Wilhelm Pfister
 | |
| nadkomisarz SG | |
| Data i miejsce urodzenia |
7 sierpnia 1897 |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci |
1 maja 1968 |
| Przebieg służby | |
| Formacja | |
| Jednostki | |
| Stanowiska |
komendant obwodu |
| Główne wojny i bitwy |
I wojna światowa |
 | |
| Odznaczenia | |
       | |
Wilhelm Pfister, ps. Bujak (ur. 7 sierpnia 1897 w Kudryńcach, zm. 1 maja 1968 w Krakowie) – nadkomisarz Straży Granicznej, kapitan piechoty pospolitego ruszenia Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys
Syn Pawła i Apolonii z Gołębiowskich urodzony 7 sierpnia 1897 w Kudryńcach, w ówczesnym powiecie borszczowskim Królestwa Galicji i Lodomerii[1][2]. Był młodszym bratem Ignacego (1894–1914), żołnierza 1 pułku piechoty Legionów Polskich, pośmiertnie odznaczonego Krzyżem Niepodległości[1][3][4]. Do I wojny światowej ukończył klasy I–IV w Polskim Gimnazjum Realnym z prawami szkół rządowych w Borszczowie[5][6][7][8]. W 1914 wstąpił do Związku Strzeleckiego[1].
Od sierpnia 1914 walczył w szeregach 4 kompanii 1 pułku piechoty Legionów Polskich. W styczniu 1915, po śmierci brata, przeniósł się do 7 kompanii 1 pułku piechoty Legionów Polskich. Wziął udział we wszystkich walkach pułku. 7 lipca 1916 w bitwie pod Kostiuchnówką został kontuzjowany. Po kryzysie przysięgowym (lipiec 1917) został wcielony do cesarskiej i królewskiej armii i wysłany na front włoski. W miejscowości Nabrežina został przydzielony do 2 kompanii c. i k. 100 pułku piechoty. Po bitwie nad Piawą (15–23 czerwca 1918), chory na żółtaczkę, wyjechał do szpitala[1].
W listopadzie 1918 w Samborze wziął udział w rozbrajaniu Austriaków. Na początku grudnia 1918 we Lwowie wstąpił do 2 kompanii 5 pułku piechoty Legionów. Jako zastępca dowódcy plutonu, w stopniu sierżanta, walczył w obronie miasta[1]. 18 marca 1919 jako podoficer byłych Legionów Polskich służący w 5 pp Leg. został mianowany z dniem 1 marca 1919 podporucznikiem piechoty[9]. Później został przeniesiony do 1 pułku piechoty Legionów[1]. Początkowo dowodził plutonem 12 kompanii, a następnie objął dowództwo tej kompanii[1]. Wyróżnił się 1 czerwca 1920 w bitwie pod Olszanicą[1].
12 czerwca 1920 w bitwie pod Borodzianką został ciężko ranny w lewą nogę[1][10]. 14 października 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu kapitana, w piechocie, w grupie oficerów byłych Legionów Polskich[11]. W 1921 był przydzielony do Dowództwa 1 Dywizji Piechoty Legionów[12]. Dowodził kolumną rolniczą macierzystego pułku[1]. W maju 1922 został zdemobilizowany i przydzielony w rezerwie do 1 pp Leg.[1][13] 8 stycznia 1924 został zatwierdzony w stopniu kapitana ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 1224. lokatą w korpusie oficerów rezerwy piechoty[14][15]. Posiadał wówczas przydział w rezerwie do 76 pułku piechoty w Grodnie[16][17]. W maju 1931 został przeniesiony do pospolitego ruszenia[1][18]. W 1934, jako oficer pospolitego ruszenia pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Bielsko na Śląsku. Posiadał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr V. Był wówczas w grupie oficerów „pełniących służbę w Straży Granicznej”[19]. W ramach osadnictwa wojskowego otrzymał działkę w osadzie Kosy Dwór, w gminie Niehniewicze, gdzie mieszkał w latach 1922–1929.
1 maja 1929 został przyjęty do służby w Straży Granicznej i wyznaczony na stanowisko kierownika Komisariatu SG „Cieszyn”[1]. Z dniem 17 listopada 1933 został przeniesiony na stanowisko pełniącego obowiązki kierownika Inspektoratu Granicznego Wolsztyn[1]. Później awansował na stopień nadkomisarza SG[20].
Zmarł 1 maja 1968 w Krakowie i został pochowany na Cmentarzu Rakowickim (kwatera XVI, rząd 2, miejsce 27)[21].
Był żonaty, miał syna Zbigniewa (ur. 1923) i córkę Urszulę Alinę (ur. 1928)[1].
Ordery i odznaczenia
- Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 4786 – 6 grudnia 1921[22][1][23][20][24]
- Krzyż Niepodległości – 16 września 1931 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”[25][26][27]
- Krzyż Walecznych czterokrotnie[1][28][29] (po raz trzeci i czwarty „za udział w b. Legionach Polskich”[30])
- Srebrny Krzyż Zasługi dwukrotnie[31]
- Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921[1]
- Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości[1]
- Odznaka za Rany i Kontuzje z jedną gwiazdką[1]
Przypisy
- 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 Pfister Wilhelm. [w:] Kolekcja Orderu Wojennego Virtuti Militari, sygn. I.482.57-4749 [on-line]. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2025-10-03].
- ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2025-10-03].
- ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2025-10-04].
- ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2025-10-04].
- ↑ Sprawozdanie 1911 ↓, s. 46.
- ↑ Sprawozdanie 1912 ↓, s. 64.
- ↑ Sprawozdanie 1913 ↓, s. 36.
- ↑ Sprawozdanie 1914 ↓, s. 38.
- ↑ Dz. Rozk. Wojsk. Nr 36 z 1 kwietnia 1919, poz. 1149.
- ↑ Pomarański 1931 ↓, s. 70.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 40 z 20 października 1920, s. 1065.
- ↑ Spis oficerów 1921 ↓, s. 22.
- ↑ Spis oficerów rezerwy 1922 ↓, s. 217.
- ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 480.
- ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 421.
- ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 344.
- ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 302.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 4 z 22 lutego 1932, s. 145.
- ↑ Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 253, 931.
- 1 2 Spis odznaczonych 1938 ↓, s. 101.
- ↑ Wilhelm Pfister. Zarząd Cmentarzy Komunalnych w Krakowie. [dostęp 2025-10-03].
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 41 z 6 grudnia 1921, s. 1606.
- ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2025-10-03].
- ↑ Pomarański 1931 ↓, s. 106.
- ↑ M.P. z 1931 r. Nr 218, poz. 296 (ISAP)
- ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2025-10-03].
- ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2025-10-03].
- ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2025-10-03].
- ↑ Spis odznaczonych 1938 ↓, s. 105.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 31 z 16 września 1922, s. 676.
- ↑ Spis odznaczonych 1938 ↓, s. 107.
Bibliografia
- Sprawozdanie Dyrekcyi Pryw. Gimnazyum Realnego z prawami szkół rządowych [... w Borszczowie za rok szkolny 1910/11]. Borszczów: nakładem Towarzystwa szkoły średniej, 1911.
- III. Sprawozdanie Dyrekcyi Polskiego Gimnazyum Realnego z prawami szkół rządowych w Borszczowie za rok szkolny 1911/12. Borszczów: P. Seidman, 1912.
- IV. Sprawozdanie Dyrekcyi Polskiego Gimnazyum Realnego z prawami szkół rządowych w Borszczowie za rok szkolny 1912/13. Borszczów: nakładem Towarzystwa szkoły średniej, 1913.
- V. Sprawozdanie Dyrekcyi Polskiego Gimnazyum Realnego z prawami szkół rządowych w Borszczowie za rok szkolny 1913/14. Borszczów: nakładem Towarzystwa szkoły średniej, 1914.
- Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2025-07-28].
- Spis oficerów służących czynnie w dniu 1.6.1921 r.. Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1921.
- Alfabetyczny spis oficerów rezerwy. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1922-05-01.
- Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923.
- Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924.
- Rocznik Oficerski Rezerw 1934. Biuro Personalne Ministerstwa Spraw Wojskowych, 1934.
- Spis odznaczonych oficerów i szeregowych Straży Granicznej. W: Na straży granic Rzeczypospolitej. Wydawnictwo pamiątkowe z okazji X-lecia Straży Granicznej 1928-1938. Warszawa: Komenda Główna Straży Granicznej, 1938.
- Stefan Pomarański: Zarys historji wojennej 1-go pułku piechoty Legionów. Warszawa: Wojskowe Biuro Historyczne, 1931, seria: Zarys historii wojennej pułków polskich 1918–1920.