Wojciech Beuth
 major administracji (piechoty) | |
| Data i miejsce urodzenia |
1 marca 1891 |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci |
wiosna 1940 |
| Przebieg służby | |
| Siły zbrojne | |
| Jednostki | |
| Stanowiska |
kierownik referatu |
| Główne wojny i bitwy | |
| Odznaczenia | |
     | |
Wojciech Beuth (ur. 1 marca 1891 w Hrycowie, zm. wiosną 1940 w Charkowie) – major administracji (piechoty) Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys
Syn Mirosława Józefa i Michaliny Anny z Rychłowskich urodzony 1 marca 1891 w Hrycowie, w ówczesnym powiecie zasławskim guberni wołyńskiej[1][2][3]. Absolwent Gimnazjum Filologicznego w Lublinie i Kijowskiej Szkoły Wojskowej[2]. W latach 1915–1917 służył w armii rosyjskiej. Żołnierz Brygady Strzelców Polskich i I Korpusu Polskiego w Rosji[2].
Od 1918 w Wojsku Polskim, przydzielony do Dowództwa Okręgu Generalnego „Kielce”[2]. 1 czerwca 1921 pełnił służbę w charakterze przedstawiciela Ministerstwa Spraw Wojskowych przy Powiatowej Komisji Nadawczej w Kowlu, a jego oddziałem macierzystym był 18 pułk piechoty w Skierniewicach[4]. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 1306. lokatą w korpusie oficerów piechoty[5]. Później został przeniesiony do 50 pułku piechoty w Kowlu i wyznaczony na stanowisko przedstawiciela MSWojsk. przy Powiatowej Komisji Nadawczej we Włodzimierzu[6]. W 1924 został przeniesiony do 23 pułku piechoty we Włodzimierzu[7][8]. W styczniu 1929 został przeniesiony do kadry oficerów piechoty z równoczesnym przeniesieniem służbowym do Dowództwa Okręgu Korpusu Nr II w Lublinie na stanowisko referenta[9][10][11]. W marcu 1939 nadal pełnił służbę w DOK II na stanowisku kierownika referatu mobilizacji w Wydziale Mobilizacji i Uzupełnień Sztabu[12]. Na stopień majora został awansowany ze starszeństwem z 19 marca 1939 i 3. lokatą w korpusie oficerów administracji (grupa administracyjna)[13][1]. Był to tzw. „awans emerytalny”, związany z przeniesieniem w stan spoczynku[14].
W nieznanych okolicznościach, po agresji ZSRR na Polskę (17 września 1939), dostał się do sowieckiej niewoli i został osadzony w obozie w Starobielsku[2]. Wiosną 1940 został zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD w Charkowie i pogrzebany w Piatichatkach[2]. Od 17 czerwca 2000 spoczywa na Cmentarzu Ofiar Totalitaryzmu w Charkowie[15]. Figuruje na tzw. liście Gajdideja (poz. 324)[16].
5 października 2007 minister obrony narodowej Aleksander Szczygło mianował go pośmiertnie na stopień podpułkownika[17]. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007, w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”.
Ordery i odznaczenia
- Krzyż Niepodległości – 17 września 1932 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”[18][19]
- Krzyż Walecznych dwukrotnie[20][1]
- Srebrny Krzyż Zasługi[1]
- Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921
- Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości
Zobacz też
Przypisy
- 1 2 3 4 Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 289.
- 1 2 3 4 5 6 Księga Cmentarna Charkowa 2003 ↓, s. 26.
- ↑ Wojciech Beuth (1891–1940). Fundacja Obchodów 100 Rocznicy Odzyskania Przez Polskę Niepodległości. [dostęp 2025-06-29].
- ↑ Spis oficerów 1921 ↓, s. 73.
- ↑ Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 60.
- ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 266, 416.
- ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 180, 359.
- ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 39, 192.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 3 z 29 stycznia 1929, s. 13.
- ↑ Lista starszeństwa 1930 ↓, s. 122.
- ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 43, 456.
- ↑ Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 512.
- ↑ Rybka i Stepan 2021 ↓, s. 760.
- ↑ Rybka i Stepan 2021 ↓, s. 29–31.
- ↑ Księga Cmentarna Charkowa 2003 ↓, s. LXXIV.
- ↑ Gajowniczek 1992 ↓, s. 288.
- ↑ Decyzja Nr 439/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 5 października 2007 w sprawie mianowania oficerów Wojska Polskiego zamordowanych w Katyniu, Charkowie i Twerze na kolejne stopnie oficerskie. Decyzja nie została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym MON.
- ↑ M.P. z 1932 r. Nr 217, poz. 249 (ISAP)
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 11 listopada 1932, s. 381.
- ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 43.
Bibliografia
- Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2023-10-30].
- Spis oficerów służących czynnie w dniu 1.6.1921 r.. Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1921.
- Lista starszeństwa oficerów zawodowych. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1922.
- Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923.
- Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924.
- Rocznik Oficerski 1928. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1928.
- Rocznik Oficerski 1932. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1932.
- Lista starszeństwa oficerów zawodowych piechoty (c.d.). „Przegląd Piechoty”. 8, sierpień 1930.
- Jerzy Ciesielski, Zuzanna Gajowniczek, Grażyna Przytulska, Wanda Krystyna Roman, Zdzisław Sawicki, Robert Szczerkowski, Wanda Szumińska: Charków. Księga Cmentarna Polskiego Cmentarza Wojennego. Jędrzej Tucholski (red.). Warszawa: Oficyna Wydawnicza RYTM, 2003. ISBN 83-916663-5-2.
- Zuzanna Gajowniczek. Lista starobielska, cz. I. „Wojskowy Przegląd Historyczny”. 4 (142), październik–grudzień 1992. Warszawa: Wojskowy Instytut Historyczny.
- Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Rocznik oficerski 1939. Stan na dzień 23 marca 1939. Kraków: Fundacja CDCN, 2006. ISBN 978-83-7188-899-1.
- Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Awanse oficerskie w Wojsku Polskim 1935–1939. Wyd. 2 poszerzone. Warszawa: Wydawnictwo Tetragon, 2021. ISBN 978-83-66687-09-7.