Roberto Saviano

Roberto Saviano ka lindur ne Napoli më 1979. Shkruan në organet e shtypit "L'Espresso" dhe "La Repubblica". Ka qenë pjesë e Observatorit per Kamorrën dhe mungesën e ligjshmërisë dhe ka bashkëpunuar me gazeta e revista të ndryshme letrare, ndër të cilat "Nuovi Argomenti", "Lo Straniero" dhe "Nazioneindiana.com".

"Gomorra", libri i tij i parë (çmimi Viareggio, Opera Prima 2006, çmimi Siani), është përkthyer në mbi 30 gjuhë të botës. Që nga viti 2006 jeton i mbrojtur nga një eskortë, për shkak të grupeve mafioze që ka denoncuar. ZeroZeroZero është libri i tij i fundit që po përkthehet në shumë gjuhë të botës.

Në romane, tema e shpresës rrezikon të bëhet kurth. Dhe çfarë nënkuptojmë ne me shpresë? Të ofrojmë një pamje të një zgjidhjeje hipotetike? Të sugjerojmë një triumf të mundshëm të së mirës? Për mua, shpresa nuk është asnjë nga këto gjëra. Shpresa është që të jesh në gjendje të rrëfesh plagët, të tematizosh atë që po ndodh; shpresa është gjithashtu t'i japësh lexuesit mundësinë të ndihet i aftë të hyjë në histori që, përndryshe, do t'i shihnin nga larg, do t'i ndienin në periferi të vetes dhe të cilat në vend të kësaj janë në qendër të ekzistencës së tyre.

Nei romanzi il tema della speranza rischia di diventare una trappola. E poi cos’è che intendiamo per speranza? Lasciar intravedere una soluzione ipotetica? Suggerire un possibile trionfo del bene? Per me speranza non è nulla di tutto questo. Speranza è riuscire a raccontare le ferite, a tematizzare quello che sta succedendo; speranza è anche dare al lettore la possibilità di sentirsi in grado di entrare in storie che, altrimenti, vedrebbe da lontano, sentirebbe alla periferia di sé stesso, e che invece sono al centro della propria esistenza.

— Roberto Saviano^[1]

Ai lindi në Napoli, në distriktin Chiaia, djali i Luigi Saviano, një mjek me origjinë nga Frattamaggiore (një komunë në zonën e Napolit ), dhe Maria Rosaria Ghiara, e lindur në Trento nga prindër ligurianë me origjinë sefardike hebraike, por u rrit në Caserta . Ai mori diplomën e shkollës së mesme shkencore në Shkollën e Mesme Shkencore "Armando Diaz" në Caserta (ku u takua me Pietro Taricone ndër të tjerë) dhe më pas u diplomua në Filozofi në Universitetin e Napolit "Federico II", ku ishte student i historianit të Italisë Jugore Francesco Barbagallo .

Në vitin 1997, në moshën 17 vjeç, ai iu afrua Partisë Marksiste-Leniniste Italiane, duke botuar kontribute në të përjavshmen Il Bolscevico nën pseudonimin "Roberto Ercolino"; megjithatë, ai nuk u bashkua me partinë dhe në vitin 2001 ai i ndërpreu të gjitha marrëdhëniet me këtë grup.

Ai e filloi karrierën e tij si gazetar në vitin 2002, duke shkruar për revista dhe gazeta, duke përfshirë: Pulp, Diario, Sud, il manifesto, faqen e internetit Nazione Indiana dhe për observatorin e Camorrës të Corriere del Mezzogiorno ; dy vjet më vonë, në vitin 2004, ai u transferua në Napoli për të qenë në gjendje të vëzhgonte më nga afër fenomenet kriminale në qytet. Artikujt e tij mbi Camorrën i shtynë autoritetet gjyqësore ta merrnin në pyetje, në muajt e parë të vitit 2005, për krimin e organizuar.

Në mars të vitit 2006, ai botoi romanin Gomorrah, i frymëzuar nga situata reale. Ai bashkëshkroi dramën me të njëjtin emër me Mario Gelardi-n dhe shkroi skenarin për filmin bazuar në romanin e tij . Më 10 dhjetor 2009, në prani të Dario Fo-s, ai mori titullin Anëtar Nderi i Akademisë Brera dhe Diplomën e Nivelit të Dytë në Komunikim dhe Mësimdhënie Arti honoris causa, nderi më i lartë i universitetit, ekuivalent me një diplomë masteri. Saviano ua dedikoi çmimet jugorëve të Milanos.

Më 22 janar 2011, Universiteti i Gjenovës i dha atij një diplomë nderi në Drejtësi "për kontributin e tij të rëndësishëm në luftën kundër krimit dhe mbrojtjen e parimit të ligjshmërisë në vendin tonë". Saviano ia dedikoi çmimin magjistratëve të prokurorisë së Milanos të cilët po hetojnë skandalin Ruby-gate . Kjo çoi në polemikën me Marina Berlusconi-n, vajzën e Silvio Berlusconi-t dhe presidente të Arnoldo Mondadori Editore . Në vitin 2011, shkrimtari u ftua të mbante leksione në Universitetin e Nju Jorkut, duke qëndruar për të jetuar për një semestër në Shtetet e Bashkuara. Më vonë ai u zhvendos për të jetuar rregullisht për disa periudha në Brooklyn.

Pasi zëvendësoi Roberto Santachiara-n me Andrew Wylie-n si agjent letrar, më 27 gusht 2013, në periodikun "Roberto Saviano" nga Roberto Saviano dhe Feltrinelli Editore, ai botoi një monografi kushtuar Enzo Baldonit në të cilën deklaroi, ndër të tjera, se ishte ateist .

Në vitin 2014, Saviano u ftua për një semestër si bashkëpunëtor i jashtëm afatgjatë në Universitetin e Princetonit, për të dhënë një kurs mbi marrëdhënien midis mafies dhe politikës dhe biznesit, të titulluar "Politika Ekonomike dhe Krimi i Organizuar".^[2] Programi mbuloi organizatat kriminale dhe rolin e tyre politik dhe shoqëror, marrëdhënien midis mafies dhe gazetarisë, me teknikën e gazetarisë investigative, kulturën dhe simbolet e mafies, siç janë ritet e Ndrangheta-s, trafikimi i kokainës dhe historitë e shkrimtarëve të dënuar me vdekje nga kartelet e drogës në të gjithë botën.

Mendimi i Savianos është ndikuar kryesisht nga intelektualët jugorë Giustino Fortunato, Ernesto Rossi dhe Gaetano Salvemini, nga anarkistët Errico Malatesta dhe Michail Bakunin, dhe nga poeti Rocco Scotellaro . Ai gjithashtu deklaroi se ishte "edukuar nga shumë autorë të njohur të kulturës tradicionale dhe konservatore, Ernst Jünger, Ezra Pound, Louis-Ferdinand Céline, Pierre Drieu La Rochelle, Yukio Mishima, Robert Brasillach, Carl Schmitt " dhe Julius Evola, të cilët i lexon shpesh. Për këtë deklaratë të fundit dhe më shumë, Vincenzo Consolo me indinjatë tërhoqi hyrjen e tij të planifikuar për " Fjala kundër kamorrës".

Në vitin 2015, Roberto Saviano bashkëpunoi me dramaturgun napolitan Mimmo Borrelli në shfaqjen Sanghenapule - Vita straordinaria di San Gennaro, e përfshirë në recensionin 2015/2016 të Piccolo Teatro në Milano. Që nga viti 2015, ai ka qenë i pranishëm në internet me projektin e tij editorial, të quajtur RSO - Roberto Saviano Online.

Në shtator të vitit 2016, ai u vlerësua me Çmimin M100 Sanssouci Colloquium nga kancelarja gjermane Angela Merkel, i cili u jepet gazetarëve dhe shkrimtarëve që dallohen për guximin e tyre.

Më 8 janar 2021, u njoftua zyrtarisht se më 15 janar, Saviano do të fillonte bashkëpunimin me Corriere della Sera, me komente, investigime, video dhe podkaste, duke ndërprerë kështu marrëdhënien e tij me La Repubblica pas disa vitesh.

Në romane, tema e shpresës rrezikon të bëhet kurth. Dhe çfarë nënkuptojmë ne me shpresë? Të ofrojmë një pamje të një zgjidhjeje hipotetike? Të sugjerojmë një triumf të mundshëm të së mirës? Për mua, shpresa nuk është asnjë nga këto gjëra. Shpresa është që të jesh në gjendje të rrëfesh plagët, të tematizosh atë që po ndodh; shpresa është gjithashtu t'i japësh lexuesit mundësinë të ndihet i aftë të hyjë në histori që, përndryshe, do t'i shihnin nga larg, do t'i ndienin në periferi të vetes dhe të cilat në vend të kësaj janë në qendër të ekzistencës së tyre.

Nei romanzi il tema della speranza rischia di diventare una trappola. E poi cos’è che intendiamo per speranza? Lasciar intravedere una soluzione ipotetica? Suggerire un possibile trionfo del bene? Per me speranza non è nulla di tutto questo. Speranza è riuscire a raccontare le ferite, a tematizzare quello che sta succedendo; speranza è anche dare al lettore la possibilità di sentirsi in grado di entrare in storie che, altrimenti, vedrebbe da lontano, sentirebbe alla periferia di sé stesso, e che invece sono al centro della propria esistenza.

— Roberto Saviano^[3]

Ai kishte lindur në Napoli, në distriktin Chiaia, ai ishte djali i Luigi Saviano, i cili ishte një mjek me origjinë nga Frattamaggiore (e cila ishte një komunë në zonën e Napolit), dhe Maria Rosaria Ghiara, (e cila kishte lindur në Trento nga prindër ligurianë te cilet ishin me origjinë sefardike hebraike, por u rrit në Caserta). Me pas ai mori diplomën e shkollës së mesme shkencore në Shkollën e Mesme Shkencore "Armando Diaz" në Caserta (ku u takua me Pietro Taricone ndër të tjerë) dhe më pas u diplomua në Filozofi në Universitetin e Napolit "Federico II", ku ishte dhe student i historianit të Italisë Jugore Francesco Barbagallo .

Në vitin 1997, në moshën 17 vjeç, ai iu afrua Partisë Marksiste-Leniniste Italiane, duke botuar kështu kontribute në të përjavshmen Il Bolscevico nën pseudonimin "Roberto Ercolino"; megjithatë, ai nuk u bashkua me partinë dhe m npas ë vitin 2001 ai i ndërpreu të gjitha marrëdhëniet me këtë grup.

Ai e filloi karrierën e tij si gazetar në vitin 2002, duke shkruar për disa revista dhe gazeta, duke përfshirë: Pulp, Diario, Sud, il manifesto, faqen e internetit Nazione Indiana dhe për observatorin e Camorrës të Corriere del Mezzogiorno ; dy vjet më vonë, në vitin 2004, ai u transferua në Napoli për të qenë në gjendje të vëzhgonte më nga afër fenomenet kriminale në qytet. Artikujt e tij mbi Camorrën i shtynë autoritetet gjyqësore që ta merrnin ate në pyetje, në muajt e parë të vitit 2005, për krimin e organizuar.

Në mars të vitit 2006, ai kishte botuar romanin Gomorrah, per te cilin ishte frymëzuar nga situata reale. Ai bashkëshkroi dramën me të njëjtin emër me Mario Gelardi-n dhe pastaj shkroi skenarin për filmin bazuar në romanin e tij. Më 10 dhjetor 2009, në prani të Dario Fo-s, ai kishte marr titullin Anëtar Nderi i Akademisë Brera dhe Diplomën e Nivelit të Dytë në Komunikim dhe Mësimdhënie Arti honoris causa, nderi më i lartë i universitetit, ekuivalent me një diplomë masteri. Saviano ia kishte dedikuar çmimet jugorëve të Milanos.

Më 22 janar 2011, Universiteti i Gjenovës i dha atij një diplomë nderi në Drejtësi "për kontributin e tij të rëndësishëm te cilin kishe dhene në luftën kundër krimit dhe mbrojtjen e parimit të ligjshmërisë në vendin tonë". Saviano ia dedikoi çmimin magjistratëve të prokurorisë së Milanos të cilët po hetojnë skandalin Ruby-gate . Kjo çoi në polemikën me Marina Berlusconi-n, vajzën e Silvio Berlusconi-t dhe presidente të Arnoldo Mondadori Editore . Në vitin 2011, shkrimtari u ftua të mbante leksione në Universitetin e Nju Jorkut, duke qëndruar atje për të jetuar për një semestër në Shtetet e Bashkuara. Më vonë ai u zhvendos për të jetuar rregullisht për disa periudha në Brooklyn.

Pasi zëvendësoi Roberto Santachiara-n me Andrew Wylie-n si agjent letrar, më 27 gusht 2013, në periodikun "Roberto Saviano" nga Roberto Saviano dhe Feltrinelli Editore, ai botoi një monografi kushtuar Enzo Baldonit në të cilën ai kishte deklaruar, ndër të tjera, se ai ishte ateist .

Në vitin 2014, Saviano ishte ftuar për një semestër si bashkëpunëtor i jashtëm afatgjatë në Universitetin e Princetonit, për të dhënë një kurs mbi marrëdhënien midis mafies dhe politikës dhe biznesit, i cili ishte i titulluar si "Politika Ekonomike dhe Krimi i Organizuar". Programi mbuloi organizatat kriminale dhe rolin e tyre politik dhe ate shoqëror, marrëdhënien midis mafies dhe gazetarisë, me teknikën e gazetarisë investigative, kulturën dhe simbolet e mafies, siç janë ritet e Ndrangheta-s, trafikimi i kokainës dhe historitë e shkrimtarëve të dënuar me vdekje nga kartelet e drogës në të gjithë botën.

Mendimi i Savianos është ndikuar kryesisht nga intelektualët jugorë Giustino Fortunato, Ernesto Rossi dhe Gaetano Salvemini, nga anarkistët Errico Malatesta dhe Michail Bakunin, dhe nga poeti Rocco Scotellaro . Ai gjithashtu kishte deklaruar se ishte "edukuar nga shumë autorë të njohur të kulturës tradicionale dhe konservatore, Ernst Jünger, Ezra Pound, Louis-Ferdinand Céline, Pierre Drieu La Rochelle, Yukio Mishima, Robert Brasillach, Carl Schmitt " dhe Julius Evola, të cilët i lexon shpesh. Për këtë deklaratë të fundit dhe më shumë, Vincenzo Consolo me indinjatë tërhoqi hyrjen e tij të planifikuar për " Fjala kundër kamorrës".

Në vitin 2015, Roberto Saviano bashkëpunoi me dramaturgun napolitan Mimmo Borrelli në shfaqjen Sanghenapule - Vita straordinaria di San Gennaro, e cila ka qenë e përfshirë në recensionin 2015/2016 të Piccolo Teatro në Milano. Që nga viti 2015, ai ka qenë i pranishëm në internet me projektin e tij editorial, të quajtur RSO - Roberto Saviano Online.

Në shtator të vitit 2016, ai ishte vlerësuar me Çmimin M100 Sanssouci Colloquium nga kancelarja gjermane Angela Merkel, i cili u jepet gazetarëve dhe shkrimtarëve të cilët dallohen për guximin e tyre.

Më 8 janar 2021, u njoftua zyrtarisht se më 15 janar, Saviano do të mund te fillonte bashkëpunimin me Corriere della Sera, me komente, investigime, video dhe me podkaste, duke ndërprerë kështu marrëdhënien e tij me La Repubblica pas disa vitesh.