Antoni Węglarczyk
 Antoni Węglarczyk w rzucie młotem | |||||||||||||||||||
| Data i miejsce urodzenia |
18 stycznia 1907 | ||||||||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Data i miejsce śmierci |
6 listopada 1939 | ||||||||||||||||||
| Informacje klubowe | |||||||||||||||||||
| Klub | |||||||||||||||||||
| Dorobek medalowy | |||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||
Antoni Węglarczyk (ur. 18 stycznia 1907 w Hucie Laura, zm. 6 listopada 1939 we Lwowie[1]) – polski lekkoatleta, olimpijczyk, specjalista od rzutu młotem, wielokrotny mistrz i rekordzista Polski, działacz sportowy.
Życiorys
Urodził się w Hucie Laura, ob. części Siemianowic Śląskich, jako syn Henryka - hutnika, robotnika w hucie "Laura" oraz Marii z d. Pifko. Po ukończeniu szkoły ludowej, w 1921 roku został górnikiem w kopalni "Knopp" ("Śmiłowski") w Siemianowicach. W 1922 r. został członkiem Towarzystwa Gimnastycznego "Sokół" w Siemianowicach, a po ukończeniu kursów wychowania fizycznego prowadzonych przez dowództwo 73. Pułku Piechoty w Katowicach, w 1928 r. został członkiem zarządu siemianowickiego gniazda, pełniąc funkcję zastępcy naczelnika.
Był założycielem i wiceprezesem klubu pięściarskiego "1928" w Siemianowicach, a także należał do pionierów ratownictwa wodnego w Polsce.[2]
W latach 1939-31 służył w 73. Pułku Piechoty w Katowicach, gdzie nabywał uprawnienia instruktorskie w lekkoatletyce i sędziowskie w grach zespołowych.
28 sierpnia 1939 r. otrzymał kartę mobilizacyjną - jako żołnierz 73. pp. brał udział w bitwie pod Wyrami, a 16 września został ranny w okolicach Lwowa, w wyniku czego zmarł w Szpitalu Miejskim i został pochowany we Lwowie.
Był żonaty z Gertrudą z d. Sylla, z którą miał syna Henryka.[2]
Kariera sportowa
Był mistrzem Polski w rzucie młotem w 1936, 1937 i 1938, wicemistrzem w 1939 oraz brązowym medalistą w 1935[3].
Czterokrotnie ustanawiał rekordy Polski w rzucie młotem, od 44,05 m (30 sierpnia 1936, Chorzów) do 50,48 m (9 października 1938, Chorzów)[4]. Był pierwszym polskim zawodnikiem, który rzucił młotem ponad 50 m. Jako pierwszy Polak stosował trzy obroty w kole[5].
W latach 1937–1938 wystąpił w czterech meczach reprezentacji Polski (4 starty), odnosząc 1 zwycięstwo indywidualne.
Rekordy życiowe[1]:
- pchnięcie kulą – 12,76 m (15 maja 1938, Chorzów)
- rzut młotem – 50,58 m (21 sierpnia 1938, Katowice)
Był zawodnikiem klubów: Lurych Sokół Siemianowice (1922-1930), Sokół Chorzów (1931-1938) i Sokół Krywałd (1939).
Działał jako instruktor łucznictwa, boksu, lekkoatletyki i gier sportowych[5]. Był mistrzem Śląska w podnoszeniu ciężarów. Wziął udział w igrzyskach olimpijskich w 1928 w Amsterdamie w drużynowych pokazach gimnastycznych i grze w palanta (były to dyscypliny pokazowe, poza oficjalnym programem igrzysk). W 1939 r. decyzją władz Polskiego Związku Lekkiej Atletyki został zakwalifikowany do kadry narodowej na XII Letnie Igrzyska Olimpijskie w Helsinkach. Startował w zawodach lekkoatletycznych podczas Wszechpolskich Zlotów Sokolich w 1935 r. w Krakowie i w 1937 r. w Katowicach, na których zdobył kolejno 3. i 2. miejsce.[2]
Odznaczenia
- Brązowy Krzyż Zasługi (za działalność sportową).[2]
Przypisy
- 1 2 Henryk Kurzyński, Stefan Pietkiewicz, Marian Rynkowski: Od Adamczaka do Zasłony - Leksykon lekkoatletów polskich okresu międzywojennego - mężczyźni. Warszawa: Komisja Statystyczna PZLA, 2004, s. 232. ISBN 83-9136-63-9-1.
- 1 2 3 4 Zbigniew Kapała, Chorzowski Słownik Biograficzny | Edycja Nowa, 2008, ISBN 978-83-926587-2-6 [dostęp 2025-10-04] (pol.).
- ↑ Henryk Kurzyński, Stefan Pietkiewicz, Janusz Rozum, Tadeusz Wołejko: Historia finałów lekkoatletycznych mistrzostw Polski 1920-2007. Konkurencje męskie. Szczecin – Warszawa: Komisja Statystyczna PZLA, 2008, s. 186. ISBN 978-83-61233-20-6.
- ↑ Janusz Waśko, Andrzej Socha: Athletics National Records Evolution 1912 – 2006. Zamość - Sandomierz: 2007, s. 141.
- 1 2 Bogdan Tuszyński: Księga sportowców polskich ofiar II wojny światowej 1939-1945. Warszawa: Ars Print Productions, 1999, s. 306. ISBN 83-87224-12-X.
Bibliografia
- Henryk Kurzyński, Stefan Pietkiewicz, Marian Rynkowski: Od Adamczaka do Zasłony - Leksykon lekkoatletów polskich okresu międzywojennego - mężczyźni. Warszawa: Komisja Statystyczna PZLA, 2004, s. 232. ISBN 83-9136-63-9-1.
- Bogdan Tuszyński: Księga sportowców polskich ofiar II wojny światowej 1939-1945. Warszawa: Ars Print Productions, 1999, s. 306. ISBN 83-87224-12-X.
- Henryk Kurzyński, Stefan Pietkiewicz, Janusz Rozum, Tadeusz Wołejko: Historia finałów lekkoatletycznych mistrzostw Polski 1920-2007. Konkurencje męskie. Szczecin – Warszawa: Komisja Statystyczna PZLA, 2008. ISBN 978-83-61233-20-6.
- Zbigniew Łojewski, Tadeusz Wołejko: Osiągnięcia polskiej lekkiej atletyki w 40-leciu PRL. Mecze międzypaństwowe I reprezentacji Polski seniorów – mężczyźni. Warszawa: Komisja Statystyczna PZLA, 1984.
