Alexander MacDonald

Pochodził z Nowej Szkocji. Syn Finlaya i Catheriny zd. Beaton. Dziadkowie z obu stron byli imigrantami ze Szkocji. Kształcił się na Uniwersytecie św. Franciszka Ksawerego w Antigonish, a następnie odbył studia teologiczne i filozoficzne na Atheneum Papieskim Propaganda Fide w Rzymie. 8 marca 1884 w bazylice św. Jana na Lateranie, z rąk wicekanclerza Świętego Kościoła Rzymskiego kard. Lucido Marii Parocchiego przyjął święcenia prezbiteriatu i został kapłanem diecezji Arichat^[1][2].

W lipcu 1885 powrócił do Kanady, gdzie został zatrudniony jako wykładowca łaciny i filozofii na Uniwersytecie św. Franciszka Ksawerego w Antigonish. Był także prorektorem tej uczelni. W latach 1900-1903 dodatkowo był wikariuszem generalnym diecezji Antigonish. W 1903 zakończył pracę na uczelni i w kurii, otrzymując probostwo w hrabstwie Antigonish, na którym pozostał do nominacji biskupiej^[2][3].

1 października 1908 papież Pius X mianował go biskupem Victorii. 3 stycznia 1909 przyjął sakrę biskupią z rąk prefekta Kongregacji Rozkrzewiania Wiary kard. Girolamo Marii Gottiego. Współkonsekratorami byli biskup tytularny Heliopolis in Phoenicia Robert John Seton oraz przełożony generalny misjonarzy oblatów abp Augustin Dontenwill OMI^[1].

Był uznanym kaznodzieją i pisarzem książek religijnych; liberalny w kontaktach z innymi wyznaniami chrześcijańskimi. Był niekompetentnym zarządcą – obejmując diecezję w stabilnej sytuacji finansowej, wpędził ją w długi. Aby poprawić sytuację bp MacDonald m.in. spekulował nieruchomościami (choć trudno mu zarzucić bycie poważnym spekulantem), które znacznie straciły na wartości w wyniku wybuchu I wojny światowej oraz niefortunnie inwestował również na giełdzie. Ostatecznie próby naprawienia sytuacji, spowodowały jeszcze większe kłopoty finansowe^[3].

Pozytywnie rozwiązał sprawę katedry, która znajdowała się w reprezentacyjnym i przez to wysoko opodatkowanym miejscu (w związku z czym rozważano nawet jej przeniesienie), uzyskując wyrok na korzyść diecezji w sprawie opodatkowania gruntów kościelnych w serii postępowań sądowych z miastem Victoria. Był to jednak umiarkowany sukces, ponieważ biskup musiał ponieść wysokie koszty usług prawnych^[3].

Aby poprawić kondycję finansową diecezji podjął pracę jako nauczyciel w Waszyngtonie, w Stanach Zjednoczonych, przeznaczając wypłatę i inne własne dochody (m.in. wpływy ze sprzedaży książek) na spłatę długów diecezjalnych. Poszukiwał również wsparcia we wschodniej Kanadzie i w Stanach Zjednoczonych. Działania te były jednak niewystarczające^[3].

6 czerwca 1923 papież Pius XI przyjął jego rezygnację z biskupstwa. Powody rezygnacji bpa MacDonalda nie są znane. Najprawdopodobniej został do niej zmuszony przez Stolicę Apostolską z powodu długów i niekompetentnego zarządzania diecezją. Możliwymi powodami mogły być również poglądy sprzeczne z nauką Kościoła nt. małżeństwa i etyki medycznej lub celowe opóźnianie wizyty ad limina. Jednak nieumiejętne zarządzanie uważane jest za główny powód dymisji^[1][3].

Po dymisji otrzymał biskupstwo tytularne Hebronu. Resztę życia spędził pracując na Uniwersytecie św. Franciszka Ksawerego w Antigonish^[1][3].