Żupanie

Żupanie (Zupanie)
Państwo

 Ukraina

Obwód

 lwowski

Rejon

stryjski

Populacja (2001)

 

• liczba ludności

986

Kod pocztowy

82651

Położenie na mapie hromady Koziowa
Mapa konturowa hromady Koziowa, na dole nieco na lewo znajduje się punkt z opisem „Żupanie (Zupanie)”
Położenie na mapie Ukrainy
Mapa konturowa Ukrainy, blisko lewej krawiędzi znajduje się punkt z opisem „Żupanie (Zupanie)”
Położenie na mapie obwodu lwowskiego
Mapa konturowa obwodu lwowskiego, blisko dolnej krawiędzi po lewej znajduje się punkt z opisem „Żupanie (Zupanie)”
Położenie na mapie rejonu stryjskiego
Mapa konturowa rejonu stryjskiego, na dole po lewej znajduje się punkt z opisem „Żupanie (Zupanie)”
Ziemia48°48′12″N 23°11′25″E/48,803333 23,190278

Żupanie lub Zupanie[a] (ukr. Жупани) – wieś na Ukrainie, w Karpatach, w rejonie stryjskim (do 2020 roku w rejonie skolskim) obwodu lwowskiego. Miejscowość liczy 900 mieszkańców.[1]

Wieś prawa wołoskiego, położona była na początku XVI wieku w ziemi przemyskiej województwa ruskiego[2]. Za II Rzeczypospolitej do 1934 samodzielna gmina jednostkowa, następnie należała do zbiorowej wiejskiej gminy Ławoczne[3]. Początkowo w powiecie skolskim, a od 1932 w powiecie stryjskim w woj. stanisławowskim[4]. W 1926 zlokalizowana była tu Placówka Straży Celnej „Żupanie”.

W latach 1939 -1944 nacjonaliści ukraińscy z OUN-UPA zamordowali tutaj 68 Polaków, w tym 17 żołnierzy Wojska Polskiego, którzy po kampanii wrześniowej 1939 wracali do swoich domów. Pozostali zginęli głównie w czasie napadu w dniu 23 lipca 1944 r. Banderowcy obrabowali i spalili polskie gospodarstwa oraz zamordowali także Ukraińca Mychajło Jewczyńca za krytykowanie metod UPA[5].

Po wojnie wieś weszła w struktury administracyjne Związku Radzieckiego.

Uwagi

  1. ↑ Na mapie WIG z 1936 skala 1:300 000, nazwa brzmi Zupanie

Przypisy

  1. ↑ Паспорт 2023 р. [online], kozivska-gromada.gov.ua [dostęp 2025-03-12] (ukr.).
  2. ↑ Grzegorz Jawor, Osady prawa wołoskiego i ich mieszkańcy na Rusi Czerwonej w późnym średniowieczu, Lublin 2000, s. 212, 223.
  3. ↑ Dz. U. z 1934 r. Nr 68, poz. 628 (ISAP)
  4. ↑ Dz. U. z 1932 r. Nr 6, poz. 37 (ISAP)
  5. ↑ Henryk Komański, Szczepan Siekierka, Eugeniusz Różański, Ludobójstwo dokonane przez nacjonalistów ukraińskich na Polakach w Województwie Stanisławowskim 1939–1946, Wrocław: ALTA 2, 2008, s. 588-589, ISBN 978-83-85865-13-1, OCLC 261139661.