Bernard Polczyk
| Data i miejsce urodzenia |
14 sierpnia 1911 |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci |
2 stycznia 1986 |
| Prezydent/Przewodniczący Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w Chorzowie | |
| Okres |
od 26 października 1945[1] |
| Przynależność polityczna | |
| Poprzednik | |
| Przewodniczący Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w Szczecinie | |
| Okres |
od 17 lipca 1951 |
| Przynależność polityczna |
PZPR |
| Poprzednik | |
| Następca | |
| Odznaczenia | |
 | |
Bernard Jacenty Polczyk (ur. 14 sierpnia 1911 w Łagiewnikach, obecnie część Bytomia[2], zm. 2 stycznia 1986[2] w Chorzowie[3]) – polski działacz partyjny i państwowy, górnik, prezydent i przewodniczący Prezydium MRN w Chorzowie (1945–1951), przewodniczący Prezydium MRN w Szczecinie (1951–1953).
Życiorys
Pochodził z rodziny robotniczej, syn powstańca śląskiego i kowala Hermanna oraz Marii z Mięsopustów. Po szkole powszechnej w Łagiewnikach Śląskich podjął naukę zawodu kowala w kopalni. Po zwolnieniu od 1927 uczył się zawodu piekarza, w 1934 zdał czeladniczy egzamin piekarski. Ukończył trzyletnią wieczorową szkołę doszkalającą. Do wybuchu II wojny światowej pracował w warsztatach w Chorzowie, Katowicach i Łagiewnikach, a od 1934 do 1939 jako maszynista lokomotywy w KWK Łagiewniki. Działał także w Związku Strzeleckim jako szef sekcji oświatowej oraz w związkach zawodowych górników (sekretarz organizacji zakładowej)[3].
W 1939 uczestniczył w kampanii obronnej, następnie trafił krótko do niewoli, z której w październiku 1939 powórcił do Łagiewnik. W styczniu 1940 wydalony z Górnego Śląska, przebywał następnie w Warszawie, pracując w hurtowni aptecznej. Został żołnierzem Armii Krajowej pod pseudonimem „Jacenty”, uczestniczył w powstaniu warszawskim. Po kapitulacji Mokotowa 27 października 1944 wywieziony do obozu przejściowego w Pruszkowie[3], a następnie został deportowany do III Rzeszy na roboty przymusowe[4][2].
W maju 1945 powrócił do Chorzowa, został pracownikiem KWK Chorzów i referentem Mobilizacji Sił Roboczych. W tym samym roku wstąpił do Polskiej Partii Robotniczej, potem w szeregach Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej; aktywny ponadto w Związku Weteranów Powstań Śląskich[5]. Został członkiem Komitetu Miejskiego PPR w Chorzowie, następnie 26 października p.o. prezydenta, a 10 listopada 1945 pełnoprawnym prezydentem miasta[2] (pokonał w głosowaniu Wincentego Spaltensteina). W czerwcu 1950 jego stanowisko przekształcono w przewodniczącego Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w Chorzowie. Od 17 lipca 1951 do 5 marca 1953 pełnił analogiczną funkcję w Szczecinie[4].
Powrócił następnie na Górny Śląsk. Ponownie został radnym Miejskiej Rady Narodowej w Chorzowie, w latach 70. kierował w niej Komisją Gospodarki Komunalnej[6]. W latach 80. został prezesem Obywatelskiego Komitetu Ocalenia Narodowego w Chorzowie, kierował również jednym z chorzowskich kół Związku Bojowników o Wolność i Demokrację[7]. Od 1973 należał do Stowarzyszenia Miłośników Chorzowa im. Juliusza Ligonia[3].
Był żonaty z Zofią z Korwackich, mieli synów Zbigniewa (ur. 1942) i Wiesława (ur. 1945)[3]. Został pochowany na cmentarzu przy parafii pw. św. Jadwigi Śląskiej w Chorzowie[2].
Odznaczenia
W 1955 odznaczony Medalem 10-lecia Polski Ludowej[4].
Przypisy
- ↑ do 10 listopada 1945 jako p.o.
- 1 2 3 4 5 Chorzów – cmentarz parafialny św. Jadwigi. eksploratorzy.com.pl. [dostęp 2025-06-19].
- 1 2 3 4 5 Zbigniew Kapała: Bernard Polczyk. W: Zbigniew Kapała: Chorzowski słownik biograficzny. T. 3. Chorzów: Muzeum w Chorzowie, 2011, s. 189–190. ISBN 978-83-926587-7-1.
- 1 2 3 Bernard Polczyk. pomeranica.pl. [dostęp 2025-06-18].
- ↑ Adam Dziuba: Totalitaryzacja. Polska Partia Robotnicza na scenie politycznej województwa śląskiego (1945–1948). Wyd. Katowice–Kraków. Instytut Pamięci Narodowej Oddział w Katowicach, 2016, s. 348. ISBN 978-83-8098-066-2. [dostęp 2026-08-11].
- ↑ Andrzej Piątek przewodniczącym Prezydium MRN w Chorzowie. „Goniec Górnośląski”, s. 2, 10 czerwca 1970.
- ↑ Pożyteczne inicjatywy chorzowskiego OKON-u. „Goniec Górnośląski”, s. 1, 17–23 marca 1982.
|
