dorosłych osobników. Trend liczebności populacji oceniany jest jako stabilny^[2].

Przypisy

1 2 Quiscalus major, [w:] Integrated Taxonomic Information System (ang.).
1 2 BirdLife International, Quiscalus major, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species 2025, wersja 2025-2 [dostęp 2026-03-10] (ang.).
↑ Systematyka i nazewnictwo polskie za: P. Mielczarek & M. Kuziemko: Rodzina: Icteridae Vigors, 1825 – kacykowate – New World blackbirds (wersja: 2026-02-15). [w:] Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2026-03-10].
↑ F. Gill, D. Donsker & P. Rasmussen (red.): Oropendolas, orioles, blackbirds. IOC World Bird List (v15.1). [dostęp 2026-03-10]. (ang.).
↑ Boat-tailed Grackle (Quiscalus major). IBC: The Internet Bird Collection. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-04)]. (ang.).
↑ Boat-tailed Grackle Life History. [w:] All About Birds [on-line]. Cornell Lab of Ornithology. [dostęp 2026-03-10]. (ang.).

Bibliografia

Wiesław Dudziński, Marek Keller, Andrew Gosler: Atlas ptaków świata. Warszawa: Oficyna Wydawnicza Multico, 2000. ISBN 83-7073-059-0.

Linki zewnętrzne

Zdjęcia i nagrania audiowizualne. [w:] eBird [on-line]. Cornell Lab of Ornithology. (ang.).

[itis-1] 1 2 Quiscalus major, [w:] Integrated Taxonomic Information System (ang.).

[iucn-2] 1 2 BirdLife International, Quiscalus major, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species 2025, wersja 2025-2 [dostęp 2026-03-10] (ang.).

[Mielczarek&Kuziemko-3] Systematyka i nazewnictwo polskie za: P. Mielczarek & M. Kuziemko: Rodzina: Icteridae Vigors, 1825 – kacykowate – New World blackbirds (wersja: 2026-02-15). [w:] Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2026-03-10].

[ioc-4] F. Gill, D. Donsker & P. Rasmussen (red.): Oropendolas, orioles, blackbirds. IOC World Bird List (v15.1). [dostęp 2026-03-10]. (ang.).

[ibc-5] Boat-tailed Grackle (Quiscalus major). IBC: The Internet Bird Collection. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-04)]. (ang.).

[aablh-6] Boat-tailed Grackle Life History. [w:] All About Birds [on-line]. Cornell Lab of Ornithology. [dostęp 2026-03-10]. (ang.).

[1]

[2]

[3]

[4]

[5]

[6]