Andrzej Ehrlich
| Data i miejsce urodzenia | |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci | |
| Narodowość | |
| Tytuł naukowy | |
| Odznaczenia | |
       | |
Andrzej Lawton Ehrlich (ur. 13 grudnia 1928 we Lwowie, zm. 6 marca 2023 w Warszawie) – polski wykładowca akademicki, tłumacz.
Życiorys
Urodził się 13 grudnia 1928 we Lwowie w rodzinie Ludwika Ehrlicha (1889-1968, profesor prawa) i Amerynki Frances Thornton z domu Lawton (1897–1990)[1]. Wnuk Arnolda Ehrlicha i brat Konstancji Krystyny (1924–2006), która po wstąpieniu do zakonu urszulanek przybrała imię Emilia. Wychowywał się dwujęzycznie używając mowy polskiej i angielskiej[2].
Latem 1939 wyjechał ze Lwowa do Falejówki, gdzie rodzina posiadała majątek (posiadali też willę w Komańczy)[3]. We dworze przebywał z matką, ojcem i siostrą do około 1943[4]. Podczas okupacji uczył się w szkole księży Marianów na Bielanach oraz w Szkole Budowy Dróg i Mostów[1][5]. Został żołnierzem Armii Krajowej, przybierając pseudonim „Kot” (Batalion „Kiliński”, 8. kompania, pluton saperów)[1]. Walczył w powstaniu warszawskim, gdzie został ranny w lewą nogę w nocy 12/13 sierpnia 1944[1]. Po kapitulacji przebywał w Stalagu XI A Altengrabow[1][6].
Po odzyskaniu wolności wrócił do Polski, początkowo uczył się w Poznaniu, a potem trafił do rodziny w Krakowie[7]. Tam uczył się w liceum matematyczno-fizycznym oraz studiował chemię na Uniwersytecie Jagiellońskim u boku prof. Jana Moszewa[8]. W 1958 uzyskał stypendium Fundacji Forda w Harvard Business School w Bostonie, gdzie ukończył studia z organizacji zarządzania[9][10]. Po powrocie uzyskał doktorat z zarządzania na Politechnice Warszawskiej[8].
Był doradcą premierów[9]. Wykładał na UJ[9]. Został tłumaczem literatury fachowej i naukowej z języka angielskiego na j. polski i odwrotnie (np. dzieła Lewisa Bernsteina Namiera, Timothy’ego Snydera, Praktyka i teoria decyzji Davida W. Millera, Martina K. Starra[9][11][12].
Był świadkiem na ślubie Jerzego Janickiego[13]. W 2012 odwiedził Lwów po raz pierwszy od 1939[3].
Zmarł 6 marca 2023 w Warszawie[1][14][15]. Został pochowany w grobowcu rodzinnym na cmentarzu Rakowickim w Krakowie[16].
Odznaczenia
- Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (1984)[1]
- Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (1976)[1]
- Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1969)[1]
- Srebrny Krzyż Zasługi[1]
- Krzyż Armii Krajowej (1979)[1]
- Warszawski Krzyż Powstańczy (1982)[1]
- Medal Zwycięstwa i Wolności 1945 (1983)[1]
Przypisy
- 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 Andrzej Ehrlich. 1944.pl. [dostęp 2026-04-03]. (pol.).
- ↑ Ojciec 2020 ↓, s. 386.
- 1 2 Ojciec 2020 ↓, s. 379.
- ↑ Ojciec 2020 ↓, s. 380.
- ↑ Ojciec 2020 ↓, s. 381.
- ↑ Ojciec 2020 ↓, s. 383.
- ↑ Ojciec 2020 ↓, s. 383–384.
- 1 2 Ojciec 2020 ↓, s. 384.
- 1 2 3 4 Janicki 1993 ↓, s. 55.
- ↑ Ojciec 2020 ↓, s. 379, 384.
- ↑ Profesor odbity za „wszelką cenę”. Gazeta Wyborcza. [dostęp 2018-11-25]. (pol.).
- ↑ Andrzej Ehrlich. nekrologi.wyborcza.pl, 2023-03-10. [dostęp 2026-04-03].
- ↑ Janicki 1993 ↓, s. 56.
- ↑ Andrzej Lawton Ehrlich. nekrologi.wyborcza.pl, 2023-03-07. [dostęp 2026-04-03].
- ↑ Andrzej Ehrlich. nekrologi.wyborcza.pl, 2023-03-08. [dostęp 2026-04-03].
- ↑ Zarząd Cmentarzy Komunalnych w Krakowie. Internetowy lokalizator grobów. Andrzej Ehrlich. rakowice.eu. [dostęp 2026-04-03].
Bibliografia
- Andrzej Ehrlich. Mądralucha. W: Jerzy Janicki: Cały Lwów na mój głów... Alfabet lwowski. Warszawa: Polska Oficyna Wydawnicza „BGW”, 1993, s. 55–56. ISBN 83-7066-474-1.
- Mój ojciec, jakim go pamiętam… O Ludwiku Ehrlichu z Andrzejem Ehrlichem rozmawiają Patrycja Grzebyk i Rafał Tarnogórski. W: Siła prawa zamiast prawa siły. Ludwik Ehrlich i jego wkład w rozwój nauki prawa międzynarodowego oraz nauki o stosunkach międzynarodowych. Patrycja Grzebyk, Rafał Tarnogórski (red.). Warszawa: PISM, 2020, s. 379–396. ISBN 978-83-66091-46-7.