Anna McCarthy

Anna McCarthy

Autoportret Anny McCarthy (2017)
Data i miejsce urodzenia	1981 Monachium
Narodowość	niemiecka
Alma Mater	Kingston University, Akademia Sztuk Pięknych w Monachium
Dziedzina sztuki	sztuki wizualne
Nagrody
Leonhard und Ida Wolf-Gedächtnispreis (2009) Bayerischer Kunstförderpreis (2016)
Strona internetowa

Anna McCarthy (ur. 1981 w Monachium^[1][2]) – niemiecka artystka wizualna. Jej twórczość charakteryzuje się stylem dziennikarskim połączonym z poezją i humorem. Jest ona bardzo zróżnicowana i obejmuje instalacje performatywne z elementami koncertu i musicalu, a także malarstwo, rysunek i film.

Jej rodzina przeprowadziła się z Blackpool w Anglii do Rosenheim w Niemczech w 1980 roku. Jej starsi bracia (m. in. Nick McCarthy, w latach 2001–2016 gitarzysta indierockowego zespołu Franz Ferdinand) rozbudzili w niej zainteresowanie sztuką, muzyką i nocnym życiem Monachium^[3][4]. Jako nastolatka interesowała się literaturą Williama S. Burroughsa oraz sztuką Uwe Lausena i Francisa Bacona^[1].

W 2001 roku studiowała ilustrację na Uniwersytecie w Kingston, a w latach 2002–2009 studiowała rzeźbę w Akademii Sztuk Pięknych w Monachium i zgłębiała różne dziedziny sztuki, takie jak sztuka wideo, instalacja, malarstwo i muzyka. W 2005 roku przez dwa lata studiowała w Glasgow School of Art^[3].

W latach 2012–2014 była wraz z Federico Sánchezem kuratorką cykl spotkań autorskich pn. No Country for odd Poets (z ang. To nie jest kraj dla dziwnych poetów) w Kunstverein München^[5]. Do udziału w nich zapraszano artystów ze świata performansu i literatury, którzy byli bardziej związani z subkulturami, w tym filmowca Chrisa Krausa, poetę Johna Giorno i Wolfganga Müllera, poprzednio związanego z zespołem Die Tödliche Doris^[6].

W 2015 roku zaprojektowała sufit damskiej toalety w Valentin-Karlstadt-Musäum^[7] z takim oddaniem, że właścicielka kawiarni w wieży muzeum nazwała to miejsce „Kaplicą Sykstyńską Anny” (niem. Ännas Sixtinischer Kapelle). Oprócz pracy artystycznej pracowała również dorywczo jako kelnerka w muzeum, dla którego nagrała anglojęzyczną wersję audioprzewodnika po wystawie stałej^[8].

W 2015 roku przez trzy miesiące mieszkała w willi Aurora^[9]. Tu stworzyła m.in. krótkometrażowy film Fassbinder in La-La-Land, w którym wciela się w żeńską wersję Rainera Wernera Fassbindera mieszkającego w Los Angeles^[10]. Z okazji Dni Fassbindera (niem. Fassbindertagen) w 2020 roku stworzyła krótkometrażowy film pt. Spirit of Fassbinder Conspiracy, w którym kobiety w powłóczystych szatach przywołują ducha przed miejscem narodzin Fassbindera^[11].

W 2017 roku miała swoją pierwszą indywidualną wystawę w Kunstverein Göttingen zatytułowaną What are people for? (z ang. Do czego służą ludzie?)^[12][13]. Pod tym samym tytułem i wykorzystując elementy tej wystawy, stworzyła performance we współpracy z muzykiem i kompozytorką Manuelą Rzytką^[14] w Monachium^[15], Berlinie i Reykjavíku^[16]. Również w tym samym roku spędziła miesiąc w studiu w Hamtramck w Stanach Zjednoczonych na zaproszenie inicjatywy artystycznej Popps Packing^[17]. Doświadczenie to zaowocowało wystawą pn. European Secret Salon (z ang. Europejski Tajny Salon) w galerii w Viechtach^[16].

Jako wykładowca gościnny na Akademii Sztuk Pięknych w Monachium prowadziła w 2020 roku seminarium na temat „ruchu reformy życia politycznego”^[18]. W roku akademickim 2023/2024 wykładała na Uniwersytecie Sztuk Stosowanych w Wiedniu^[19].

Nadzoruje warsztaty performatywne i multimedialne w miejskim młodzieżowym centrum kultury „Die Färberei” w Monachium. W 2020 roku, podczas pandemii COVID-19, powstał internetowy warsztat pn. Karantäne Künstlerbuch (z niem. Książka artystyczna w czasie kwarantanny). Wyjaśniano w nim, jak stworzyć i oprawić książkę artystyczną, nawiązując jednocześnie do sztuki pocztowej Raya Johnsona. Działa również w monachijskim centrum kultury Köşk i uczestniczy w projektach młodzieżowych w Bellevue di Monaco i monachijskim Kammerspiele^[19].

W 2026 roku związała się z monachijską galerią Sperling^[2].

Cechą charakterystyczną jej twórczości jest jej multidyscyplinarne podejście, obejmujące: malarstwo, rysunek, instalacje, książki, filmy, muzyka, musicale, parady i demonstracje^[20]. Jej humorystyczne i poetyckie prace, nawołujące do buntu i oporu, zazwyczaj niosą przesłanie polityczne i często opierają się na badaniach historycznych^[21].

• 2013: NA-EN-DE-NA-EN-DE-NA-WI-DA II, wraz z Gabi Blum w Pinakothek der Moderne, Monachium^[22]
• 2014: Nein, hala projektu „Platform München”, Monachium^[23]
• 2014: Spektakl How To Start a Revolution: The Musical, Maximiliansforum, Monachium^[7]
• 2015: Project Biennial of Contemporary Art, D-0 ARK Underground, Bośnia i Hercegowina^[24]
• 2016: Favoriten III: Neue Kunst aus München, wspólnie z jedenastoma innymi artystami w Lenbachhaus, Monachium^[25]
• 2017: What are people for?, Kunstverein Göttingen, Getynga^[13]
• 2017: Die Hölle, Valentin-Karlstadt-Musäum, Monachium^[16]
• 2018: Spektakl How To Start a Revolution: The Musical w ramach wystawy Art of Revolt // Revolt of Art, zorganizowanej przez Offenes Haus der Kulturen, Frankfurt nad Menem^[26]
• 2019: Bloodless Boutique, Deutsches Fleischermuseum, Böblingen^[27]
• 2020: Adventure Room, Galerie Sperling, Monachium^[28]
• 2021: Global Angst, Muffathalle i przestrzeń publiczna Monachium, wraz z Chicks on Speed, Der Plan i Bayerischer Flüchtlingsrat^[29]
• 2022: Washing Cycle, Galerie Sperling, Monachium^[16]
• 2023: Creatures In The Soap, Liste Art Fair Basel, Bazylea^[16]
• 2024: Volatile, Galeria Diana, Mediolan^[30]
• 2024: The Hills Have Crazy Eyes. Woman in a landscape, Münchner Kammerspiele, Monachium^[31]
• 2025: I Hear a New World No. 3, Villa Stuck w Monachium, wraz z Nathanielem Russellem, Annabel Wright, Tetsuyą Umedą, Anne Brugni i innymi^[32]

• 2009: Leonhard und Ida Wolf-Gedächtnispreis^[33]
• 2015: Stypendium Villa Aurora^[34]
• 2016: Bayerischer Kunstförderpreis^[35]
• 2017: Rezydencja Popps Packing w Detroit^[17]

• Oficjalna strona (ang., niem.)