Łapiduch

Łapiduch – demon słowiański z wierzeń ludności Puszczy Sandomierskiej, czyhający na pokutujące dusze i dręczący je.

Łapiduch przypominał wyglądem bulwiastą kulę wspierającą się na pięciopalczastych, szponowatych stopach oraz z krótkimi rękami i długimi palcami uzbrojonymi w ostre pazury. Siedzibą jego były pustkowia, gdzie czatował na pokutujące dusze, Kiedy udało mu się je pochwycić, znęcał się nad nimi i doprowadzał do płaczu. Nigdy nie atakował ludzi żywych.

Pochodzenie mitu

Informacje na temat łapiducha można znaleźć wyłącznie w jednym źródłe etnograficznym: w książce Duchy i demony w wierzeniach ludowych z okolic Stalowej Woli - Rozwadowa i Tarnobrzega, którą napisał ksiądz Wilhelm Gaj-Piotrowski. Autor uzyskał wiedzę na jego temat od informatorki Marii Kozłowskiej, autorki zbioru iustracji demonów ludowych. Jej prace można obecnie znaleźć w Muzeum Kultury Ludowej w Kolbuszowej[1].

Bibliografia

  • Barbara i Adam Podgórscy: Wielka Księga Demonów Polskich. Leksykon i antologia demonologii ludowej. Katowice: Wydawnictwo KOS, 2005, s. 277. ISBN 83-89375-40-0.

Przypisy

  1. ↑ Witold Vargas, Łapiduch, „Nowa Fantastyka”, 03 (522), marzec 2026, s. 2, ISSN 0867-132X (pol.).
This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.