Beudantyt

Beudantyt

okaz z Tsumeb w Namibii
Właściwości chemiczne i fizyczne
Skład chemiczny	PbFe3(AsO4)(SO4)(OH)6[1][2]
Twardość w skali Mohsa	3,5–4,5[1][2]
Przełam	muszlowy, nierówny/nieregularny[1]
Łupliwość	doskonała[1], wyraźna/dobra[2]
Pokrój kryształu	romboedryczny, pseudosześcienny, tabliczkowy[1], izometryczny, płytkowy, rzadko igiełkowy[2]
Przezroczystość	przezroczysty, przeświecający, nieprzezroczysty[1][2]
Układ krystalograficzny	trygonalny[1][2]
Właściwości mechaniczne	kruchy[1]
Gęstość	4,0–4,48 g/cm3[1][2]
Właściwości optyczne
Barwa	zielona, żółta, brązowa, czarna[1], czerwona[2]
Rysa	zielonkawa, żółtawa[1][2]
Połysk	szklisty, żywiczny, półszklisty, tłusty[1][2]
Współczynnik załamania	1,943–1,957 (jednoosiowy)[2]
Inne	dwójłomność: 0,014[2] pleochroizm: widoczny[2]
Dodatkowe dane
Klasyfikacja Strunza	8.BL.05[2]

Beudantyt – minerał z klasy arsenianów^[2].

Został nazwany na cześć mineraloga François Beudanta przez Armanda Lévy'ego w roku 1826^[3].

Krystalizuje w układzie trygonalnym^[1][2]. Wykształca kryształy o pokroju romboedrycznym, izometrycznym, płytkowym, pseudosześciennym oraz tabliczkowym; rzadko igiełkowym^[1][4][2]. Występuje w skupieniach ziemistych, skorupowych, zbitych oraz jako naskorupienia^[1] i szczotki^[4]. Jest minerałem kruchym, od nieprzezroczystego do przezroczystego. Posiada zielonkawą lub żółtawą rysę raz szklisty, żywiczny, półszklisty bądź tłusty połysk. Rozpuszczalny w kwasie solnym^[2].

Występuje w strefie utleniania złóż bogatych w kruszce^[1] ołowiu i minerały arsenu^[4]. Towarzyszą mu zwykle jarosyt, limonit, mimetyt^[1], konichalcyt, skorodyt^[4], kwarc, goethyt, cerusyt, oliwenit, bayldonit, fluoryt oraz karminit^[2].

Występuje przede wszystkim w Niemczech, Austrii, Kanadzie, we Włoszech, RPA, Rosji, Hiszpanii, Francji, Anglii, Grecji (Attyka), Namibii (Tsumeb), Meksyku (Sonora), Australii (Zachodnia) oraz Stanach Zjednoczonych (Arizona, Nevada, Utah)^[1][2].