Zsolt Erdei

Zsolt Erdei
Ilustracja
Pseudonim

Madár/Firebird

Data i miejsce urodzenia

31 maja 1974
Budapeszt

Obywatelstwo

Węgry

Styl walki

praworęczny

Kategoria wagowa

junior ciężka

Bilans walk zawodowych[a]
Liczba walk

34

Zwycięstwa

33

Przez nokauty

18

Porażki

1

Dorobek medalowy
Igrzyska olimpijskie
brązSydney 2000boks
(waga średnia)
Mistrzostwa świata
złotoBudapeszt 1997waga średnia
Mistrzostwa Europy
srebroVejle 1996waga średnia
złotoMińsk 1998waga średnia
złotoTampere 2000waga średnia
  1. ↑ Bilans walk aktualny na 2014-03-08.
Strona internetowa

Zsolt Erdei (ur. 31 maja 1974 w Budapeszcie) – węgierski bokser, były zawodowy mistrz świata organizacji WBO (2003–2009) w kategorii półciężkiej (do 175 funtów) oraz WBC (2009–2010) w kategorii junior ciężkiej (do 200 funtów), także amatorski mistrz świata (1997) i Europy (1998, 2000) oraz brązowy medalista olimpijski (2000) w kategorii średniej (do 75 kg).

Kariera amatorska

Jest brązowym medalistą Olimpiady w Sydney z 2000. W pierwszych dwóch walkach pokonał Władysława Wiziltera i Aleksandra Zubricyna, a w półfinale uległ późniejszemu srebrnemu medaliście, Gajdarbiekowi Gajdarbiekowowi[1]. Wystąpił też na Igrzyskach w Atlancie cztery lata wcześniej, gdzie doszedł do drugiej rundy. W pierwszej rundzie pokonał Juana Pablo Lópeza, lecz w drugiej walce przegrał z późniejszym srebrnym medalistą, Turkiem Malikiem Beyleroğlu[2].

W 1997 zdobył złoty medal na mistrzostwach świata, które odbywały się w jego rodzinnym Budapeszcie. Na tym turnieju pokonał m.in. Dilszoda Jarbekowa, Dirka Eigenbrodta i Ariela Hernándeza[3]. Ma dwa złote medale Mistrzostw Europy: w 1998 na turnieju w Mińsku pokonał m.in. Jeana-Paula Mendy i Briana Magee[4], a w 2000 na turnieju w Tampere – Aleksandra Zubricyna i Stjepana Božicia[5]. Natomiast w 1996 na mistrzostwach Europy w Vejle zajął drugie miejsce, przegrywając w finale ze Svenem Ottke[6].

W 1992 zdobył także mistrzostwo Europy juniorów. Jego bilans walk amatorskich to 212 zwycięstw w 232 walkach.

Kariera zawodowa

Erdei przeszedł na zawodowstwo w grudniu 2000. Do tej pory żadnej walki nie przegrał, chociaż w dwóch walkach leżał na deskach (w pojedynkach z Ukraińcem Garaszczenką w 2001 i Brazylijczykiem Dos Santosem dwa lata później).

17 stycznia 2004 po jednostronnym pojedynku z Meksykaninem Julio Cesarem Gonzalezem zdobył mistrzostwo świata organizacji WBO[7]. w tym samym roku zdołał obronić swój tytuł dwa razy, pokonując na punkty Hugo Garaya[8] i Alejandro Lacatusa.

W następnym roku stoczył kolejne dwie udane obrony mistrzowskiego pasa, jednak nie przyszły mu one łatwo. Najpierw w rewanżowym pojedynku z Garayem[9] wygrał niejednogłośną decyzją na punkty, a w starciu z Mehdi Sahnoune, mimo iż wygrał przez techniczny nokaut w finałowej rundzie, przeżywał poważne problemy kondycyjne[10].

Przed czasem zakończył też swoją następną walkę, w maju 2006, z Paulem Murdochem (TKO w dziesiątej rundzie)[11]. 29 lipca 2006 stoczył walkę z Thomasem Ulrichem, najmocniejszym ze swoich dotychczasowych rywali i wygrał ją jednogłośną decyzją na punkty[12].

W 2007 stoczył trzy walki. Najpierw w styczniu bez problemu pokonał przez techniczny nokaut w ósmej rundzie Amerykanina Danny’ego Santiago[13]. Pięć miesięcy później wygrał, także przed czasem (TKO w jedenastej rundzie), z kolejnym pięściarzem ze Stanów Zjednoczonych George’em Bladesem, notowanym przed tą walką w rankingach WBA i WBO na 15 miejscu[14]. 24 listopada pokonał po niejednogłośnej decyzji sędziów boksera z Panamy, Tito Mendozę[15].

W 2008 stoczył tylko jedną walkę, w której zwyciężył na punkty z Amerykaninem DeAndreyem Abronem[16]. Była to jego dziesiąta obrona mistrzowskiego pasa. 10 stycznia 2009 pokonał na punkty Jurija Barasziana, ale nie był to pojedynek o mistrzowski pas, ponieważ Ukrainiec nie zdołał zmieścić się w limicie wagowym[17].

W listopadzie 2009 roku zrezygnował z tytułu mistrza świata WBO i zmienił kategorię wagową na wyższą, aby móc zmierzyć się z mistrzem świata federacji WBC w kategorii junior ciężkiej, Giacobbe Fragomenim[18]. Do pojedynku doszło 21 listopada 2009 roku. Węgier wygrał z Włochem decyzją większości na punkty z w stosunku 115-113, 114-114 i 115-113[19]. W styczniu 2010 roku zrezygnował również z tego tytułu[20], a następnie ogłosił zakończenie kariery, szybko wycofał się jednak z tej decyzji[21]. W październiku 2010 zmienił promotora – dotychczasowy, niemiecka grupa Universum, został zastąpiony przez DiBella Entertainment[22]. Miesiąc później na gali bokserskiej w Atlantic City pokonał zdecydowanie na punkty Samsona Onyango[23]. 4 czerwca 2011 pokonał przez techniczny nokaut w szóstej rundzie Byrona Mitchella[24].

Przypisy

  1. ↑ 27.Olympic Games – Sydney, Australia – September 17-30 2000. Amateur Boxing Results. [dostęp 2011-01-06].
  2. ↑ 26.Olympic Games – Atlanta, USA – July 20 – August 4 1996. Amateur Boxing Results. [dostęp 2011-01-06].
  3. ↑ 9.World Championships – Budapest, Hungary – October 18-26 1997. Amateur Boxing Results. [dostęp 2011-01-06].
  4. ↑ 32.European Championships – Minsk, Belarus – May 17-24 1998. Amateur Boxing Results. [dostęp 2011-01-06].
  5. ↑ 33.European Championships – Tampere, Finland – May 13-21 2000. Amateur Boxing Results. [dostęp 2011-01-06].
  6. ↑ 31.European Championships – Vejle, Denmark – March 30 – April 7 1996. Amateur Boxing Results. [dostęp 2011-01-06].
  7. ↑ Erdei shocks Gonzalez. BBC Sport. [dostęp 2009-01-27]. (ang.).
  8. ↑ Boxing Encyclopedia. [dostęp 2009-01-27]. (ang.).
  9. ↑ Boxing Encyclopedia. [dostęp 2009-01-27]. (ang.).
  10. ↑ Curtis McCormick: Zsolt Erdei Keeps WBO Belt from Mehdi Sahnoune. www.saddoboxing.com. [dostęp 2009-01-27]. (ang.).
  11. ↑ Boxing Encyclopedia. [dostęp 2009-01-27]. (ang.).
  12. ↑ Erdei retains WBO light heavyweight title vs. Ulrich. ESPN Sport. [dostęp 2009-01-27]. (ang.).
  13. ↑ Erdei brushes off Santiago test. BBC Sport. [dostęp 2009-01-27]. (ang.).
  14. ↑ Gary Jones: Erdei Stops Blades in 11th round TKO. EastSideBoxing.com. [dostęp 2009-01-27]. (ang.).
  15. ↑ Craig Mastendri: Zsolt Erdei, Controls Tito Mendoza, Despite A Split Decision! Firat Arslan, Imposes His Will On Hill, In A Unanimous Fashion!. EastSideBoxing.com. [dostęp 2009-01-27]. (ang.).
  16. ↑ Erdei eases to victory over Abron. BBC Sport. [dostęp 2009-01-27]. (ang.).
  17. ↑ Karl Freitag: Balzsay dethrones Inkin! Erdei tops Barashian. Fightnews.com. [dostęp 2009-01-27]. (ang.).
  18. ↑ Erdei relinquishes WBO belt. Fightnews.com, 2009-11-13. [dostęp 2009-11-22]. (ang.).
  19. ↑ Michael Amakor: Zsolt Erdei and the Cruiserweight Division. EastSideBoxing.com. [dostęp 2009-11-22]. (ang.).
  20. ↑ Rick Reeno: Zsolt Erdei Officially Vacates the WBC Cruiserweight Belt. BoxingScene.com. [dostęp 2010-05-17]. (ang.).
  21. ↑ Zsolt Erdei Update. Fightnews.com, 2010-05-13. [dostęp 2011-01-06]. (ang.).
  22. ↑ DiBella inks Erdei. Fightnews.com, 2010-10-18. [dostęp 2011-01-06]. (ang.).
  23. ↑ Rick Scharmberg, Kurt Wolfheimer: Martinez KOs Williams in 2nd. Erdei, Thompson, Guerrero also victorious. Fightnews.com, 2010-11-21. [dostęp 2011-01-06]. (ang.).
  24. ↑ Matt Richardson, Rick Scharmberg, Kurt Wolfheimer: Early Results from Atlantic City. Fightnews.com, 2011-06-04. [dostęp 2011-07-22]. (ang.).

Linki zewnętrzne

This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.