Witold Rudowski

Witold Rudowski

Data i miejsce urodzenia	17 lipca 1918 Piotrków Trybunalski
Data i miejsce śmierci	10 września 2001 Warszawa
profesor nauk medycznych
Specjalność: chirurgia, transfuzjologia
Alma Mater	Uniwersytet Warszawski
Doktorat	1947
Habilitacja	1952
Profesura	1961
Polska Akademia Nauk
Status	członek rzeczywisty
Nauczyciel akademicki
Uczelnia	Uniwersytet Warszawski
Odznaczenia

Witold Janusz Rudowski pseudonim Prus (ur. 17 lipca 1918 w Piotrkowie Trybunalskim, zm. 10 września 2001 w Warszawie) – profesor nauk medycznych, chirurg i transfuzjolog, specjalista leczenia oparzeń, profesor zwyczajny Akademii Medycznej w Warszawie.

Był synem Maksymiliana, prawnika i Stefanii Piltz. W 1936 po zdaniu egzaminu wstępnego został przyjęty na Wydział Lekarski Uniwersytetu Warszawskiego, który ukończył 15 czerwca 1943 w warunkach wojennych. Walczył w powstaniu warszawskim. Brał czynny udział w ewakuacji Szpitala Dzieciątka Jezus ratując rannych i chorych, mienie szpitala, księgozbiory. ^[1]. W 1947 uzyskał stopień doktora, a w 1952 stopień doktora habilitowanego. Tytuł profesora otrzymał w 1970.

Był dyrektorem Instytutu Hematologii w Warszawie, wieloletnim kierownikiem Kliniki Chirurgii Instytutu Hematologii w Warszawie, członkiem rzeczywistym PAN, prezesem Towarzystwa Chirurgów Polskich, prezesem Towarzystwa Naukowego Warszawskiego (1995-2001) oraz prezesem Zarządu Fundacji im. Jakuba hr. Potockiego (1977-2001)^[2].

Był autorem ponad 500 prac naukowych opublikowanych w czasopismach krajowych i zagranicznych, oraz 3 książek, promotorem ponad 20 prac doktorskich.

Spoczywa na Cmentarzu Komunalnym (d. Wojskowym) na Powązkach (kw. D18 kolumbarium lewe, strona A, rząd 2, nisza 3)^[3].

Krzyż Komandorski Oficerski i Kawalerski Odrodzenia Polski, Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari, Złoty Krzyż Zasługi z Mieczami oraz Krzyż Walecznych^[4]. Postanowieniem prezydenta Aleksandra Kwaśniewskiego z 14 marca 2000 został odznaczony Krzyżem Wielkim Orderu Odrodzenia Polski^[5] za wybitne zasługi dla chirurgii polskiej, za osiągnięcia w pracy naukowej i dydaktycznej.

Był doktorem honoris causa Akademii Medycznej w Poznaniu (1975), Akademii Medycznej w Warszawie (1978), Akademii Medycznej w Łodzi (1980), Akademii Medycznej we Wrocławiu (1982), Akademii Medycznej w Krakowie (1989), Wojskowej Akademii Medycznej w Łodzi (1989), Akademii Medycznej w Białymstoku (1990), Akademii Medycznej w Lublinie (1993). Za studia i udział w pracach Tajnego Uniwersytetu Warszawskiego otrzymał po wojnie 8 lipca 1983 otrzymał doktorat honoris causa Uniwersytetu w Edynburgu, w którym w okresie wojny mieścił się Polski Wydział Lekarski. 9 marca 1983 Witold Rudowski przekazał aktem notarialnym na rzecz Piotrkowa Trybunalskiego swoją posiadłość Pałac Rudowskich, w którym mieści się obecnie Państwowa Szkoła Muzyczna I i II stopnia. 31 maja 1995 został Honorowym Obywatelem Piotrkowa Trybunalskiego^[4].

• Witold Janusz Rudowski na stronie Towarzystwa Lekarskiego Warszawskiego
• "Rudowski Witold", w: Współcześni uczeni polscy. Słownik biograficzny tom 3, Warszawa 2000, s. 701-702 (z fotografią)
• Prof. zw. dr hab. cz Witold J. Rudowski, [w:] archiwalna baza „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI PIB) [dostęp 2012-05-13] .