William McIlvanney

William McIlvanney

William Angus McIlvanney

William McIlvanney podczas Międzynarodowego Festiwalu Ksiażki w Edynburgu, 2013
Data i miejsce urodzenia	25 listopada 1936 Kilmarnock, Szkocja
Data i miejsce śmierci	5 grudnia 2015 Glasgow, Szkocja
Alma Mater	University of Glasgow

William Angus McIlvanney (ur. 25 listopada 1936 w Kilmarnock, zm. 5 grudnia 2015 w Glasgow) – szkocki pisarz, poeta, eseista i autor opowiadań, uważany za ojca chrzestnego nurtu tartan noir^[1][2].

Urodził się w rodzinie górniczej w mieście Kilmarnock jako najmłodsze z czworga dzieci górnika Williama McIlvanneya (uczestnika strajku generalnego 1926 roku) i jego żony Helen^[1]. Uczęszczał do Kilmarnock Academy, następnie studiował filologię angielską na University of Glasgow, który ukończył z tytułem magistra sztuk w 1960 roku^[2]. Był pierwszym z rodziny, który podjął studia uniwersyteckie; z perspektywy lat krytycznie oceniał ówczesne realia akademickie jako „mechanicznie płytkie”^[2]. Po studiach przez 15 lat pracował jako nauczyciel języka angielskiego – początkowo w Irvine Royal Academy, następnie w Greenwood Academy w Dreghorn, gdzie awansował na stanowisko zastępcy dyrektora^[3]. W 1975 roku zrezygnował z pracy pedagogicznej, aby poświęcić się wyłącznie pisarstwu^[3].

McIlvanney był przez całe życie zaangażowany politycznie o poglądach lewicowych – określał siebie jako socjalistę^[2]. Z niepokojem obserwował sytuację społeczno-polityczną Szkocji po nieudanym referendum dotyczącym autonomii w 1979 roku oraz w okresie rządów Margaret Thatcher w latach 80., krytykując erozję ideałów socjalnych tamtych czasów^[1]. Z czasem rozczarowały go również zmiany w Partii Pracy w okresie „Nowej Lewicy” Tony’ego Blaira i Gordona Browna. Ostatecznie poparł dążenia niepodległościowe – w 2014 roku aktywnie wspierał kampanię na rzecz głosowania na „tak” w referendum niepodległościowym Szkocji^[2].

Zmarł 5 grudnia 2015 roku, w wieku 79 lat, po krótkiej chorobie^[2]. Odszedł we własnym domu w Glasgow, otoczony rodziną^[3]. Pisarza pożegnano licznymi hołdami: pierwsza minister Szkocji Nicola Sturgeon podkreśliła wpływ jego powieści Docherty na własne dojrzewanie, a znani autorzy kryminałów tacy jak Ian Rankin i Irvine Welsh nazwali McIlvanneya inspiracją i „dżentelmenem o wielkim talencie”

Zadebiutował w 1966 roku powieścią Remedy is None, której motywem są zmagania młodego mężczyzny z żałobą po śmierci ojca. Utwór ten – częściowo oparty na osobistych przeżyciach autora (ojciec McIlvanneya zmarł na raka, gdy pisarz był na studiach) – przyniósł mu pierwsze literackie wyróżnienie: Geoffrey Faber Memorial Prize w 1967 roku^[2]. Kolejną powieść, A Gift from Nessus, wydał w 1968 roku. Jego trzecia powieść, Docherty (1975), była osadzoną w realiach górniczej społeczności Ayrshire sagą rodzinną na tle lat kryzysu gospodarczego. Sam autor opisywał ją jako literacki wyraz doświadczeń szkockiej klasy robotniczej – według McIlvanneya „Docherty to esencja całego fragmentu życia klasy pracującej”^[2]. Powieść Docherty została uhonorowana nagrodą Whitbread za najlepszą powieść roku 1975the-independent.com, co skłoniło pisarza do porzucenia pracy nauczyciela i całkowitego poświęcenia się karierze literackiej^[2].

Największy rozgłos przyniósł McIlvanneyowi cykl powieści kryminalnych z inspektorem Jackiem Laidlawem, który zapoczątkował powieścią Laidlaw (1977). Utwór ten – osadzony w Glasgow lat 70. i ukazujący dochodzenie w sprawie zabójstwa młodej kobiety – uważany jest za pierwszą powieść nurtu tartan noir, prekursorsko łączącą kryminał z realistycznym obrazem szkockiego społeczeństwa^[2]. Jack Laidlaw, filozofujący detektyw z Glasgow, stał się wzorem „egzystencjalnego gliniarza” w szkockiej literaturze kryminalnej, a McIlvanney bywa nazywany „ojcem chrzestnym tartan noir”^[3]. Kontynuacje Laidlaw – powieści The Papers of Tony Veitch (1983) oraz Strange Loyalties (1991) – dopełniły trylogię, zyskując uznanie czytelników i krytyków. Charakterystyczną cechą kryminałów McIlvanneya jest odejście od klasycznej formuły zagadki detektywistycznej na rzecz pogłębionej analizy motywacji i kontekstu społecznego zbrodni. Autor podkreślał, że nie interesuje go typowe “who-dunnit” (dosł. „kto to zrobił”), lecz “why-dunnit” – dlaczego doszło do przestępstwa. Jego powieści kryminalne nie skupiają się wyłącznie na śledztwie, ale stanowią szeroki komentarz społeczny; Laidlaw jest w nich nie tyle detektywem ścigającym „potwory”, co obserwatorem ludzi i problemów trapiących współczesne społeczeństwo. McIlvanney wierzył, że „nie ma potworów... są tylko ludzie” – nawet sprawcy zbrodni ukazani są w jego książkach jako jednostki uwikłane w okoliczności i własne słabości^[2].

• 1967 – Geoffrey Faber Memorial Prize za debiutancką powieść Remedy is None.
• 1975 – Whitbread Award (Nagroda Whitbread) za powieść Docherty.
• 1977 – Silver Dagger Award (Macallan CWA) za powieść Laidlaw^[4].
• 1983 – Silver Dagger Award (ponownie) za powieść The Papers of Tony Veitch^[4].
• 1990 – Glasgow Herald People’s Prize za zbiór opowiadań Walking Wounded^[1].
• 1992 – Glasgow Herald People’s Prize (ponownie) za powieść Strange Loyalties^[5].
• 1996 – Saltire Society Scottish Book of the Year za powieść The Kiln (i in.)
• 2013 – honorową nagrodę Glenfiddich Spirit of Scotland (2013) za osiągnięcia w dziedzinie literatury

Pośmiertnie, McIlvanney otrzymał ponadto doktorat honoris causa Uniwersytetu Glasgow (2016).

• Remedy is None (1966) – powieść (debiut).
• A Gift from Nessus (1968) – powieść.
• Docherty (1975) – powieść.
• Laidlaw (1977) – powieść kryminalna; 1. część trylogii z inspektorem Jackiem Laidlawem.
• The Papers of Tony Veitch (1983) – powieść kryminalna; 2. część cyklu Laidlaw.
• The Big Man (1985) – powieść.
• Walking Wounded (1989) – zbiór opowiadań.
• Strange Loyalties (1991) – powieść kryminalna; 3. część cyklu Laidlaw.
• The Kiln (1996) – powieść.
• The Longships in Harbour: Poems (1970) – tom poezji.
• These Words: Weddings and After (1984) – tom poezji.
• In Through the Head (1988) – tom poezji.
• Surviving the Shipwreck (1991) – zbiór esejów.
• The Dark Remains (2021) – powieść (dokończona pośmiertnie przez Iana Rankina).