Andy Burrows

Dołączył do zespołu Razorlight w maju 2004 roku. Odkryto go podczas otwartego przesłuchania jako następca pierwszego perkusisty zespołu Christiana Smitha-Pancorvo, który odszedł na początku 2004 roku^[1]. Jego pierwszy występ z Razorlight miał miejsce w londyńskim Bull and Gate 25 maja 2004 roku – około miesiąca przed wydaniem albumu Up All Night^[5], który po premierze osiągnął 3. miejsce na brytyjskiej liście przebojów. Z zespołem wydał następnie dwie płyty: Razorlight, która zadebiutowała na 1. miejscu na brytyjskiej liście przebojów oraz Slipway Fires, która osiągnęła na 4. miejsce^[6][7].

Burrowsa uważano za kluczową postać w kształtowaniu brzmienia i piosenek zespołu Razorlight^[1]. Współtworzył hity „America”^[8] i „Before I Fall to Pieces”^[9], a wraz z Johnnym Borrellem utwory z albumu Slipway Fires: „Hostage of Love”, „Burbery Blue Eyes”, „60 Thompson” i „Stinger”^[10].

5 marca 2009 roku opuścił Razorlight ze skutkiem natychmiastowym, po pięciu latach gry w zespole. Wyjaśnił, iż przyczyną rozstania były „powody osobiste”^[11]. Niemal natychmiast po odejściu z Razorlight dołączył do We Are Scientists. Jego pierwszy album z zespołem, Barbara, ukazał się w czerwcu 2010 roku. Piąty album studyjny zespołu, a drugi Burrowsa z tą grupą, TV en Français miał premierę w marcu 2014 roku^[12]. Burrows opuścił zespół jeszcze w tym samym roku, ale od tego czasu okazjonalnie występował z nimi na żywo^[13][14].

W maju 2021 roku ogłoszono, że Burrows powrócił do Razorlight po 12 latach współpracy z Johnnym Borrellem, Björnem Ågrenem i Carlem Dalemo (który powrócił w tym samym czasie co Burrows). Zespół odbył trasę koncertową po festiwalach w Europie, zanim rozpoczął pracę nad piątym albumem Razorlight – wydanym w tym samym roku Planet Nowhere^[6].

Burrows wydał swój pierwszy solowy album The Colour of My Dreams 26 maja 2008 roku^[15]. Powstał on w celu zwiększenia świadomości społecznej i zebrania funduszy na rzecz akcji „Jack’s Place” w Naomi House, hospicjum dla dzieci w jego rodzinnym Winchesterze. Album The Colour of My Dreams został napisany i nagrany w domu Burrowsa podczas przerwy w pracy z Razorlight, po tym jak natknął się na tomik wierszy starego przyjaciela rodziny, Petera Dixona, i zabrał się za komponowanie do niego muzyki. Używając wyłącznie GarageBand, zaczął pracę w swoim mieszkaniu, śpiewając i grając na wszystkich instrumentach na płycie^[16].

Jedenaście dni po opuszczeniu Razorlight ujawniono, że Burrows podpisał kontrakt z Universal Records, tą samą wytwórnią płytową, co jego były zespół^[17]. Pół roku później zagrał pod swoim nowym pseudonimem I Am Arrows swój pierwszy koncert^[18]. Burrows ujawnił, że współpracował z producentem Noah and the Whale, Eliotem Jamesem^[19], a album Sun Comes Up Again ukazał się w sierpniu 2010 i osiągnął 38. miejsce na liście UK Albums Chart^[20][21]. Utwór „Nice Try” z albumu pojawił się w filmie To tylko seks^[22].

Burrows porzucił pseudonim I Am Arrows na rzecz swojego kolejnego solowego albumu Company, który ukazał się 22 października 2012 roku^[23]. W 2014 roku wydał płytę Fall Together Again, a pięć lat Reasons to Stay Alive^[1].

• Razorlight (2006)
• Slipway Fires (2008)
• Planet Nowhere (2024)

• Barbara (2010)
• TV en Français (2014)

• Funny Looking Angels (2011)
• Only Smith & Burrows Is Good Enough (2021)

• The Colour of My Dreams (2008)
• Sun Comes Up Again (2010; jako I Am Arrows)
• Company (2012)
• Fall Together Again (2014)
• Reasons to Stay Alive (2019)