Arctic Monkeys

Arctic Monkeys
Ilustracja
Arctic Monkeys podczas koncertu. Od lewej Andy Nicholson i Alex Turner.
Inne nazwy

Death Ramps

Rok założenia

2002

Pochodzenie

Sheffield

Gatunek

indie rock, rock alternatywny[1]

Wydawnictwo

Domino

Skład
Alex Turner – śpiew, gitara
Jamie Cook – gitara
Nick O’Malley – gitara basowa
Matt Helders – perkusja
Byli członkowie
Andy Nicholson – gitara basowa
Strona internetowa

Arctic Monkeys – brytyjski zespół muzyczny wykonujący rock alternatywny, indie rock i post-punk. Powstał w 2002 roku na przedmieściach Sheffield – High Green. W jego skład wchodzą: główny wokalista i gitarzysta Alex Turner, perkusista Matt Helders, gitarzysta Jamie Cook oraz basista Nick O'Malley, który w 2006 roku zastąpił współzałożyciela i oryginalnego basistę grupy, Andy'ego Nicholsona.

Sama sprzedaż płyt i singli Arctic Monkeys w Stanach Zjednoczonych wynosi ponad 30 milionów sztuk, zgodnie z danymi Recording Industry Association of America[2]. W Wielkiej Brytanii stali się pierwszym zespołem z niezależnej wytwórni, którego pierwszych pięć albumów zadebiutowało na pierwszym miejscu listy przebojów[3]. Zespół zdobył siedem nagród Brit Awards, w tym trzykrotnie w kategoriach Najlepsza Brytyjska Grupa oraz Brytyjski Album Roku, stając się tym samym pierwszym zespołem w historii, który zdobył ten „dublet” aż trzy razy[4]. Na swoim koncie mają również nagrodę Mercury Prize za debiutancki album Whatever People Say I Am, That's What I'm Not, nagrodę Ivor Novello oraz 20 statuetek NME Awards[5][6]. Byli nominowani do dziewięciu nagród Grammy[7], a nominacje do Mercury Prize otrzymywali w latach 2007, 2013, 2018 i 2023[8]. Zarówno płyta Whatever People Say I Am, That's What I'm Not, jak i AM znalazły się w zestawieniach „500 albumów wszech czasów” w różnych wydaniach tej listy tworzonej przez magazyn Rolling Stone oraz w zestawieniu magazynu NME[9][10].

Kariera

2002–2005: Początki kariery

Zespół Arctic Monkeys został założony w połowie 2002 roku przez przyjaciół: Alexa Turnera, Matta Heldersa i Andy'ego Nicholsona (który opuścił grupę krótko po premierze ich debiutanckiego albumu Whatever People Say I Am, That's What I'm Not)[11][12]. Turner i Helders byli sąsiadami i bliskimi przyjaciółmi, a Nicholsona poznali w szkole średniej[11][12]. Turner, który dorastał w muzykalnym domu (jego ojciec był nauczycielem muzyki), grał na gitarze w zespole, który początkowo tworzył wyłącznie muzykę instrumentalną. Helders zasiadł za perkusją, Nicholson grał na basie, a nowym członkiem grupy został Jamie Cook jako drugi gitarzysta[12]. Początkowo Turner podchodził z rezerwą do roli głównego wokalisty[12]. Z czasem jednak to on nim został i objął funkcję frontmana, ponieważ – jak wspomniał Helders – „miał dryg do słów”[13].

Zespół zaczął odbywać próby w Yellow Arch Studios w dzielnicy Neepsend[14], a swój pierwszy koncert zagrał 13 czerwca 2003 roku w klubie The Grapes w centrum Sheffield[15]. Po kilku występach w 2003 roku grupa zaczęła nagrywać utwory demonstracyjne w Sheffield w studiu 2fly[12]. W sumie zarejestrowano 18 piosenek, a zbiór ten, znany dziś jako Beneath the Boardwalk, nagrywano na płyty CD i rozdawano podczas koncertów, skąd fani błyskawicznie zaczęli wymieniać się plikami w sieci[12][16]. Nazwa Beneath the Boardwalk wzięła się stąd, że gdy pierwsza partia demówek trafiła w świat, osoba, która wysłała je jako pierwsza, chciała je jakoś sklasyfikować i nazwała je od miejsca, w którym je otrzymała – czyli od klubu Boardwalk[16]. Z czasem, gdy rozchodziło się coraz więcej demówek, wszystkie zaczęto podpisywać tym tytułem. Doprowadziło to do błędnego przekonania wielu osób, że Beneath the Boardwalk to wczesny album zespołu lub że ich pierwsze dema zostały oficjalnie wydane pod tą nazwą[16]. Muzykom nie przeszkadzało takie rozpowszechnianie ich twórczości, komentując to słowami: „Nigdy nie tworzyliśmy tych demówek dla pieniędzy czy czegoś w tym stylu. I tak rozdawaliśmy je za darmo – to był po prostu lepszy sposób, by ludzie nas usłyszeli”[16].

Popularność zespołu w północnej Anglii zaczęła rosnąć, co przyciągnęło uwagę BBC Radio oraz brytyjskiej prasy tabloidowej[17]. Lokalny fotograf amator, Mark Bull, nagrywał występy grupy i stworzył teledysk do utworu „Fake Tales of San Francisco”, który opublikował na swojej stronie internetowej wraz z zawartością Beneath the Boardwalk[16]. W maju 2005 roku Arctic Monkeys wydali we własnej wytwórni „Bang Bang” minialbum Five Minutes with Arctic Monkeys, na którym znalazły się utwory „Fake Tales of San Francisco” oraz „From the Ritz to the Rubble”[12][18]. Nakład tego wydawnictwa był ograniczony do 500 płyt CD i 1000 siedmiocalowych płyt winylowych, ale materiał można było również pobrać ze sklepu iTunes Music Store[12]. Wkrótce potem zespół zagrał na scenie Carling Stage podczas festiwali Reading and Leeds, która była zarezerwowana dla mniej znanych lub nieposiadających kontraktu zespołów[12].

Ostatecznie w czerwcu 2005 roku podpisali kontrakt z niezależną wytwórnią Domino[12][19]. Ich debiutancki singiel „I Bet You Look Good on the Dancefloor”, nagrany w Chapel Studios w Lincolnshire, ukazał się 17 października 2005 roku i trafił prosto na 1. miejsce brytyjskiej listy przebojów[20][21]. Drugi singiel, „When the Sun Goes Down” (wcześniej zatytułowany „Scummy”), wydany 16 stycznia 2006 roku, również zadebiutował na samym szczycie zestawienia[22][23][24]. Sukces zespołu osiągnięty przy minimalnym marketingu i nakładach na reklamę skłonił niektórych do opinii, że może to zwiastować zmianę w sposobie, w jaki nowe zespoły zdobywają uznanie na rynku[25].

2006: Whatever People Say I Am, That's What I'm Not

W styczniu 2006 roku zespół wydał debiutancki album Whatever People Say I Am, That’s What I’m Not, który stał się najszybciej sprzedawanym debiutanckim albumem w historii brytyjskiego rynku muzycznego[26]. W Stanach Zjednoczonych album ukazał się miesiąc później, 21 lutego 2006 roku[12], i zadebiutował na 24. miejscu listy Billboardu po sprzedaży 34 000 egzemplarzy w pierwszym tygodniu, co uczyniło go drugim najszybciej sprzedającym się debiutanckim albumem z gatunku indie rock w Ameryce[27]. Niemniej jednak, wyniki sprzedaży w USA z całego pierwszego roku nie dorównały tym, jakie album osiągnął w Wielkiej Brytanii w zaledwie jeden tydzień.

W 2023 roku album uzyskał status platynowej płyty przyznany przez RIAA za sprzedaż ponad miliona egzemplarzy w Stanach Zjednoczonych[28]. W międzyczasie brytyjski magazyn NME ogłosił debiut grupy „5. najlepszym brytyjskim albumem wszech czasów”[29]. Płyta wyrównała także rekordy zespołów The Strokes i Oasis podczas gali NME Awards w 2006 roku, zdobywając trzy nagrody przyznawane przez fanów: dla Najlepszego brytyjskiego zespołu, Najlepszego nowego zespołu oraz za Najlepszy utwór dla „I Bet You Look Good on the Dancefloor”[30][31]. Album otrzymał również nagrodę Mercury Prize[32] oraz nagrody BRIT dla najlepszego zespołu brytyjskiego i za najlepszy album brytyjski 2007 roku[33].

24 kwietnia 2006 Arctic Monkeys wydali minialbum Who the Fuck Are Arctic Monkeys?, składający się z pięciu utworów[12][34]. Ze względu na swoją długość EP-ka nie mogła być klasyfikowana na brytyjskich listach przebojów ani jako singiel, ani jako album[12]. Co więcej, wulgarny język tekstów sprawił, że utwory były puszczane w radiu znacznie rzadziej niż poprzednie wydawnictwa, choć według osoby z otoczenia zespołu nie stanowiło to problemu: „Skoro zdobyli popularność dzięki internetowi... nie obchodzi ich, czy gra ich radio”[35]. Wydanie minialbumu zaledwie trzy miesiące po bijącym rekordy debiucie spotkało się z krytyką niektórych środowisk, które uznały to za „skok na kasę” i „dyskontowanie sukcesu”[36]. Zespół odpierał te zarzuty, tłumacząc, że regularnie publikuje nową muzykę nie dla zysku, ale po to, by uniknąć „nudy związanej z trzyletnim koncertowaniem z tylko jednym albumem”[37].

Wkrótce po premierze minialbumu w Wielkiej Brytanii zespół ogłosił, że Andy Nicholson nie weźmie udziału w nadchodzącej trasie po Ameryce Północnej z powodu wycieńczenia „intensywnym okresem koncertowym”[12][38]. Po powrocie do kraju Nicholson potwierdził, że odchodzi z Arctic Monkeys, by zająć się własnym projektem. Niedługo potem Nick O'Malley został oficjalnie ogłoszony stałym następcą Nicholsona[12]. Pierwszym wydawnictwem Arctic Monkeys bez udziału Nicholsona był singiel „Leave Before the Lights Come On”, który ukazał się 14 sierpnia 2006 roku[39]. Turner wspomniał, że był to jeden z ostatnich utworów, jakie napisał przed nagłym wzrostem popularności zespołu, i sugerował, że „bardzo mocno brzmi jak coś, co mogłoby znaleźć się na albumie”[40]. Singiel dotarł do 4. miejsca w Wielkiej Brytanii, stając się tym samym pierwszym singlem grupy, który nie zdobył szczytu listy przebojów[41].

2007–2010: Favourite Worst Nightmare i Humbug

Kolejny album ukazał się, 23 kwietnia 2007 roku pod tytułem Favourite Worst Nightmare, tydzień po premierze promującego go singla „Brianstorm”[42][43]. Podobnie jak debiut, drugie album Arctic Monkeys błyskawicznie dotarł do 1. miejsca listy przebojów[44].

W międzyczasie zespół nadal zbierał nagrody na całym świecie, m.in. dla Najlepszego nowego artysty w Stanach Zjednoczonych na gali PLUG Independent Music Awards[45], nagrody za Album roku w Japonii, Irlandii i USA, a także statuetki za Najlepszy album i Najlepsze muzyczne DVD za krótkometrażowy film Scummy Man podczas NME Awards 2007[46]. Grupa zwieńczyła ten rok, zdobywając nagrody dla Najlepszego brytyjskiego zespołu i za Najlepszy brytyjski album na ceremonii BRIT Awards 2008[47]. Drugi rok z rzędu zespół został również nominowany do Mercury Prize w 2007 roku[48].

29 kwietnia 2007 roku, w dniu, w którym Favourite Worst Nightmare zadebiutował na 1. miejscu brytyjskiej listy UK Albums Chart[44], wszystkie 12 utworów z albumu uplasowało się w pierwszej dwusetce brytyjskiej listy singli[49]. Następnie zespół wydał jako singiel utwór „Fluorescent Adolescent”, który dotarł do 5. miejsca[50], po tym jak muzycy wykonali go na żywo w programie The Jonathan Ross Show, przebrani za klaunów[51]. Trzeci singiel z Favourite Worst Nightmare, „Teddy Picker”, ukazał się 3 grudnia 2007 roku[52]. Dotarł do 20. miejsca i utrzymał się w pierwszej czterdziestce tylko przez jeden tydzień na tej pozycji, co czyniło go dotychczas najniżej notowanym singlem zespołu[53]. Przed tą premierą grupa wydała niezwykle ograniczony nakład 250 płyt winylowych pod pseudonimem Death Ramps, zawierający dwa utwory ze stron B singla „Teddy Picker”[54].

Arctic Monkeys wystąpili jako główna gwiazda festiwalu Glastonbury 22 czerwca 2007 roku, a najciekawsze momenty ich koncertu wyemitowała stacja BBC2[12]. Podczas swojego występu zespół zagrał wspólnie z Dizzee Rascalem oraz Simian Mobile Disco, a także wykonał cover utworu Shirley Bassey „Diamonds Are Forever”[55]. 16 czerwca 2007 roku grupa zagrała również wielki koncert na zamku Malahide w Dublinie, a ze względu na ogromne zainteresowanie kolejnego dnia zorganizowano drugi występ[56]. W dniach 28–29 lipca 2007 roku zespół zagrał swoje największe dotychczasowe koncerty, wyprzedając dwa wieczory na mieszczącym 55 000 widzów stadionie Old Trafford Cricket Ground w Manchesterze[57][58]. Wydarzenia te zapowiadano jako własne „mini-festiwale” grupy, a w roli supportu wystąpili Supergrass, The Coral, Amy Winehouse oraz japoński tribute band Beatlesów – The Parrots[57][58]. Zespół miał także zaplanowany występ na festiwalu Austin City Limits we wrześniu 2007 roku[59]. Wśród innych europejskich festiwali znaleźli się m.in. na Rock Werchter w 2007 roku[60]. Grupa zagrała dwa koncerty w Cardiff International Arena 19 i 20 czerwca 2007 roku[61], a także dwa londyńskie występy w Alexandra Palace 8 i 9 grudnia 2007 roku[62]. 1 września 2007 roku zespół dał kameralny koncert w ramach cyklu Ibiza Rocks w klubie Bar M (obecnie Ibiza Rocks Bar) wraz z formacją Reverend and the Makers[63]. Ostatni koncert na trasie muzycy zagrali 17 grudnia 2007 roku w Manchester Apollo – występ ten został zarejestrowany na potrzeby albumu koncertowego i filmu At the Apollo, który trafił do kin w kolejnym roku[64][65][66].

Arctic Monkeys w Shepherd's Bush Empire w marcu 2010

Po krótkiej przerwie, podczas której Turner koncertował i nagrywał ze swoim projektem pobocznym The Last Shadow Puppets, zespół zarejestrował materiał na nowy krążek. Połowa albumu powstała wczesną jesienią 2008 roku podczas sesji nagraniowych w Rancho De La Luna z udziałem Josha Homme'a z zespołu Queens of the Stone Age, a druga połowa – wiosną 2009 roku w Nowym Jorku z Jamesem Fordem, tuż po styczniowej trasie koncertowej po Nowej Zelandii i Australii[67][68]. W trakcie tej trasy zespół po raz pierwszy wykonał na żywo główny singiel „Crying Lightning” oraz inne utwory z nadchodzącej płyty: „Pretty Visitors”, „Dangerous Animals” i „Potion Approaching” (znany wówczas pod tytułem „Go-Kart”)[12]. Album Humbug ukazał się 19 sierpnia 2009 roku i – podobnie jak jego poprzednicy – trafił prosto na 1. miejsce listy przebojów[69][70].

Zgodnie z zapowiedzią na stronie internetowej Arctic Monkeys, pierwszym singlem z płyty Humbug został utwór „Crying Lightning”[12], wydany 6 lipca. Tego samego dnia piosenka miała swoją premierę w radiu. 12 lipca 2009 roku singiel „Crying Lightning” zadebiutował na 12. miejscu brytyjskiej listy przebojów[71]. Drugi singiel, „Cornerstone”, ukazał się 16 listopada 2009 roku[72]. W lutym 2010 roku ogłoszono, że trzecim i ostatnim singlem z albumu będzie „My Propeller”, który wydano 22 marca[73]. Krótko przed premierą nowego singla, 27 napiętego marca, zespół zagrał wyjątkowy, jednorazowy koncert w Wielkiej Brytanii w Royal Albert Hall, wspierając fundację Teenage Cancer Trust[74].

W styczniu 2009 roku Arctic Monkeys wyruszyli w pierwszą część światowej trasy koncertowej Humbug Tour, a później wystąpili jako główna gwiazda festiwali Reading and Leeds 2009[75][76]. Podczas tego występu zagrali kilka utworów z albumu Humbug, a także starsze piosenki, takie jak „Brianstorm” oraz cover utworu „Red Right Hand” z repertuaru Nick Cave and the Bad Seeds[76]. Byli także główną gwiazdą pierwszego wieczoru festiwalu Exit w Serbii w 2009 roku[77]. W Ameryce Północnej, gdzie cieszyli się mniejszą popularnością, zagrali skrócone sety na festiwalu Osheaga w Montrealu, a także na All Points West Music and Arts Festival w stanie New Jersey[78]. Trasa zakończyła się na początku 2010 roku w Meksyku[79][80].

2011–2012: Suck It and See

W maju 2011 roku magazyn NME poinformował, że zespół ponownie łączy siły z producentem Jamesem Fordem i wyda swój czwarty album studyjny najwcześniej późną wiosną[81]. Album został nagrany w Sound City Studios w Los Angeles na przełomie 2010 i 2011 roku[82]. 4 marca 2011 roku zespół zaprezentował premierowo na swojej stronie internetowej nowy utwór zatytułowany „Brick by Brick”, w którym główną partię wokalną zaśpiewał Matt Helders[83][84]. Helders wyjaśnił, że nie jest to singiel, a jedynie zapowiedź tego, co nadchodzi, i że piosenka znajdzie się na czwartej płycie[83][84]. 10 marca 2011 roku zespół ogłosił, że album będzie nosił tytuł Suck It and See, a jego premierę zaplanowano na 6 czerwca 2011 roku[85][86].

Pierwszy singiel z czwartego albumu, zatytułowany „Don't Sit Down 'Cause I've Moved Your Chair”, został wydany w formacie cyfrowym 12 kwietnia, a 16 kwietnia ukazał się na winylu wraz z utworem „Brick by Brick” z okazji Record Store Day[87]. 17 kwietnia piosenka dotarła do 28. miejsca na brytyjskiej liście singli[88]. Wersja singla z dwiema stronami B została wydana na 7- i 10-calowych płytach winylowych 30 maja[87]. Przed podjęciem decyzji o zakupie fani mogli bezpłatnie odsłuchać cały album na stronie internetowej zespołu[89]. Suck It and See oficjalnie trafił do sprzedaży 6 czerwca 2011 roku i zadebiutował na 1. miejscu listy przebojów[90][91]. Tym samym Arctic Monkeys stali się dopiero drugim zespołem w historii, którego cztery pierwsze albumy z rzędu zadebiutowały na samym szczycie zestawienia[89].

Jako drugi singiel promujący Suck It and See zespół ogłosił utwór „The Hellcat Spangled Shalalala”[92]. Większość przygotowanego nakładu fizycznego spłonęła jednak podczas zamieszek w Londynie[93][94]. Limitowana edycja singla na 7-calowym winylu została ostatecznie wydana za pośrednictwem strony internetowej zespołu 14 sierpnia[12]. Piosenka dotarła do 15. miejsca w Belgii[95]. W wrześniu 2011 roku zespół opublikował teledysk do utworu „Suck It and See” z udziałem perkusisty Matta Heldersa i zapowiedział, że wyda go jako singiel 31 października 2011 roku[96][97]. W lipcu 2011 roku grupa wydała również w programie iTunes koncertową minipłytę zawierającą 6 nagrań live z iTunes Festival w Londynie[12].

2013–2016: AM

Arctic Monkeys na InMusic Festival w Zagrzebiu (2013)

26 lutego 2012 roku zespół opublikował nowy utwór zatytułowany „R U Mine?” na swoim kanale w serwisie YouTube[98]. 4 marca piosenka dotarła do 23. miejsca brytyjskiej listy przebojów na podstawie samych pobrań cyfrowych[99]. 21 kwietnia utwór został wydany jako fizyczny singiel ze stroną B w postaci piosenki „Electricity” – wydawnictwo to ukazało się dodatkowo z okazji Record Store Day[12]. 27 lipca Arctic Monkeys wystąpili podczas ceremonii otwarcia Letnich Igrzysk Olimpijskich w Londynie, wykonując „I Bet You Look Good on the Dancefloor” oraz cover utworu „Come Together” z repertuaru The Beatles[100].

22 maja 2013 roku zespół rozpoczął trasę koncertową AM Tour występem w Ventura Theatre w Venturze w Kalifornii, gdzie premierowo wykonał nowy utwór zatytułowany „Do I Wanna Know?”[101]. 1 czerwca 2013 roku grupa wystąpiła na Free Press Summer Fest w Houston w Teksasie[102]. 14 czerwca, podczas festiwalu Hultsfred w Szwecji, zespół zaprezentował kolejną nową piosenkę – „Mad Sounds”[103]. Cztery dni później, 18 czerwca 2013 roku, ukazał się oficjalny teledysk do „Do I Wanna Know?”[104][105]. Wersja studyjna tego utworu wraz z towarzyszącym jej klipem została również udostępniona w sklepie iTunes i zadebiutowała na 11. miejscu brytyjskiej listy singli[105][106]. 23 czerwca 2013 roku Arctic Monkeys wystąpili jako główna gwiazda na Southside Festival w Niemczech[107].

9 września 2013 roku wydany został piąty album studyjny grupy, AM[108], gościnnie pojawili się na nim Josh Homme z Queens of the Stone Age, perkusista Elvisa Costello – Pete Thomas, oraz Bill Ryder-Jones z grupy The Coral[108]. Płyta zebrała pozytywne recenzje krytyków muzycznych[109] oraz przyniosła Arctic Monkeys trzecią nominację do Mercury Prize[110]. Album zdobył także nagrodę Brit w kategorii Najlepszy Brytyjski Album[111]. Krążek debiutował na szczycie UK Albums Chart, dzięki czemu Arctic Monkeys pobili rekord, stając się pierwszym w historii zespołem wydawanym przez niezależną wytwórnię, którego pięć albumów znalazło się na pierwszym miejscu tej listy[112]. W Stanach Zjednoczonych krążek sprzedał się w nakładzie 42 000 egzemplarzy w pierwszym tygodniu i zadebiutował na szóstym miejscu listy Billboard 200, stając się najwyżej notowanym albumem zespołu w USA[113]. W czerwcu 2024 roku AM uzyskał status poczwórnej platynowej płyty przyznany przez RIAA za łączną sprzedaż fizyczną i ekwiwalentów albumu przekraczają cztery miliony egzemplarzy w Stanach Zjednoczonych[114].

27 czerwca zespół ogłosił ośmiodniową trasę koncertową po brytyjskich arenach, która zakończyła się występem w ich rodzinnych stronach – w Motorpoint Arena Sheffield[115]. 28 czerwca zespół wystąpił jako główna gwiazda na scenie Pyramid Stage podczas Glastonbury Festival 2013[116]. Arctic Monkeys byli także headlinerem Open'er Festival 2013 w Gdyni, gdzie zagrali na głównej scenie 4 lipca[117][118]. 20 lipca grupa wystąpiła na festiwalu Benicàssim 2013[119]. 11 sierpnia 2013 roku wydano trzeci singiel z albumu, „Why'd You Only Call Me When You're High?”, ze stroną B „Stop The World I Wanna Get Off With You”[120][121]. Zadebiutował on na 8. miejscu brytyjskiej listy singli 18 sierpnia 2013 roku, stając się pierwszym utworem zespołu w pierwszej dziesiątce w Wielkiej Brytanii od czasu „Fluorescent Adolescent” z 2007 roku[122]. Zespół udostępnił cały album w streamingu na cztery dni przed oficjalną premierą[123].

23 i 24 maja 2014 roku Arctic Monkeys zagrali jedne ze swoich największych dotychczasowych koncertów, występując w Finsbury Park dla około 80 000 widzów w ciągu dwóch dni, a jako support zagrali Tame Impala, Miles Kane oraz Royal Blood[124]. W sierpniu 2014 roku Arctic Monkeys byli także główną gwiazdą Reading and Leeds Festival[125][126]. Pod koniec 2014 roku zespół zagrał jeszcze kilka koncertów, które zamknęły trasę AM Tour. W grudniu 2014 roku utwór „Do I Wanna Know?” został nominowany do nagrody Grammy w kategorii Najlepsze Wykonanie Rockowe[127]. 24 sierpnia 2014 roku zespół ogłosił zawieszenie działalności po zakończeniu trasy koncertowej[128][129]. W tym czasie zarówno Turner, jak i Helders zaangażowali się w inne projekty. W 2016 roku Turner zapowiedział drugi album z The Last Shadow Puppets, zatytułowany Everything You've Come to Expect[130][131]. Helders zagrał na perkusji na albumie Iggy'ego Popa Post Pop Depression[132]. W lipcu 2016 roku zespół zaprezentował stworzoną w celach charytatywnych rzeźbę słonia, zaprojektowaną w stylu okładki albumu AM. Projekt ten zbierał fundusze na ścieżkę artystyczną szpitala dziecięcego Sheffield Children's Hospital[133].

2017–2021: Tranquility Base Hotel & Casino

Zespół występujący w Royal Albert Hall w 2018

W grudniu 2016 roku Turner potwierdził w rozmowie z BBC Radio Sheffield, że przerwa w działalności zespołu dobiegła końca i rozpoczęły się prace nad ich szóstym albumem studyjnym[134]. Nagrywanie płyty wystartowało we wrześniu 2017 roku[135][136]. Album zatytułowany Tranquility Base Hotel & Casino ukazał się 11 maja 2018 roku[137]. Latem 2018 roku zespół wystąpił jako główna gwiazda na kilku festiwalach, w tym na Firefly Music Festival[138], TRNSMT[139], Rock Werchter[140], Lollapalooza[141], Austin City Limits Music Festival[142] oraz Voodoo Experience[143]. Pomimo że zmiana stylistyki podzieliła słuchaczy, Tranquility Base Hotel & Casino zebrał ogólnie pozytywne recenzje[144]. Stał się szóstym z rzędu albumem zespołu, który zadebiutował na pierwszym miejscu w Wielkiej Brytanii[145], a także najszybciej sprzedającą się płytą winylową w tym kraju od 25 lat[146]. Po premierze album był promowany przez single „Four Out of Five” i „Tranquility Base Hotel & Casino” oraz liczne występy w telewizji[147][148][149][150].

Tranquility Base Hotel & Casino został nominowany do nagrody Mercury Prize 2018, corocznego wyróżnienia przyznawanego dla najlepszego brytyjskiego lub irlandzkiego albumu roku[151]. Była to czwarta nominacja zespołu do tej nagrody – pod tym względem zajmują drugie miejsce w historii wśród wszystkich wykonawców[151]. Album otrzymał nominację w kategorii Najlepszy Album z Muzyką Alternatywną (Best Alternative Music Album) na 61. ceremonii wręczenia nagród Grammy, a singiel „Four Out of Five” nominowano w kategorii Najlepsze Wykonanie Rockowe[152][153].

4 grudnia 2020 roku ukazał się album koncertowy zatytułowany Live at the Royal Albert Hall, zawierający rejestrację koncertu z 2018 roku w ramach trasy promującej Tranquility Base Hotel & Casino[154][155]. Cały dochód ze sprzedaży albumu, podobnie jak i z samego koncertu, został przekazany na rzecz organizacji charytatywnej War Child[154][155].

Od 2022: The Car

Turner na scenie festiwalu Glastonbury, czerwiec 2023

23 sierpnia 2022 roku, podczas festiwalu Zurich Openair, grupa premierowo wykonała nowy utwór „I Ain't Quite Where I Think I Am”[156]. Następnego dnia muzycy zapowiedzieli swój siódmy album studyjny, The Car[157], który ukazał się 21 października 2022 roku[158]. 30 sierpnia 2022 roku wydali pierwszy singiel z tej płyty, „There'd Better Be a Mirrorball”, któremu towarzyszył teledysk w reżyserii Alexa Turnera[159][160]. 29 września 2022 roku ukazał się drugi singiel, „Body Paint”[161]. Utwór „I Ain't Quite Where I Think I Am” został wydany jako trzeci singiel 18 października 2022 roku[162]. Album The Car dotarł do 2. miejsca na brytyjskiej liście przebojów UK Albums Chart, ustępując jedynie płycie Midnights Taylor Swift[163][164]. W Stanach Zjednoczonych krążek uplasował się na 6. pozycji zestawienia Billboard 200[165]. 24 czerwca 2023 roku zespół wystąpił jako główna gwiazda na scenie Pyramid Stage podczas Glastonbury Festival – był to ich trzeci występ w roli headlinera na tym festiwalu[166].

The Car, podobnie jak jego poprzednik, został nominowany do nagrody Mercury Prize 2023. Była to ich piąta nominacja, co stanowi największą liczbę nominacji dla jednego artysty (wynik ten dzielą ex aequo z zespołem Radiohead)[8]. Album otrzymał także nominację w kategorii Najlepszy Album z Muzyką Alternatywną na 66. ceremonii wręczenia nagród Grammy, a utwory „Body Paint” oraz „Sculptures of Anything Goes” zostały nominowane odpowiednio w kategoriach Najlepsze Wykonanie Muzyki Alternatywnej oraz Najlepsze Wykonanie Rockowe[167].

20 stycznia 2026 roku zespół zapowiedział wydanie nowego singla w ramach nadchodzącego projektu z organizacją charytatywną War Child[168], którym okazał się charytatywny album kompilacyjny Help(2)[169]. Piosenka „Opening Night” miała swoją premierę 22 stycznia[169].

Członkowie zespołu

Dyskografia

Albumy studyjne

Przypisy

  1. ↑ Andrew Leahey: Arctic Monkeys Biography. allmusic.com. [dostęp 2013-07-14]. (ang.).
  2. ↑ RIAA: Arctic Monkeys [online], RIAA [dostęp 2026-07-08] (ang.).
  3. ↑ Arctic Monkeys make Official Albums Chart history with AM [online] [dostęp 2026-07-08] [zarchiwizowane z adresu 2013-09-29].
  4. ↑ Arctic Monkeys make it a triple [online], SBS News, 20 lutego 2014 [dostęp 2026-07-08] (ang.).
  5. ↑ Paul MacInnes, Arctic Monkeys pick up best album award at the Ivor Novellos, „The Guardian”, 24 maja 2007, ISSN 0261-3077 [dostęp 2026-07-08] (ang.).
  6. ↑ Liberty Dunworth, On the 20th anniversary of Arctic Monkeys' debut, revisit Alex Turner explaining 'I Bet You Look Good On The Dancefloor’ [online], NME, 23 stycznia 2026 [dostęp 2026-07-08] (ang.).
  7. ↑ Arctic Monkeys Grammy Awards and Nominations, Song & Bio [online], Grammy, 18 stycznia 2024 [dostęp 2026-07-08] (ang.).
  8. 1 2 Laura Snapes, Mercury prize 2023: Arctic Monkeys tie Radiohead’s record for most nominations, „The Guardian”, 27 lipca 2023, ISSN 0261-3077 [dostęp 2026-07-08] (ang.).
  9. ↑ Rolling Stone, The 500 Greatest Albums of All Time [online], Rolling Stone, 31 grudnia 2023 [dostęp 2026-07-08] (ang.).
  10. ↑ Emily Barker, The 500 Greatest Albums Of All Time: 100-1 [online], NME, 25 października 2013 [dostęp 2026-07-08] (ang.).
  11. 1 2 Craig McLean, They came, they thawed, they conquered, „The Guardian”, 1 stycznia 2006, ISSN 0261-3077 [dostęp 2026-07-08] (ang.).
  12. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 Arctic Monkeys' Career So Far: From Rubble to the Ritz [online], Exclaim! [dostęp 2026-07-08] [zarchiwizowane z adresu 2025-01-23] (ang.).
  13. ↑ Krissi Murison, Arctic Monkeys’ Alex Turner on their new album and returning to the limelight [online] [dostęp 2026-07-08] (ang.).
  14. ↑ Monkeys are top of the tree, „London Evening Standard” [dostęp 2026-07-08] [zarchiwizowane z adresu 2011-06-05].
  15. ↑ Artist Profile - Arctic Monkeys [online], www.emimusicpub.com [dostęp 2026-07-08] [zarchiwizowane z adresu 2006-03-24] (ang.).
  16. 1 2 3 4 5 Arctic Monkeys: Aren't fooling around (Part 1 of 2) [online], www.prefixmag.com [dostęp 2026-07-08] [zarchiwizowane z adresu 2007-12-21] (ang.).
  17. ↑ James Wray and Ulf Stabe, Fever rises for Arctic Monkeys [online], music.monstersandcritics.com [dostęp 2026-07-08] [zarchiwizowane z adresu 2006-11-14].
  18. ↑ Single Review: Arctic Monkeys - Five Minutes With Arctic Monkeys, „DrownedInSound” [dostęp 2026-07-08] [zarchiwizowane z adresu 2018-07-19] (ang.).
  19. ↑ INM, Record labels: The Domino effect - Features, Music - The Independent [online], www.independent.co.uk [dostęp 2026-07-08] [zarchiwizowane z adresu 2009-02-04] (ang.).
  20. ↑ Matt Wilkinson, The Full Story Of Arctic Monkeys' Breakout Hit 'I Bet You Look Good On The Dancefloor' [online], NME, 17 października 2018 [dostęp 2026-07-08] (ang.).
  21. ↑ I BET YOU LOOK GOOD ON THE DANCEFLOOR [online], Official Charts [dostęp 2026-07-08] [zarchiwizowane z adresu 2025-09-29] (ang.).
  22. ↑ Ryan Bassil, The Guide to Getting into Arctic Monkeys [online], VICE, 10 maja 2018 [dostęp 2026-07-08] (ang.).
  23. ↑ Single Review: Arctic Monkeys - When The Sun Goes Down, „DrownedInSound” [dostęp 2026-07-08] [zarchiwizowane z adresu 2021-06-17] (ang.).
  24. ↑ WHEN THE SUN GOES DOWN [online], Official Charts [dostęp 2026-07-08] [zarchiwizowane z adresu 2025-11-04] (ang.).
  25. ↑ Laura Barton, The question: Have the Arctic Monkeys changed the music business? [online], the Guardian, 25 października 2005 [dostęp 2026-07-08] (ang.).
  26. ↑ Arctic Monkeys make chart history. BBC News, 2006-01-29. [dostęp 2013-01-24]. (ang.).
  27. ↑ NME, Arctic Monkeys crack the US Top 30 [online], NME, 2 marca 2006 [dostęp 2026-07-08] (ang.).
  28. ↑ RIAA Certifications: Whatever People Say I Am, That's What I'm Not [online], RIAA [dostęp 2026-07-08] (ang.).
  29. ↑ NME, NME's best British album of all time revealed [online], NME, 26 stycznia 2006 [dostęp 2026-07-08] (ang.).
  30. ↑ ShockWaves NME Awards 2006: The Shortlist | News | NME.COM [online], www.nme.com [dostęp 2026-07-08] [zarchiwizowane z adresu 2007-06-08] (ang.).
  31. ↑ NME, Arctic Monkeys make history at ShockWaves NME Awards [online], NME, 23 lutego 2006 [dostęp 2026-07-08] (ang.).
  32. ↑ Arctic Monkeys win Mercury prize. 5 września 2006. [dostęp 2009-07-07]. (ang.).
  33. ↑ History Of The BRITs. 2008. [dostęp 2009-07-07]. [zarchiwizowane z tego adresu (27 czerwca 2009)]. (ang.).
  34. ↑ Arctic Monkeys: Who the Fuck ... Tracks & Reviews | AllMusic. [dostęp 2026-07-08].
  35. ↑ Music - News - Arctic Monkeys plan foul-mouthed EP - Digital Spy [online], www.digitalspy.co.uk [dostęp 2026-07-08] [zarchiwizowane z adresu 2008-02-15] (ang.).
  36. ↑ NME, Arctic Monkeys defend EP release [online], NME, 18 kwietnia 2006 [dostęp 2026-07-08] (ang.).
  37. ↑ San Diego CityBeat - YOUNG BRAINS [online], www.sdcitybeat.com [dostęp 2026-07-08] [zarchiwizowane z adresu 2009-08-29].
  38. ↑ NME, Exclusive - Arctic Monkeys lose a member [online], NME, 22 maja 2006 [dostęp 2026-07-08] (ang.).
  39. ↑ Arctic Monkeys - Leave Before The Lights Come On | The Skinny [online], www.theskinny.co.uk [dostęp 2026-07-08] (ang.).
  40. ↑ NME, Exclusive - Arctic Monkeys play gig in tiny pub | News | NME.COM [online], www.nme.com [dostęp 2026-07-08] [zarchiwizowane z adresu 2009-02-05] (ang.).
  41. ↑ Official Singles Chart 20 August 2006 - 26 August 2006 [online], Official Charts Company (ang.).
  42. ↑ Arctic Monkeys Favourite Worse Nightmare - Digipak UK CD album (CDLP) (397574) [online], eil.com [dostęp 2026-07-08].
  43. ↑ Will Hermes, Favourite Worst Nightmare [online], Entertainment Weekly, 22 kwietnia 2007 [dostęp 2026-07-08] (ang.).
  44. 1 2 Official Albums Chart 29 April 2007 - 5 May 2007 [online], Official Charts Company (ang.).
  45. ↑ SBy Stereogum, 2007 PLUG Awards [online], stereogum.com, 12 lutego 2007 [dostęp 2026-07-08] (ang.).
  46. ↑ Lars Brandle, Arctic Monkeys Snatch Two NME Trophies [online], Billboard, 1 marca 2007 [dostęp 2026-07-08] (ang.).
  47. ↑ Brit Awards 2008: The winners [online], 20 lutego 2008 [dostęp 2026-07-08] (ang.).
  48. ↑ NME, Mercury Music Prize 2007 nominees: Arctic Monkeys [online], NME, 4 września 2007 [dostęp 2026-07-08] (ang.).
  49. ↑ Arctics' album storms to the top [online], 29 kwietnia 2007 [dostęp 2026-07-08] (ang.).
  50. ↑ Official Singles Chart on 15/7/2007 [online], Official Charts [dostęp 2026-07-08] [zarchiwizowane z adresu 2026-05-27] (ang.).
  51. ↑ NME, Arctic Monkeys dress up as clowns for TV appearence [online], NME, 9 lipca 2007 [dostęp 2026-07-08] (ang.).
  52. ↑ Arctic Monkeys announce new single - NME, „NME”, 3 października 2007 [dostęp 2026-07-08] [zarchiwizowane z adresu 2018-10-13] (ang.).
  53. ↑ Teddy Picker by Arctic Monkeys - Music Charts [online], acharts.co [dostęp 2026-07-08].
  54. ↑ NME, Arctic Monkeys release new songs secretly [online], NME, 30 listopada 2007 [dostęp 2026-07-08] (ang.).
  55. ↑ Arctic Monkeys Forum Fan Site - Arctic-Monkeys.com • View topic - Glastonbury 2007 [online], www.arctic-monkeys.com [dostęp 2026-07-08] [zarchiwizowane z adresu 2011-07-16] (ang.).
  56. ↑ Design by James Sheriff (http://www.jamessheriff.plus.com) Code by Christian Chown (http://www.christianchown.com), News - Arctic Monkeys [online], www.arcticmonkeys.com [dostęp 2026-07-08] [zarchiwizowane z adresu 2007-02-20] (ang.).
  57. 1 2 NME, Arctic Monkeys Live 2007 [online], NME, 27 lipca 2007 [dostęp 2026-07-08] (ang.).
  58. 1 2 NME, Arctic Monkeys shine at giant Old Trafford shows [online], NME, 30 lipca 2007 [dostęp 2026-07-08] (ang.).
  59. ↑ Austin Powell, ACL Fest Saturday Interviews [online], The Austin Chronicle, 7 września 2007 [dostęp 2026-07-08] (ang.).
  60. ↑ Chris Salmon, Werchter for the weekend, „The Guardian”, 6 lipca 2007, ISSN 0261-3077 [dostęp 2026-07-08] (ang.).
  61. ↑ NME, Arctic Monkeys announce Cardiff gigs [online], NME, 27 marca 2007 [dostęp 2026-07-08] (ang.).
  62. ↑ NME, Arctic Monkeys return to UK with special guests [online], NME, 9 grudnia 2007 [dostęp 2026-07-08] (ang.).
  63. ↑ NME, Arctic Monkeys storm Ibiza Rocks with intimate gig [online], NME, 2 września 2007 [dostęp 2026-07-08] (ang.).
  64. ↑ Arctic Monkeys: At the Apollo Tracks & Reviews | AllMusic. [dostęp 2026-07-08].
  65. ↑ DVD review: Arctic Monkeys At The Apollo - Review - Uncut.co.uk [online], www.uncut.co.uk [dostęp 2026-07-08] [zarchiwizowane z adresu 2011-05-19].
  66. ↑ Paul Thompson, Arctic Monkeys to Issue Live DVD [online], Pitchfork, 12 września 2008 [dostęp 2026-07-08] (ang.).
  67. ↑ Tom Breihan, Arctic Monkeys Announce New Album [online], Pitchfork, 1 czerwca 2009 [dostęp 2026-07-08] (ang.).
  68. ↑ John Robinson, Alex Turner: "Making an Arctic Monkeys album is not an easy alchemy", „UNCUT”, 11 maja 2018 [dostęp 2026-07-08] [zarchiwizowane z adresu 2024-12-23] (ang.).
  69. ↑ NME, Arctic Monkeys announce new album title | News | NME.COM [online], www.nme.com [dostęp 2026-07-08] [zarchiwizowane z adresu 2009-06-12] (ang.).
  70. ↑ Official Albums Chart on 30/8/2009 [online], Official Charts [dostęp 2026-07-08] [zarchiwizowane z adresu 2026-01-26] (ang.).
  71. ↑ Crying Lightning by Arctic Monkeys - Music Charts [online], acharts.co [dostęp 2026-07-08].
  72. ↑ New Single Announcement [online], Arctic Monkeys [dostęp 2026-07-08] [zarchiwizowane z adresu 2011-07-07] (ang.).
  73. ↑ New Single Announced [online], Arctic Monkeys [dostęp 2026-07-08] [zarchiwizowane z adresu 2015-01-20] (ang.).
  74. ↑ NME, Arctic Monkeys to release 'My Propeller' single and play Teenage Cancer Trust gig, „NME.COM” [dostęp 2026-07-08] [zarchiwizowane z adresu 2011-06-05] (ang.).
  75. ↑ c, Arctic Monkeys to headline Reading and Leeds festival 2009, „The Guardian”, 30 marca 2009, ISSN 0261-3077 [dostęp 2026-07-08] (ang.).
  76. 1 2 Leonie Cooper, Arctic Monkeys: An NME History Of Their Reading And Leeds Festival Appearances [online], NME, 3 lutego 2014 [dostęp 2026-07-08] (ang.).
  77. ↑ Festivals, Exit Festival 2009 [online], eFestivals [dostęp 2026-07-08] (ang.).
  78. ↑ Alex Young, Osheaga '09 brings Coldplay, Beastie Boys, and others to Montreal [online], Consequence, 31 marca 2009 [dostęp 2026-07-08] (ang.).
  79. ↑ Arctic Monkeys to tour Europe in January 2010 [online], The Independent, 9 grudnia 2009 [dostęp 2026-07-08] (ang.).
  80. ↑ Arctic Monkeys's 2010 Concert & Tour History | Concert Archives [online], www.concertarchives.org [dostęp 2026-07-08].
  81. ↑ NME, Arctic Monkeys releasing James Ford-produced album this year, „NME.COM” [dostęp 2026-07-08] [zarchiwizowane z adresu 2011-01-14] (ang.).
  82. ↑ James Ford: Producing Arctic Monkeys [online], www.soundonsound.com [dostęp 2026-07-08].
  83. 1 2 Arctic Monkeys- Brick By Brick, „Clash Magazine” [dostęp 2026-07-08] [zarchiwizowane z adresu 2016-03-04] (ang.).
  84. 1 2 Will Oliver, [new] Arctic Monkeys - Brick By Brick [online], We All Want Someone To Shout For, 4 marca 2011 [dostęp 2026-07-08] (ang.).
  85. ↑ Uncut, Arctic Monkeys name new album 'Suck It And See', „UNCUT”, 10 marca 2011 [dostęp 2026-07-08] [zarchiwizowane z adresu 2025-07-29] (ang.).
  86. ↑ Arctic Monkeys: Suck It and See Tracks & Reviews | AllMusic. [dostęp 2026-07-08].
  87. 1 2 Jamie Fullerton, Arctic Monkeys release 'Don't Sit Down 'Cause I've Moved Your Chair' online [online], NME, 11 kwietnia 2011 [dostęp 2026-07-08] (ang.).
  88. ↑ Official Singles Chart on 17/4/2011 [online], Official Charts [dostęp 2026-07-08] [zarchiwizowane z adresu 2026-05-27] (ang.).
  89. 1 2 Arctic Monkeys [online], www.clashmusic.com [dostęp 2026-07-08] [zarchiwizowane z adresu 2012-01-05] (ang.).
  90. ↑ SUCK IT AND SEE [online], Roker Records [dostęp 2026-07-08] (ang.).
  91. ↑ Official Albums Chart on 12/6/2011 [online], Official Charts [dostęp 2026-07-08] [zarchiwizowane z adresu 2026-06-09] (ang.).
  92. ↑ Arctic Monkeys premiere 'The Hellcat Spangled Shalalala' video [online], Digital Spy, 8 lipca 2011 [dostęp 2026-07-08] (ang.).
  93. ↑ Arctic Monkeys Single Affected By Sony Warehouse London Riots Fire [online], www.gigwise.com [dostęp 2026-07-08].
  94. ↑ Owen Nicholls, London riots - Domino Records respond to Sony DADC warehouse fire [online], NME, 9 sierpnia 2011 [dostęp 2026-07-08] (ang.).
  95. ↑ Arctic Monkeys - The Hellcat Spangled Shalalala - ultratop.be [online], www.ultratop.be [dostęp 2026-07-08].
  96. ↑ Dale W. Eisinger, Video: Arctic Monkeys - "Suck It and See" [online], Consequence, 16 września 2011 [dostęp 2026-07-08] (ang.).
  97. ↑ Chris Coplan, Video: Arctic Monkeys unveil "Evil Twin" live from St. Louis [online], Consequence, 5 października 2011 [dostęp 2026-07-08] (ang.).
  98. ↑ Arctic Monkeys - R U Mine? (Official Video). Official Arctic Monkeys 2012-02-26. [dostęp 2026-07-08].
  99. ↑ Official Singles Chart on 4/3/2012 [online], Official Charts [dostęp 2026-07-08] [zarchiwizowane z adresu 2026-07-03] (ang.).
  100. ↑ Jenny Stevens, Arctic Monkeys play London 2012 Olympics opening ceremony [online], NME, 26 lipca 2012 [dostęp 2026-07-08] (ang.).
  101. ↑ Uncut, Watch Arctic Monkeys perform brand new song "Do I Wanna Know?", „UNCUT”, 23 maja 2013 [dostęp 2026-07-08] [zarchiwizowane z adresu 2024-12-13] (ang.).
  102. ↑ Staff, Free Press Summer Fest 2013 lineup revealed [online], Consequence, 28 lutego 2013 [dostęp 2026-07-08] (ang.).
  103. ↑ Helen Meriel Thomas, Arctic Monkeys debut new track 'Mad Sounds' – listen [online], NME, 17 czerwca 2013 [dostęp 2026-07-08] (ang.).
  104. ↑ Lake Schatz, Arctic Monkeys' "Do I Wanna Know?" video surpasses one billion views on YouTube [online], Consequence, 17 czerwca 2020 [dostęp 2026-07-08] (ang.).
  105. 1 2 Alex Young, Listen to Arctic Monkeys' new single, “Do I Wanna Know?” [online], Consequence, 19 czerwca 2013 [dostęp 2026-07-08] (ang.).
  106. ↑ DO I WANNA KNOW [online], Official Charts [dostęp 2026-07-08] [zarchiwizowane z adresu 2025-10-26] (ang.).
  107. ↑ 12th March 2018, Arctic Monkeys announce North American headline shows [online], DIY, 12 marca 2018 [dostęp 2026-07-08] (ang.).
  108. 1 2 AM [online], Arctic Monkeys [dostęp 2026-07-08] [zarchiwizowane z adresu 2013-06-28] (ang.).
  109. ↑ AM Reviews. Metacritic. [dostęp 2013-09-21].
  110. ↑ 2013 Shortlist – Barclaycard Mercury Prize. Mercury Prize, 11 września 2013. [dostęp 2013-09-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-02-09)].
  111. ↑ GuardiGuardian music Guardian music, Arctic Monkeys and Disclosure's album sales double following Brits success, „The Guardian”, 21 lutego 2014, ISSN 0261-3077 [dostęp 2026-07-08] (ang.).
  112. ↑ Arctic Monkeys make history as fifth album AM enters chart at number one. The Independent, 15 września 2013. [dostęp 2013-09-21].
  113. ↑ NME, Arctic Monkeys return to US top ten for first time since 2007, „NME.COM” [dostęp 2026-07-08] [zarchiwizowane z adresu 2014-02-01] (ang.).
  114. ↑ RIAA Certifications – Arctic Monkeys [online], RIAA [dostęp 2026-07-08] (ang.).
  115. ↑ Roundhouse Support [online], Arctic Monkeys [dostęp 2026-07-08] [zarchiwizowane z adresu 2014-07-25] (ang.).
  116. ↑ Mark Beaumont, Arctic Monkeys at Glastonbury 2013 – review, „The Guardian”, 28 czerwca 2013, ISSN 0261-3077 [dostęp 2026-07-08] (ang.).
  117. ↑ Opener 2013 line-up. Godzinowa rozpiska koncertów [online], Kultura Onet, 20 czerwca 2013 [dostęp 2026-07-08].
  118. ↑ ARCTIC MONKEYS [online], opener.pl [dostęp 2026-07-08] [zarchiwizowane z adresu 2013-07-23].
  119. ↑ Benicassim 2013 Line-Up :: Clashfinder [online], clashfinder.com [dostęp 2026-07-08].
  120. ↑ Home | Arctic Monkeys | Official Online Store [online], www.arcticmonkeys-store.co.uk [dostęp 2026-07-08] [zarchiwizowane z adresu 2013-09-21] (ang.).
  121. ↑ Ryan Reed, Arctic Monkeys Share Sensual New B-Side [online], Rolling Stone, 30 sierpnia 2013 [dostęp 2026-07-08] (ang.).
  122. ↑ Official Singles Chart on 18/8/2013 [online], Official Charts [dostęp 2026-07-08] [zarchiwizowane z adresu 2026-07-03] (ang.).
  123. ↑ Leonie Cooper, Arctic Monkeys streaming 'AM' ahead of official release [online], NME, 3 września 2013 [dostęp 2026-07-08] (ang.).
  124. ↑ t, ARCTIC MONKEYS live @Finsbury Park, London (UK), Saturday 24th May 2014 [online], takemetoaconcert, 30 maja 2014 [dostęp 2026-07-08] (ang.).
  125. ↑ Arctic Monkeys to front Reading and Leeds Festival 2014, „BBC News”, 3 lutego 2014 [dostęp 2026-07-08] (ang.).
  126. ↑ Emily Barker, Arctic Monkeys Enthral Reading Festival 2014 With 'AM' [online], NME, 23 sierpnia 2014 [dostęp 2026-07-08] (ang.).
  127. ↑ Joe Lynch, Grammys 2015: And the Nominees Are… [online], Billboard, 5 grudnia 2014 [dostęp 2026-07-08] (ang.).
  128. ↑ Ryan Reed, Arctic Monkeys Plot North American Summer Tour [online], Rolling Stone, 12 marca 2018 [dostęp 2026-07-08] (ang.).
  129. ↑ David Renshaw, Arctic Monkeys' Alex Turner says Reading & Leeds is 'perfect place to leave things for a while' [online], NME, 20 sierpnia 2014 [dostęp 2026-07-08] (ang.).
  130. ↑ Luke Morgan Britton, The Last Shadow Puppets pay tribute to David Bowie [online], NME, 21 stycznia 2016 [dostęp 2026-07-08] (ang.).
  131. ↑ Jeremy Gordon, The Last Shadow Puppets Announce New Album Everything You've Come to Expect [online], Pitchfork, 21 stycznia 2016 [dostęp 2026-07-08] (ang.).
  132. ↑ Iggy Pop: Post Pop Depression Tracks & Reviews | AllMusic. [dostęp 2026-07-08].
  133. ↑ Luke Morgan Britton, Arctic Monkeys reveal 'AM'-themed elephant sculpture for charity [online], NME, 12 lipca 2016 [dostęp 2026-07-08] (ang.).
  134. ↑ Andrew Trendell, Arctic Monkeys confirm they’re back in Sheffield to work on new album [online], NME, 23 grudnia 2016 [dostęp 2026-07-08] (ang.).
  135. ↑ Stereogum, Arctic Monkeys Begin Recording New Album in Secret Location [online], SPIN, 28 września 2017 [dostęp 2026-07-08] (ang.).
  136. ↑ Guardian, Arctic Monkeys' sixth album set for 2018 release, „The Guardian”, 27 września 2017, ISSN 0261-3077 [dostęp 2026-07-08] (ang.).
  137. ↑ Andrew Trendell, Arctic Monkeys announce new album 'Tranquility Base Hotel & Casino' [online], NME, 5 kwietnia 2018 [dostęp 2026-07-08] (ang.).
  138. ↑ Alex Young, Firefly Music Festival reveals 2018 lineup: Arctic Monkeys, Kendrick Lamar, Eminem to headline [online], Consequence, 11 stycznia 2018 [dostęp 2026-07-08] (ang.).
  139. ↑ Colette Crampsey, TRNSMT 2018: When it is, the lineup and how to get tickets [online], Daily Record, 28 marca 2018 [dostęp 2026-07-08] (ang.).
  140. ↑ Alex Young, Rock Werchter reveals 2018 lineup, and it's a whopper [online], Consequence, 9 marca 2018 [dostęp 2026-07-08] (ang.).
  141. ↑ Sam Moore, Arctic Monkeys and Jack White head huge Lollapalooza 2018 line-up [online], NME, 21 marca 2018 [dostęp 2026-07-08] (ang.).
  142. ↑ Sam Sodomsky, Austin City Limits 2018 Lineup: Paul McCartney, Childish Gambino, Arctic Monkeys, More [online], Pitchfork, 1 maja 2018 [dostęp 2026-07-08] (ang.).
  143. ↑ Sam Moore, Arctic Monkeys and Childish Gambino head Voodoo Experience 2018 line-up [online], NME, 5 czerwca 2018 [dostęp 2026-07-08] (ang.).
  144. ↑ Tranquility Base Hotel + Casino by Arctic Monkeys. [dostęp 2026-07-08].
  145. ↑ TRANQUILITY BASE HOTEL & CASINO [online], Official Charts Company (ang.).
  146. ↑ Arctic Monkeys new LP smashes vinyl sales record [online], Mixdown Magazine, 22 maja 2018 [dostęp 2026-07-08] (ang.).
  147. ↑ Amanda Wicks, Arctic Monkeys Share Surreal New “Four Out of Five” Video: Watch [online], Pitchfork, 14 maja 2018 [dostęp 2026-07-08] (ang.).
  148. ↑ Tom Skinner, “Mark speaking…” – Arctic Monkeys unveil video for ‘Tranquility Base Hotel & Casino’ [online], NME, 23 lipca 2018 [dostęp 2026-07-08] (ang.).
  149. ↑ Noah Yoo, Arctic Monkeys Share New “Tranquility Base Hotel & Casino” Video: Watch [online], Pitchfork, 23 lipca 2018 [dostęp 2026-07-08] (ang.).
  150. ↑ Noah Yoo, Watch Arctic Monkeys Debut New Songs Live [online], Pitchfork, 3 maja 2018 [dostęp 2026-07-08] (ang.).
  151. 1 2 Mercury Prize: Arctic Monkeys, Lily Allen and Jorja Smith on shortlist [online], www.bbc.com, 26 lipca 2018 [dostęp 2026-07-08] (ang.).
  152. ↑ Rob Arcand, Grammys 2019 Winners: The Complete List (Updating Live) [online], SPIN, 10 lutego 2019 [dostęp 2026-07-08] (ang.).
  153. ↑ N i inni, 2019 Grammy Awards: The Full List Of Winners, „NPR”, 10 lutego 2019 [dostęp 2026-07-08] (ang.).
  154. 1 2 Will Richards, Arctic Monkeys announce new live album recorded at London's Royal Albert Hall [online], NME, 28 października 2020 [dostęp 2026-07-08] (ang.).
  155. 1 2 Jazz Monroe, Arctic Monkeys Releasing Live Album for Charity [online], Pitchfork, 28 października 2020 [dostęp 2026-07-08] (ang.).
  156. ↑ Will Richards, Watch Arctic Monkeys debut new song 'I Ain’t Quite Where I Think I Am' live at Zurich gig [online], NME, 23 sierpnia 2022 [dostęp 2026-07-08] (ang.).
  157. ↑ Tom Skinner, Arctic Monkeys announce their seventh studio album, 'The Car' [online], NME, 24 sierpnia 2022 [dostęp 2026-07-08] (ang.).
  158. ↑ Wrócili po czterech latach! To ich najbardziej zaskakujące dzieło? [online], muzyka.interia.pl [dostęp 2022-11-12] (pol.).
  159. ↑ Arctic Monkeys share new song “There’d Better Be A Mirrorball” [online], The FADER [dostęp 2026-07-08] (ang.).
  160. ↑ Ellie Robinson, Listen to Arctic Monkeys' first single in four years, 'There'd Better Be A Mirrorball' [online], NME, 29 sierpnia 2022 [dostęp 2026-07-08] (ang.).
  161. ↑ Arctic Monkeys - "Body Paint" [online], stereogum.com, 29 września 2022 [dostęp 2026-07-08] (ang.).
  162. ↑ Damian Jones, Arctic Monkeys share funky new song 'I Ain’t Quite Where I Think I Am’ [online], NME, 18 października 2022 [dostęp 2026-07-08] (ang.).
  163. ↑ Taylor Swift breaks Arctic Monkeys chart-topping streak [online], 28 października 2022 [dostęp 2026-07-08] (ang.).
  164. ↑ Official Albums Chart 28 October 2022 - 3 November 2022 [online], Official Charts Company (ang.).
  165. ↑ Andrew Unterberger, The Contenders: Taylor Swift Leads Billboard 200 Race by a Midnight Mile, Trailed by Arctic Monkeys & YoungBoy Never Broke Again [online], Billboard, 26 października 2022 [dostęp 2026-07-08] (ang.).
  166. ↑ Alexis Petridis, Arctic Monkeys at Glastonbury review – breaking rock’s rules at their own strange pace, „The Guardian”, 24 czerwca 2023, ISSN 0261-3077 [dostęp 2026-07-08] (ang.).
  167. ↑ 2024 GRAMMYs: See The Full Winners & Nominees List [online], Grammy, 10 listopada 2023 [dostęp 2026-07-08] (ang.).
  168. ↑ Arctic Monkeys' new song: Listen to Opening Night - the band's first track in four years & the first HELP (2) single [online], Radio X [dostęp 2026-07-08] (ang.).
  169. 1 2 Nick Reilly, Arctic Monkeys share new single ‘Opening Night’ as War Child unveils ‘HELP(2)’ album [online], Rolling Stone UK, 22 stycznia 2026 [dostęp 2026-07-08] (ang.).

Linki zewnętrzne

This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.