Zinowij Bielecki

Zinowij Bielecki
Зиновий Белецкий
Państwo działania

 ZSRR

Data i miejsce urodzenia

1901
Powiat witebski (gubernia witebska), Imperium Rosyjskie

Data i miejsce śmierci

1969
Moskwa, Związek Radziecki

Specjalność: materializm historyczny
Alma Mater

Moskiewski Uniwersytet Państwowy im. M.W. Łomonosowa (1925), Instytut Czerwonej Profesury (1929[1])

Nauczyciel akademicki
Uczelnia

Wydział Filozofii Moskiewskiego Uniwersytetu Państwowego

Okres zatrudn.

1942–1955[1]

Uczelnia

Moskiewski Instytut Inżynieryjno-Ekonomiczny

Okres zatrudn.

od 1955

Odznaczenia
Order Czerwonego Sztandaru Pracy

Zinowij Jakowlewicz Bielecki (ros. Зино́вий Я́ковлевич Беле́цкий; ur. 1901 w guberni witebskiej, zm. 1969 w Moskwie) – radziecki filozof i historyk filozofii, profesor (1929[1]), specjalista w zakresie filozofii marksistowsko-leninowskiej.

Życiorys

Cierpiał na kifozę (łukowate wygięcie kręgosłupa w stronę grzbietową – garb)[2]. W 1919 wstąpił do WKP(b). W 1925 ukończył studia na Wydziale Lekarskim Moskiewskiego Uniwersytetu Państwowego, następnie Instytut Czerwonej Profesury. W latach 1934–1943 pracował jako sekretarz organizacji partyjnej w Instytucie Filozofii AN ZSRR. W latach 1943–1955 kierował katedrą materializmu dialektycznego i historycznego na Uniwersytecie Moskiewskim[3], skąd zwolniono go pod zarzutem gnozeologizmu[1]. Jego kariera zakończyła się w katedrze filozofii Moskiewskiego Instytutu Inżynieryjno-Ekonomicznego im. Ordżonikidzego[4].

Był inicjatorem odebrania Nagrody Stalinowskiej podręcznikowi „Historia filozofii” oraz zwolnienia Aleksieja Łosiewa z Uniwersytetu Moskiewskiego[2]. Nazwisko Bieleckiego było przemilczane w historiografii radzieckich nauk społecznych i nie weszło do wielotomowej Encyklopedii Filozoficznej[4].

Odznaczenia i nagrody

Przypisy

Bibliografia