Kombëtarja argjentinase e futbollit

Ndeshja e parë në historinë e kombëtares argjentinase u luajt më 20 qershor 1902 kundër Uruguait në Montevideo. Kjo ishte ndeshja e parë për të shtetet dhe Argjentina fitoi 6–0.^[7] Në vitet e para të krijimit të ekipit kombëtar, Argjentina luajti vetëm ndeshje miqësore kundër ekipeve të tjera nga Amerika e Jugut. Disa nga arsyet për këtë gjë ishin distanca e largët e udhëtimit në shtetet e tjera si dhe fillimi i Luftës së Parë Botërore.^[8]

Në vitin 1916, Argjentina luajti në turneun e parë të organizuar nga CONMEBOL, të quajtur Kampionati Amerikano-Jugor i Futbollit, i cili u fitua nga Uruguai.^[9] Pesë vite më vonë, ekipi e fitoi këtë trofe për herë të parë, duke mposhtur Brazilin, Uruguain dhe Paraguain.^[10]

Në vitin 1930, Argjentina ishte një nga 13 shtetet që morën pjesë në edicionin e parë të FIFA Kupës së Botës. Ekipi mposhti Meksikën dhe Kilin në grupe, si dhe Shtetet e Bashkuara në gjysëm-finale para se të humbisnin 4–2 kundër Uruguait në finale. Guillermo Stábile u shpall golashënuesi më i mirë i turneut me 8 gola.^[11]

Katër vite më vonë, Argjentina luajti sërisht në Kupën e Botës, e cila u zhvillua në Itali. Ekipi u eliminua në raundin e parë nga Suedia. Ata më pas nuk morën pjesë në edicionin e vitit 1938, e cila ishte e fundit para nisjes së Luftës së Dytë Botërore. Ekipi nuk mori pjesë në Kupën e Botës 1950 të zhvilluar në Brazil për shkak të një konflikti me Federatës Braziliane të Futbollit, kurse katër vite më pas refuzuan pjesmarrjen në Zvicër. Gjatë kësaj kohe, ata fituan Kampionatin Amerikano-Jugor në vitet 1937, 1941, 1945, 1946, 1947, 1955 dhe 1957.

Në Kupën e Botës 1958, Argjentina u rikthye të luajë në këtë kompeticion pas 24 vitesh. Ekipi e nisi edicionin me një humbje 3–1 kundër Gjermanisë, e cila u pasua nga një tjetër humbje kundër Irlandës së Veriut. Në ndeshjen e tretë dhe të fundit në grup, Argjentina u mposht 6–1 kundër Çekosllovakisë, duke regjistruar një nga humbjet më të rënda në histori dhe me të madhen në një Kupë Bote.^[12] Humbja si dhe performanca e ekipit gjatë turneut, u etiketuan me emrin ""El desastre de Suecia" ("Katastrofa e Suedisë") nga media argjentinase.^[13]

Pas "Katastrofës së Suedisë", Argjentina fitoi edicionin e parë të Kupës së Amerikës në vitin 1959. Pesë vite më pas, ekipi fitoi Kupën e Kombeve, një turne i organizuar për 50 vjetorin e themelimit të Federatës Braziliane të Futbollit. Argjentina i fitoi të gjitha ndeshjet pa pësuar gol, përfshirë një fitore të madhe 3–0 kundër Brazilit që ishte i pamposhtur që nga finalja e Kupës së Botës 1950. Vitet në vijim ishin të turbullta për Argjentinën, që ndërroi disa trajnerë. Në vitin 1969, ekipi barazoi 2–2 kundër Perusë në ndeshjen e fundit kualifikuese të Kupës së Botës 1970, duke dështuar të kualifikohej në turne; kjo ishte hera e parë dhe deri tani e vetme që Argjentina dështoi të kualifikohej në Kupën e Botës.

Pas një tjetër paraqitje zhgënjyese në Kupën e Botës 1974, David Bracuto u emërua presidenti i ri i Federatës Argjentinase të Futbollit. Ai i ofroi César Luis Menottit rolin e trajnerit të ekipit kombëtar, dhe Menotti pranoi me disa kushte. Argjentina u konfirmua si shteti organizator i Kupës së Botës 1978. Në vitin 1977, 16 vjeçari Diego Maradona bëri debutimin e tij me ekipin kombëtar në fitoren 5–1 në miqësoren kundër Hungarisë.^[14] Argjentina hyri në Kupën e Botës me lojtarë si kapiteni Daniel Passarella, Américo Gallego, Daniel Bertoni dhe Mario Kempes, duke arritur deri në finale. Në finalen e madhe kundër Holandës, Argjentina fitoi 3–1 në kohën shtesë duke u shpallur kampion bote për herë të parë. Ylli i ekipit Kempes u shpall lojtari më i mirë i turneut si dhe golashënuesi më i mirë me 6 gola.^[15]

Tetë vite më vonë, Argjentina përsëriti suksesin në Kupën e Botës, duke u shpallur kampion bote për herë të dytë në histori.^[16] Të udhëhequr nga ylli botëror Maradona, ekipi fillimisht fitoi grupin me dy fitore dhe një barazim.^[17] Argjentina më pas mposhti 1–0 Uruguain^[18] në raundin e 16-tave si dhe Anglinë në çerek-finale me rezultatin 2–1, falë një dopiete të Maradonës. Kjo ndeshje është e famshme për "Dorën e Zotit" dhe "Golin e Shekullit"; goli i parë u shënua nga Maradona me dorë, por që nuk u pa nga gjyqtari, kurse i dyti erdhi pasi Maradona dribloi pesë lojtarë anglez, përfshirë edhe portierin. Në gjysëm-finale, Argjentina mposhti 2–0 Belgjikës, kurse në finale arriti një fitore historike 3–2 kundër Gjermanisë. Maradona shënoi 5 gola,^[19] një më pak se golashënuesi më i mirë i turneut Gary Lineker. Ai gjithashtu u shpall edhe lojtari më i mirë.

Në vitin 1990, Argjentina arriti një tjetër finale të Kupës së Botës, duke u përballur sërisht kundër Gjermanisë Perëndimore, por këtë herë u mposhtën. Maradona, Ruggeri dhe Burruchaga, tre nga lojtarët kryesor të ekipit, luajtën në turne jo në formë optimale. Një vit më vonë, ekipi fitoi Kupën e Amerikës për herë të parë pas 32 vitesh. Ky turne solli edhe daljen në skenë të bomberit të talentuar Gabriel Batistuta, i cili shënoi 6 gola.^[20] Në vitin 1992, Argjentina fitoi edicionin e parë të Kupës së Konfederatave, duke mposhtur në finale Arabinë Saudite. Ky sukses u pasua nga triumfi në Kupën e Amerikës 1993.^[21]

Argjentina e nisi Kupën e Botës 1994 me një fitore 4–0 në fazën e grupeve kundër Greqisë. Batistuta shënoi një tregolësh kurse Maradona shënoi golin tjetër.^[22] Pas përfundimit të ndeshjes së rradhës kundër Nigerisë, Maradona u thirr të kryente një test droge.^[23] Ai doli pozitiv për efedrinë, një substancë e ndaluar, duke shtyrë FIFA-n t'a pezullonte nga çdo aktivitet futbollistik për 15 muaj. Mungesa e Maradonës solli eliminimin e shpejtë të Argjentinës në raundin e parë me eliminim direkt nga Rumania.

Në vitet e ardhshme, Argjentina dështoi të konkuronte për trofe, duke pësuar rënje të ndjeshme. Në Kupën e Botës 2002, ekipi u eliminua në fazën e grupeve, duke përsëritur rezultatin më negativ në histori. Ata më pas u mposhtën nga Brazili në finalen e Kupës së Amerikës 2004 dhe Kupës së Konfederatave 2005. Në Kupën e Botës 2006, ata u eliminuan nga shteti organizator Gjermania në çerek-finale, kurse në Kupën e Amerikës 2007 u mposhtën sërisht në finale nga Brazili.^[24] Në vitin 2008, Maradona u emërua trajneri i ri i ekipit kombëtar.^[25] Nën drejtimin e tij, Argjentina siguroi kualikimin në Kupën e Botës 2010 vetëm duke fituar dy ndeshjet e fundit.^[26][27] Në turneun e luajtur në Afrikën e Jugut, ekipi u eliminua në çerek-finale me rezultatin 4–0 nga Gjermania.^[28]

Gjatë kësaj kohe, Lionel Messi u bë një lojtar i klasit botëror, duke fituar Topin e Artë disa herë.^[29] Ai udhëhoqi ekipin drejt finales së Kupës së Botës 2014, por u mposht nga Gjermania.^[30] Në dy vitet e ardhshme, ekipi arriti finalen e Kupës së Amerikës, duke u mposhtur në të dyja rastet nga Kili.^[31][32] Kjo solli edhe tërheqjen e përkohëshme të Messit nga ekipi kombëtar.^[33] Messi u rikthye në ekipin kombëtar dhe e udhëhoqi në Kupën e Botës 2018, duke shënuar një tregolësh në fitoren 3–1 kundër Ekuadorit në ndeshjen e fundit kualifikuese, e cila rezultoi të ishte vendimtare për kualifikimin e ekipit.^[34] Në turneun e zhvilluar në Rusi, Argjentina u eliminua në raundin e 16-tave nga Franca.^[35]

Në tetor 2018, Lionel Scaloni u emërua trajneri i ri i ekipit kombëtar,^[36] një vendim që u kritikua nga media argjentinase për shkak të mungesës së përvojës nga ana e tij.^[37][38] Tre vite më vonë, Argjentina fitoi Kupën e Amerikës, duke i dhënë fund një periudhe 28 vjeçare pa trofe. Ata mposhtën në finale Brazilin falë golit të Ángel Di Marías. Në qershor 2022, ekipi mposhti Italinë 3–0 në ndeshjen e Finalissimas.^[39] Argjentina e nisi Kupën e Botës 2022 me një humbje surprizë kundër Arabisë Saudite, por arriti ta mbyllte grupin C në vendin e parë pas fitoreve kundër Meksikës dhe Polonisë. Ekipi më pas eliminoi Australinë në raundin e 16-tave, Holandën në çerek-finale dhe Kroacinë në gjysëm-finale.^[40] Në finalen e madhe kundër Francës, ndeshja dhe koha e rregullt u mbyllën në barazim 3–3, por Argjentina fitoi nga gjuajtjet e penalltive, duke u shpallur kampion bote për të tretën herë.^[41] Messi fitoi Topin e Artë si lojtari më i mirë i turneut, kurse Emiliano Martínez fitoi dorezën e artë si portieri më i mirë kurse Enzo Fernández u shpall lojtari i ri më i mirë.^[42]

Uniforma e parë e veshur nga Argjentina ishte një fanellë e kaltër me të shkurtra të zeza. Kjo veshje u përdor për herë të parë në debutimin zyrtar të ekipit kundër Uruguait në vitin 1902. Më 9 korrik 1906, Argjentina veshi fanellën me vija të bardha dhe të kaltra për herë të parë në një ndeshje miqësore kundër Afrikës së Jugut. Që atëherë, ekipi ka luajtur me këtë model. Në ndeshjet në transfertë, ekipi luan me fanellë me ngjyrë blu të errët, kurse të shkurtrat kanë pasur ngjyra të ndryshme përgjatë historisë.