Tom Smith

Tom Smith

Tom Smith na koncercie zespołu Editors (2020)
Imię i nazwisko	Thomas Michael Henry Smith
Data i miejsce urodzenia	29 kwietnia 1981 Northampton
Instrumenty	gitara, pianino
Gatunki	rock alternatywny, indie rock, post-punk revivial, indietronica[1]
Zawód	muzyk, tekściarz
Aktywność	od 2002
Wydawnictwo	Kitchenware, Fader, PIAS
Zespoły
Editors (od 2002)

Tom Smith (ur. 29 kwietnia 1981 w Northampton^[2][3][4] bądź Stroud^[5]) – brytyjski wokalista, gitarzysta, klawiszowiec i tekściarz, współzałożyciel w 2002 roku i lider zespołu rockowego Editors.

Dorastał w Stroud w Gloucestershire, w rodzinie nauczycieli^[6]. Uczęszczał tam do Archway School. Będąc nastolatkiem, spędzał czas w swojej sypialni pisząc piosenki na gitarę akustyczną, a zamiar zastania zawodowym muzykiem nastała szczególnie w 1997 roku po obejrzeniu koncertu Radiohead na festiwalu w Glastonbury^[7].

Studiował technologię muzyczną na Uniwersytecie Staffordshire^[5]. Tam też w 2000 roku poznał Russella Leetcha, Chrisa Urbanowicza i Gerainta Owena. Jako, że mieli podobne gusta muzyczne^[8], wspólnie w 2002 roku założyli zespół muzyczny^[1], pierwotnie o nazwie Pilot, a następnie Snowfield. W międzyczasie Ed Lay zastąpił Owena. Jesienią 2003 roku cała czwórka ukończyła studia, po czym postanowili się przenieść do Birmingham, a rok później ich grupę przemianowano na Editors^[8]. Smith został wokalistą zespołu, a także grą na gitarze i pianinie^[9]. Zajął się także pisaniem tekstów piosenek^[10].

Z zespołem Editors wydał wszystkie jego albumy studyjne: w 2005 roku The Back Room, dwa lata później An End Has a Start, w 2009 roku In This Light and On This Evening, w 2013 roku The Weight of Your Love, dwa lata później In Dream, w 2018 roku Violence i cztery lata później EBM^[1].

Z perkusistą, a prywatnie przyjacielem Andym Burrowsem^[11], grającym m.in. z zespołami Razorlight (do 2009 roku^[12]) i We Are Scientists^[11], jako duet Smith & Burrows^[13] wydał 28 listopada 2011 roku płytę z utworami bożonarodzeniowymi Funny Looking Angels. Na płycie znalazły się m.in. covery „Only You” zespołu Yazoo i „On and On” grupy Longpigs^[14][12]. 19 lutego 2021 roku wydali wspólnie płytę poprockową Only Smith & Burrows Is Good Enough^[15].

Smith współpracował także z innymi muzykami i zespołami, w tym z zespołem Cicada przy utworze „Executive” z albumu Roulette z 2009 roku^[16] oraz przy utworze „The Good Book” zespołu Tired Pony z albumu The Place We Ran From z 2010 roku^[17]. Gościnnie wystąpił w piosence „Joshua”, która znalazła się na płycie zespołu The Japanese Popstars pn. Controlling Your Allegiance wydanej w czerwcu 2011 roku^[18][19].

W 2012 roku współpracował z francuskim zespołem Indochine przy utworze „The Lovers”, który pojawił się na ich albumie Black City Parade^[20]. W 2014 roku Magnus z Belgii połączył siły ze Smithem, aby nagrać piosenkę „Singing Man”. Stała się ona głównym singlem drugiego albumu Where Neon Goes to Die^[21]. Wystąpił gościnnie także piosence „This Life” holenderskiego zespołu Tinlicker. Zawarto ją w albumie Cold Enough for Snow wydanym nakładem PIAS Recordings w lutym 2024 roku^[22].

20 czerwca 2025 roku udostępnił utwór „Lights Of New York City”, będący jego debiutanckim solowym singlem. Smith powiedział o nim: „Piosenka jest powrotem do szeroko otwartych oczu, które zapadły w zachwyt w poprzednim rozdziale mojego życia”^[23]. 14 sierpnia tego samego roku ukazał się singel „Life Is For Living” wraz z zapowiedzią jego debiutanckiego solowego albumu studyjnego There Is Nothing In The Dark Which Isn’t There In The Light, który ukazał się 5 grudnia nakładem Play It Again Sam^[24][25].

Jest żonaty z radiową didżejką Edith Bowman^[26]. Wzięli ślub 22 grudnia 2013 roku w Szkocji w udziałem m.in. Jamesa Cordena i Dermota O'Leary'ego^[2]. Mają dwóch synów: Rudy'ego i Spike'a^[27]. Pierwszy z nich urodził się w 2008 roku^[5], a drugi pięć lat później^[28].

Mieszkał w północnym Londynie^[5][26], a przed pandemią COVID-19 wrócił do rodzinnego Stroud^[7][28].

Roisin O'Connor w 2015 roku na łamach The Independent opisał go w następujący sposób: „Naturalnie nieśmiały i cichy, mimo ostentacyjnej postawy podczas występów na żywo […]. Wyrazisty zarówno na scenie, jak i poza nią, używa rąk w eleganckich, trzepoczących gestach – w stonowanej wersji swojej scenicznej osobowości”^[26].