Berlin (1956)
| Klasa | |
|---|---|
| Projekt | |
| Oznaczenie NATO |
Krake |
| Historia | |
| Stocznia |
Peene-Werft, Wolgast |
| Wodowanie |
30 stycznia 1956 |
 Volksmarine
| |
| Nazwa |
6-91 → 121 → 191 → „Berlin” |
| Wejście do służby |
16 sierpnia 1957 |
| Wycofanie ze służby |
13 października 1976 |
| Los okrętu |
złomowany w 1995 |
| Dane taktyczno-techniczne | |
| Wyporność |
standardowa: 553 tony |
| Długość |
66,1 metra |
| Szerokość |
8,4 metra |
| Zanurzenie |
2,52 metra |
| Napęd | |
| 2 silniki wysokoprężne o łącznej mocy 2400 KM, 2 śruby | |
| Prędkość |
16,5 węzła |
| Zasięg |
2465 Mm przy prędkości 12 węzłów |
| Sensory | |
| radar KSIB, sonar Tamir-11 | |
| Uzbrojenie | |
| 1 działo kal. 85 mm 90-K 10 działek kal. 25 mm 2M-3M (5 x II) 2 zrzutnie bg, 30 min | |
| Wyposażenie | |
| trał kontaktowy MKT-1 trał magnetyczny TEM-2 trał akustyczny AT-2 | |
| Załoga |
38 |
Berlin – wschodnioniemiecki trałowiec i stawiacz min z lat 50. XX wieku, jedna z dziesięciu zbudowanych jednostek projektu 15. Okręt został zwodowany 30 stycznia 1956 roku w stoczni Peene-Werft w Wolgast, a do służby w marynarce wojennej NRD został wcielony 16 sierpnia 1957 roku. Jednostka została skreślona z listy floty 13 października 1979 roku.
Projekt i budowa
Konstrukcja trałowców bazowych projektu 15[a] (typu Krake[b]) była rozwinięciem poprzedników – trałowców typu Habicht[1][2]. Jednostki oprócz wykonywania zadań trałowych mogły spełniać funkcję stawiaczy min[3][4]. Prace nad konstrukcją okrętów rozpoczęto w 1955 roku[1][2].
Okręt zbudowany został w stoczni Peene-Werft w Wolgast (numer stoczniowy 27)[2][5]. W dokumentacji stoczniowej nosił również numer 3001[6]. Ceremonia wodowania odbyła się 30 stycznia 1956 roku[5].
Dane taktyczno-techniczne
Okręt był trałowcem (stawiaczem min) o długości całkowitej 66,1 metra, szerokości 8,4 metra i zanurzeniu 2,52 metra[2][7]. Wykonany ze stali kadłub jednostki podzielony był na 12 przedziałów wodoszczelnych[8]. Wyporność standardowa wynosiła 553 tony, a pełna 741 ton[1][7][c].
Trałowiec napędzany był przez dwa silniki wysokoprężne 6KVD43A o łącznej mocy 2400 KM, poruszające dwiema śrubami, co pozwalało osiągnąć maksymalną prędkość wynoszącą 16,5 węzła[1][7][d]. Zasięg wynosił 2465 Mm przy prędkości 12 węzłów[7][2]. Energię elektryczną o napięciu 380 V zapewniał agregat prądotwórczy z silnikiem wysokoprężnym 8KND21[8].
Uzbrojenie artyleryjskie jednostki stanowiło pojedyncze działo kalibru 85 mm 90-K L/52 oraz pięć podwójnych zestawów armat automatycznych 2M-3M kalibru 25 mm[1][2]. Broń ZOP stanowiły dwa miotacze bomb głębinowych BMB-1 i cztery zrzutnie burtowe dla bomb głębinowych B-1[6]. Od połowy lat 60. miotacze i dwie zrzutnie były demontowane z okrętów tego typu[6]. Okręt mógł też przenosić od 20 do 84 min, zależnie od typu[9].
Wyposażenie trałowe stanowiły: trał kontaktowy MKT-1, elektromagnetyczny TEM-2 i akustyczny AT-2[2][7]. Wyposażenie radioelektroniczne obejmowało m.in. radar KSIB i sonar Tamir-11[2][7].
Załoga okrętu składała się z 38 oficerów, podoficerów i marynarzy[1][2][e].
Służba
Okręt został wcielony do służby w Volksmarine 16 sierpnia 1957 roku[1][2]. Początkowo jednostkę identyfikował jedynie numer taktyczny i zarazem burtowy 6-91, następnie zmieniony na 121 i ponownie na 191[6]. Nazwę „Berlin” otrzymała 1 marca 1961 roku[6]. Trałowiec nosił od tego czasu często zmieniane numery burtowe, kolejno: 191, S-04, 227, 244, 223, 245, S-13 i S-11, przy czym numery z literą S były noszone, gdy okręt pełnił funkcje szkolne[10]. W latach 1963–1965 z okrętu zdemontowano radar KSIB, instalując w zamian stacje radiolokacyjne KSA-5 i Zarnica[2][11].
Od początku lat 70. XX wieku „Berlin” pełnił funkcję okrętu szkolnego[1][8]. Okręt wycofano ze służby 13 października 1976 roku[6][f]. Jednostka została złomowana w 1995 roku[5].
Uwagi
- ↑ Tak podaje Miramar ↓. Natomiast Pietlewannyj 2009 ↓, s. 83 podaje, że projekt nosił numer 35.
- ↑ Należy zaznaczyć, że wszystkie stosowane powszechnie nazwy typów okrętów NRD nie są oryginalne, lecz stanowią nazwy kodowe NATO, zaadaptowane przez RFN.
- ↑ Identycznie podaje Gogin 2022 ↓. Natomiast Blackman 1960 ↓, s. 188 i Moore 1973 ↓, s. 143 podają wyporność standardową wynoszącą 650 ton.
- ↑ Identycznie podaje Gogin 2022 ↓. Natomiast Blackman 1960 ↓, s. 188 i Moore 1973 ↓, s. 143 podają, że łączna moc silników wynosiła 3400 KM, co pozwalało osiągnąć prędkość 18 węzłów.
- ↑ Pietlewannyj 2009 ↓, s. 83 podaje, że załoga jednostki liczyła 24 osoby, natomiast Blackman 1960 ↓, s. 188 i Moore 1973 ↓, s. 143 podają, że mieściła się w przedziale od 80 do 96 osób.
- ↑ Pietlewannyj 2009 ↓, s. 83 podaje datę 13 października 1979 roku, a Gardiner i Chumbley 1996 ↓, s. 139 zapewne omyłkowo datę 13 października 1967.
Przypisy
- 1 2 3 4 5 6 7 8 Gardiner i Chumbley 1996 ↓, s. 139.
- 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 Gogin 2022 ↓.
- ↑ Blackman 1960 ↓, s. 168.
- ↑ Moore 1973 ↓, s. 143.
- 1 2 3 Miramar ↓.
- 1 2 3 4 5 6 Rochowicz 2023 ↓, s. 42.
- 1 2 3 4 5 6 Pietlewannyj 2009 ↓, s. 83.
- 1 2 3 Pietlewannyj 2009 ↓, s. 84.
- ↑ Rochowicz 2023 ↓, s. 41.
- ↑ Rochowicz 2023 ↓, s. 42-43.
- ↑ Pietlewannyj 2009 ↓, s. 83-84.
Bibliografia
- BERLIN (6131437). miramarshipindex.nz. [dostęp 2022-07-23]. (ang.).
- Conway’s All the World’s Fighting Ships 1947–1995. Robert Gardiner, Stephen Chumbley (red.). Annapolis: Naval Institute Press, 1996. ISBN 1-55750-132-7. (ang.).
- Ivan Gogin: 3001 ocean minesweepers (1957-1958). Navypedia. [dostęp 2022-07-23]. (ang.).
- Jane’s Fighting Ships 1960-61. Raymond Blackman (red.). London: Sampson Low, Marston & Co., 1960. (ang.).
- Jane’s Fighting Ships 1973-74. John E. Moore (red.). New York: McGraw - Hill, 1973. ISBN 0-07-032020-9. (ang.).
- M.B. Pietlewannyj: Korabli stran Warszawskogo dogowora. Sankt Petersburg: Galeja Print, 2009. ISBN 978-5-8172-0127-7. (ros.).
- Robert Rochowicz. Pierwsze okręty przeciwminowe Volksmarine. „Morze, Statki i Okręty”. Nr 5-6/2023. XXVIII (216), s. 33-43, maj–czerwiec 2023. Magnum X. ISSN 1426-529X.
