Błądkowo

Błądkowo

wieś
Ruiny zabytkowego kościoła z XV wieku
Państwo	Polska
Województwo	zachodniopomorskie
Powiat	łobeski
Gmina	Dobra
Liczba ludności (2022)	153[1]
Kod pocztowy	72-210[2]
Tablice rejestracyjne	ZLO
SIMC	0774049
Położenie na mapie gminy Dobra Błądkowo
Położenie na mapie Polski Błądkowo
Położenie na mapie województwa zachodniopomorskiego Błądkowo
Położenie na mapie powiatu łobeskiego Błądkowo
53°36′03″N 15°14′28″E/53,600833 15,241111[3]

Błądkowo – wieś w Polsce położona w województwie zachodniopomorskim, w powiecie łobeskim, w gminie Dobra. Przysiółkiem wsi jest Kościelnik. W latach 1945–1954 istniała gmina Błądkowo.

Według danych z 1 stycznia 2011 roku wieś liczyła 164 mieszkańców^[4].

Miejscowość położona na Pomorzu Zachodnim, leży około 6 km na zachód od miasta Dobra, 26 km na zachód od miasta Łobez i 48 km na północny wschód od stolicy regionu – Szczecina. W miejscowości był przystanek kolejowy Błądkowo. Przez wieś przepływa struga Dobra.

Historia miejscowości jest ściśle powiązana z historią regionu, z historią Pomorza Zachodniego. Miejscowość wzmiankowana po raz pierwszy w latach, 1269 jako Blantichowe, w 1311 jako Troye de Bandekow i w 1321 jako de Bandekowe. Na mapie Lubinusa (Wielka Mapa Księstwa Pomorskiego) z roku 1618 miejscowość oznaczono jako Plantcow. W latach 1818-1945 miejscowość znajdowała się w powiecie nowogardzkim z siedzibą w Nowogardzie. Do 1945 miejscowość była w III Rzeszy, a od roku 1945 miejscowość jest w Polsce, a od 1947 nosi polską nazwę Błądkowo^[5]. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa szczecińskiego. Od 1999 miejscowość jest w województwie zachodniopomorskim, a od 2002 w powiecie łobeskim. W latach 1999–2002 miejscowość należała do powiatu goleniowskiego.

Wieś Plantikow została po raz pierwszy wspomniana w 1269 roku w traktacie granicznym zawartym między księciem Barnimem I a biskupem Kammin. Wraz z nawróceniem słowiańskich Pomorzan na chrześcijaństwo i założeniem klasztorów rozpoczęła się imigracja osadników niemieckich na Pomorze. Miało to miejsce głównie w XIII wieku. Wraz z niemieckimi osadnikami przybyły rodziny szlacheckie ze starych ziem niemieckich. Wśród nich były rodziny Eberstein i Dewoetz. Rodzina Dewitzów przejęła władzę nad regionem Daber w XIV wieku, w tym Plantikow. Rodzina ta była wcześniej zaangażowana w kolonizację Meklemburgii. W kolejnych stuleciach Pomorze wielokrotnie cierpiało z powodu waśni między poszczególnymi rodzinami szlacheckimi, a Plantikow nie był wyjątkiem, doświadczając konfliktów między rodzinami Dewitz i Eberstein. Pomorze ucierpiało szczególnie podczas wojny trzydziestoletniej, w której wojska cesarskie i szwedzkie spustoszyły region. Obszar wokół Daber i Nowogardu również ucierpiał, a prawdopodobnie także Plantikow. Później Pomorze zostało szczególnie mocno dotknięte podczas wojny siedmioletniej (1756–1763), podczas której sąsiednia wieś Farbezin została splądrowana przez żołnierzy rosyjskich w 1761 roku. Dwór w Plantikow, obejmujący 4700 akrów ziemi w 1945 roku, początkowo należał do rodziny Dewitz. W 1725 roku został sprzedany wraz z Cramonsdorfem Georgowi Eberhardowi von Besselowi z 30-letnią umową odkupu. W 1754 roku Plantikow i Cramonsdorf zostały odkupione, ale w tym samym roku zostały sprzedane Johannowi Joachimowi Loeperowi, radcy miejskiemu ze Szczecina. Loeper sprzedał Plantikow w 1782 roku swojemu zięciowi, Otto Albrechtowi von Arnimowi, i jego żonie, najstarszej córce. Otto Albrecht von Arnim pełnił funkcję administratora powiatu w latach 1796–1798, ale nie mógł kontynuować urzędowania z powodu choroby psychicznej. Krótko przed śmiercią w 1803 roku, on i jego żona sprzedali Plantikow szczecińskiemu kupcowi Johannowi Jakobowi Andresowi Witte. Witte przekazał go w 1811 roku swojemu adoptowanemu synowi, Johannowi Georgowi Wilhelmowi Witte-Bornefeldowi. W 1878 roku majątek Plantikow nabył Otto von Diest (1821–1901), po którym właścicielami zostali jego syn Ernst von Diest (1855–1929), a po nim jego syn Otto von Diest (1897–1989).

Liczba mieszkańców w różnych latach:

• Rok - Mieszkańcy
• 1867 - 142
• 1871 - 135
• 1905 - 133
• 1925 - 370
• 1933 - 347
• 1939 - 321
• 2021 - 153 z czego 46,4% mieszkańców stanowią kobiety, a 53,6% ludności to mężczyźni^[6].

W miejscowości zachowała się wieża dawnego kościoła, zniszczonego w 1945 i do tej pory nieodbudowanego, mimo inicjatyw mieszkańców z l. 70. i 80., kiedy stały jeszcze mury obiektu^[7]. W latach 1709-1729 pastorem był Engel.

Zabytkiem w miejscowości jest park dworski, pozostałość po dworze.