WrestleMania XXVIII

WrestleMania XXVIII

Motyw muzyczny	„Girl Gone Wild” – Madonna „Good Feeling” i „Wild Ones” – Flo Rida „Invincible” – Machine Gun Kelly feat. Ester Dean „The Memory Remains” – Metallica[1]
Informacje
Promocja	WWE
Data	1 kwietnia 2012[1]
Widownia	78 363 (ogłoszona przez WWE)[2]
Hala	Sun Life Stadium[1]
Miejsce	Miami Gardens, Floryda, Stany Zjednoczone[1]
WrestleMania – chronologicznie
WrestleMania XXVII WrestleMania XXVIII WrestleMania 29

WrestleMania XXVIII – 28. gala wrestlingu z cyklu WrestleMania wyprodukowana przez organizację WWE. Odbyła się 1 kwietnia 2012 roku na stadionie Sun Life Stadium w Miami Gardens na Florydzie i była transmitowana na żywo w systemie pay-per-view (PPV).

Walką wieczoru był reklamowany jako Once in a Lifetime (ang. „raz w życiu”) pojedynek The Rocka z Johnem Ceną, który wygrał The Rock. The Undertaker pokonał Triple H w walce typu Hell in a Cell, zwiększając swoją nieprzerwaną serię zwycięstw na WrestleManii do 20. CM Punk obronił mistrzostwo WWE Championship w walce przeciwko Chrisowi Jericho. Sheamus pokonał Daniela Bryana w 18 sekund i tym samym odebrał przeciwnikowi mistrzostwo World Heavyweight Championship, ustanawiając rekord najszybszej zmiany posiadacza mistrzostwa świata na WrestleManii.

Rywalizacja The Rocka z Johnem Ceną była budowana przez około rok, a ich pojedynek WWE reklamowało pod hasłem Once in a Lifetime (ang. „raz w życiu”)^[3]. W poprzedzających galę miesiącach dochodziło między nimi do publicznych konfrontacji, osobistych ataków i fizycznych starć^[3].

Na WrestleManii XXVII The Undertaker pokonał Triple H, lecz po walce nie był w stanie samodzielnie opuścić ringu^[4]. 30 stycznia 2012 roku Undertaker powrócił do programu Raw i wyzwał Triple H na rewanż^[4]. Triple H początkowo odmówił, ale Shawn Michaels przyczynił się do zmiany jego decyzji^[4]. Ostatecznie ustalono walkę typu Hell in a Cell, reklamowaną hasłem End of an Era (ang. „koniec ery”), z Michaelsem jako sędzią specjalnym^[4]. Undertaker przystępował do pojedynku z bilansem 19 wygranych i 0 przegranych walk na galach z serii WrestleManii^[4].

Chris Jericho i ówczesny posiadacz mistrzostwa WWE Championship CM Punk rywalizowali o miano najlepszego wrestlera na świecie^[5]. Jericho przeniósł konflikt na grunt osobisty, wykorzystując w swoich wypowiedziach historię problemów z alkoholem w rodzinie Punka^[5].

Jedna z walk miała rozstrzygnąć spór między ekranowymi zarządcami programów Raw i SmackDown, Johnem Laurinaitisem i Theodore’em Longiem^[6]. Każdy z nich wystawił 6-osobową drużynę^[6]. W przypadku zwycięstwa drużyny Laurinaitisa, ten miałby zastąpić Longa i zostać menedżerem generalnym obu programów^[6].

Posiadacz mistrzostwa WWE Intercontinental Championship Cody Rhodes przez kilka tygodni przypominał Big Showowi jego wcześniejsze porażki na WrestleManii i przedstawiał nagrania z jego nieudanych występów na poprzednich galach cyklu^[7]. Ich konflikt doprowadził do walki o pas na WrestleManii XXVIII^[7].

Rywalizacja Kane’a z Randym Ortonem nawiązywała do ich walki typu Street Fight z lipca 2011 roku, po której pokonany Kane uścisnął dłoń Ortona w geście szacunku^[8]. Przed WrestleManią Kane wskazał to wydarzenie jako przyczynę swojej chęci zemsty na Ortonie^[8].

Rywalizacja Kelly Kelly z Eve Torres zaczęła się od sprzeciwu Kelly wobec sposobu, w jaki Eve traktowała Zacka Rydera^[9]. Po występie Kelly w programie telewizyjnym Extra, Eve i ówczesna posiadaczka mistrzostwa WWE Divas Championship Beth Phoenix wystąpiły w programie i skonfrontowały się z prowadzącą Marią Menounos^[9]. Phoenix i Eve wyzwały Menounos i Kelly na walkę drużynową na WrestleManii XXVIII^[9].

W poprzedzającej właściwą galę walce trzech tag teamów, Primo i Epico obronili mistrzostwo WWE Tag Team Championship przeciwko The Usos (Jey Uso i Jimmy Uso) oraz Tysonowi Kiddowi i Justinowi Gabrielowi^[10].

Główną część gali rozpoczęła walka o mistrzostwo World Heavyweight Championship między jego posiadaczem Danielem Bryanem a Sheamusem^[11]. Po rozpoczęciu walki Bryan odwrócił się od przeciwnika, aby pocałować AJ Lee, co Sheamus natychmiast wykorzystał, atakując go ruchem Brogue Kick i przypinając mistrza po 18 sekundach^[11]. Był to rekord najszybszej zmiany posiadacza głównego mistrzostwa w historii gal WrestleMania^[11].

Kane pokonał Randy’ego Ortona po wykonaniu manewru Chokeslam^[8]. Big Show pokonał Cody’ego Rhodesa i przejął należące do przeciwnika mistrzostwo WWE Intercontinental Championship^[7]. Było to jego pierwsze indywidualne zwycięstwo na WrestleManii^[7]. Kelly Kelly i Maria Menounos pokonały Beth Phoenix i Eve Torres, poprzez przypięcie Phoenix przez Menounos^[9].

The Undertaker zmierzył się z Triple H-em w walce typu Hell in a Cell, w której sędzią specjalnym był Shawn Michaels^[4]. Triple H wielokrotnie atakował przeciwnika stalowym krzesłem i młotem kowalskim^[4]. Michaels rozważał przerwanie walki, jednak Undertaker odmawiał poddania się^[4]. Po utracie przytomności przez Michaelsa do klatki wszedł drugi sędzia, Charles Robinson, który doliczył do dwóch po chokeslamie Undertakera na Triple H-u^[12]. Undertaker ostatecznie wykonał Tombstone Piledriver i przypiął Triple H-a, zwiększając swój bilans na WrestleManii do 20–0^[4].

Drużyna Johna Laurinaitisa (David Otunga, Dolph Ziggler, Drew McIntyre, Jack Swagger, Mark Henry i The Miz) pokonała drużynę Theodora Longa (Booker T, Kofi Kingston, R-Truth, Santino Marella, The Great Khali i Zack Ryder)^[6]. Eve Torres weszła do ringu i odwróciła uwagę Rydera, co pozwoliło The Mizowi wykonać manewr Skull-Crushing Finale i przypiąć go^[6]. Zgodnie z umową, John Laurinaitis został menedżerem generalnym zarówno programu Raw, jak i SmackDown^[6].

Przed walką panującego mistrza CM Punka z Chrisem Jericho, Laurinaitis poinformował posiadacza mistrzostwa WWE Championship, że straci pas, jeśli zostanie zdyskwalifikowany^[5]. Jericho próbował sprowokować Punka do złamania zasad, lecz mistrz nie dał się zdyskwalifikować^[5]. Punk zmusił Jericho do poddania po zastosowaniu chwytu Anaconda Vise i tym samym obronił WWE Championship^[5].

Przed walką wieczoru Machine Gun Kelly wykonał piosenkę Invincible, poprzedzając wejście Johna Ceny, a Flo Rida wykonał Good Feeling i Wild Ones przed wejściem The Rocka^[3]. Po ponad 30 minutach walki Cena próbował wykonać charakterystyczny dla The Rocka atak People’s Elbow^[3]. The Rock wykorzystał ten moment, wykonał Rock Bottom i przypiął Cenę, wygrywając pojedynek^[3].

WWE oświadczyło, że frekwencja na widowni wynosiła 78 363 widzów, co miało być rekordem stadionu Sun Life Stadium^[2]. Baza Internet Wrestling Database podaje niższą liczbę 62 400 widzów^[13].

Według bazy Cagematch galę wykupiono w systemie pay-per-view 1 253 000 razy^[1].

Eric Kanes z serwisu Bleacher Report ocenił galę na 8,5/10^[14]. Za najsłabszy element uznał 18-sekundową walkę Daniela Bryana z Sheamusem, natomiast wysoko ocenił pojedynki Undertakera z Triple H-em, CM Punka z Chrisem Jericho oraz The Rocka z Johnem Ceną^[14].

• Oficjalna strona WrestleManii XXVIII