Yves Goulais

Yves i Zuzanna poznali Andrzeja Zauchę w Teatrze STU. Reżyser, będąc pod wrażeniem jego działalności muzycznej, uznaje Zauchę za wzór^[5], wspólnie nawiązując z nim przyjaźń. Od końca 1989 roku i śmierci Elżbiety Zauchy Zuzanna Leśniak stała się wsparciem dla owdowiałego artysty. Jednocześnie Leśniak miała czuć się samotna, zaniedbana oraz nieszczęśliwa w małżeństwie z reżyserem. Przyjaźń między muzykiem a aktorką, dzięki wzajemnemu wsparciu, pogłębiła się. Z czasem Zaucha i Leśniak kontynuowali współpracę w Teatrze STU, w opinii znajomych mogąc już stanowić związek. Goulais uznał, że tolerowanie jawnego romansu żony i przyjaciela godzi w jego honor i że najlepszym rozwiązaniem jest dokonanie morderstwa^[6][7].

10 października 1991, nieopodal Teatru STU w Krakowie^[2], Yves Goulais dokonał zamachu na Andrzeja Zauchę z broni palnej, zabijając jego i (w wyniku rykoszetu) także swoją żonę^[2]. Motywem zbrodni była zazdrość^[1][2][8]. Mężczyzna sam oddał się w ręce policji^[1] (choć według innego źródła został pojmany godzinę po zabójstwie^[2]), nie wiedząc o rykoszetowym postrzeleniu żony. Wyrokiem z 11 grudnia 1992 Sąd Wojewódzki w Krakowie uznał go za winnego zabójstwa oraz nieumyślnego spowodowania śmierci swojej żony i, na podstawie art. 148 § 1 k.k. oraz art. 155 k.k., wymierzył mu karę 15 lat pozbawienia wolności^{[2][9][10][4.4]}. Na wolność artysta wyszedł 1 grudnia 2005 roku, 10 miesięcy przed zakończeniem orzeczonej kary^[2][4.5].

Historia morderstwa Zauchy i Leśniak stała się kanwą książki Janusza Wiśniewskiego I odpuść nam… wydanej w 2015^[11][4.6].

Po umieszczeniu w zakładzie zamkniętym odbył wieloletnią resocjalizację, a także realizował się na szczeblu zawodowym. Za zgodą dyrekcji więzienia podczas odbywania wyroku pracował w Canal+, a wypłatę przekazywał córce Zauchy^[2]. Uczył współwięźniów języków obcych^[2] oraz stworzył Studio Filmowe „Zza krat”, tworząc w nim cztery filmy krótkometrażowe z więźniami w rolach głównych:

• Wyjście (nagroda za reżyserię na Ogólnopolskim Festiwalu Amatorskich Filmów Fabularnych „Kino poza kinem” w Zielonej Górze)
• Więzienne sny samochodziarza Harry’ego (nagroda przewodniczącego KRRiT na Festiwalu Filmów Fabularnych w Gdyni^[4.7] w roku 1998)
• Walka
• Skrupuł

Sam Goulais został bohaterem filmów dokumentalnych: Reżyseria: Yves Goulais (1999) Krzysztofa Langa oraz Zbrodnia i kara w Krakowie – Życie Yvesa Goulaisa (2000) Małgorzaty Buckiej^[4.8].

W trakcie odsiadywania wyroku ukończył korespondencyjnie studia na Uniwersytecie Grenoble, na kierunku filologia romańska^[4.1].

Po wyjściu z zakładu karnego w 2005 roku Yves Goulais zaczął tworzyć pod pseudonimem Iwo Kardel^[12][13] (w prasie pojawiają się także informacje, że są to zmienione personalia^[14][15]), pracując jako scenarzysta (jest współautorem scenariusza do filmu Kret^[3]) i doradca scenariuszowy przy filmach fabularnych i dokumentalnych^[4.5][16] oraz przy serialach Kryminalni^[3] i Leśniczówka^[14]. Ma syna^[4.5].

W 2021 wyreżyserował film dokumentalny o księdzu Franciszku Blachnickim, Blachnicki. Życie i światło^[17].