Żwirka
 Kościół i klasztor bernardynów w 2007 roku | |||||
| |||||
| Państwo | |||||
|---|---|---|---|---|---|
| Obwód | |||||
| Rejon | |||||
| Data założenia |
1885 | ||||
| Powierzchnia |
2,18 km² | ||||
| Populacja (2022) |
| ||||
| • liczba ludności |
3 612[1] | ||||
| • gęstość |
1702 os./km² | ||||
| Nr kierunkowy |
+380 3257 | ||||
| Kod pocztowy |
80041 | ||||
Położenie na mapie hromady Sokal  | |||||
Położenie na mapie Ukrainy  | |||||
Położenie na mapie obwodu lwowskiego  | |||||
Położenie na mapie rejonu szeptyckiego  | |||||
 50°27′54″N 24°15′24″E/50,465000 24,256667 | |||||
Żwirka (ukr. Жвирка) – osiedle typu miejskiego, położone w rejonie czerwonogrodzkim obwodu lwowskiego Ukrainy, położone nad rzeką Bug. Obecnie stanowi część miasta Sokal.
Historia
Miejscowość założona w 1885 roku.
Do 1939 Żwirka stanowiła lewobrzeżną część Sokala w powiecie sokalskim, w województwie lwowskim. Podczas II wojny światowej Sokal przecięła granica niemiecko-sowiecka, przez co Żwirka (oraz sąsiednie Zabuże) stała się wsią i gromadą w gminie Krystynopol w Landkreis Hrubieszów w dystrykcie lubelskim w Generalnym Gubernatorstwie[2]. Po wojnie pozostała przy gminie Krystynopol w powiecie hrubieszowskim w województwie lubelskim (Sokal odpadł do ZSRR). W Polsce pozostała aż do 15 lutego 1951 roku, kiedy to polską Sokalszczyznę Związkowi Radzieckiemu w ramach umowy o zamianie granic z 1951 roku (weszło w skład nowo utworzonego rejonu zabuskiego w Ukraińskiej SRR)[3].
Status osiedla posiada od 1956 roku.
Zabytki
W Żwirce znajduje się zrujnowany klasztor bernardynów z kościołem Matki Bożej Pocieszenia. Jest to zespół klasztorny z XVII wieku o monumentalnej bryle w stylu barokowym. Klasztor był do wybuchu II wojny światowej miejscem kultu Matki Bożej Sokalskiej. W 1951 roku uznawany za cudowny obraz został potajemnie przeniesiony do kaplicy kościoła św. Bernardyna w Krakowie położonej za zakrystią. W 2002 roku został przeniesiony do nowego Sanktuarium Matki Bożej Sokalskiej w Hrubieszowie.
Po zmianie granic w 1951 roku klasztor został zamieniony na więzienie o zaostrzonym rygorze i znacznie zrujnowany.
27 marca 2012 roku zabytkowy klasztor wraz z kościołem w wyniku zaniedbań ukraińskich władz więziennych spłonął doszczętnie. Z zabytkowych zabudowań pozostały jedynie opalone ściany[4].
W tutejszym klasztorze został pochowany m.in. Jan Ostroróg – polski pisarz-pamiętnikarz, przyrodnik, wojewoda poznański.
Przypisy
- ↑ http://db.ukrcensus.gov.ua/PXWEB2007/ukr/publ_new1/2022/zb_Сhuselnist.pdf.
- ↑ Amtliches Gemeinde- und Dorfverzeichnis für das Generalgouvernement auf Grund der summarischen Bevölkerungsbestandsaufnahme am 1. März 1943, Burgverlag Krakau, 1943, ISBN 978-3-943844-50-4, OCLC 876381994 [dostęp 2025-01-03].
- ↑ Dz. U. z 1952 r. Nr 11, poz. 63 (ISAP).
- ↑ Kurier Galicyjski, 30 marca-12 kwietnia, nr 6(154).
Linki zewnętrzne
