Binkowice
| wieś | |
| Państwo | |
|---|---|
| Województwo | |
| Powiat | |
| Gmina | |
| Liczba ludności (2021) | |
| Strefa numeracyjna |
15 |
| Kod pocztowy |
27-530[3] |
| Tablice rejestracyjne |
TOP |
| SIMC |
0802350[4] |
Położenie na mapie gminy Ożarów ![]() | |
Położenie na mapie Polski ![]() | |
Położenie na mapie województwa świętokrzyskiego ![]() | |
Położenie na mapie powiatu opatowskiego ![]() | |
Binkowice – wieś w Polsce położona w województwie świętokrzyskim, w powiecie opatowskim, w gminie Ożarów[4][6]. Ma status sołectwa[7].
| SIMC | Nazwa | Rodzaj |
|---|---|---|
| 0802366 | Śmiłów | część wsi |
Prywatna wieś szlachecka Bieńkowice położona była w drugiej połowie XVI wieku w powiecie sandomierskim województwa sandomierskiego[8]. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa tarnobrzeskiego.
Binkowice należały do Michała Piekarskiego: szlachcica, który w 1620 roku usiłował dokonać zamachu na króla Zygmunta III Wazę i został uwieczniony w powiedzeniu „Pleść jak Piekarski na mękach”.
Przypisy
- ↑ Wieś Binkowice w liczbach [online], Polska w liczbach [dostęp 2026-03-03], liczba ludności na podstawie danych GUS.
- ↑ NSP 2021: Ludność w miejscowościach statystycznych [online], Bank Danych Lokalnych GUS, 19 września 2022 [dostęp 2026-03-03].
- ↑ Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych, Poczta Polska S.A., październik 2013, s. 66 [zarchiwizowane z adresu 2014-02-22].
- 1 2 3 GUS. Wyszukiwarka TERYT
- ↑ Państwowy Rejestr Nazw Geograficznych – miejscowości – format XLSX, Dane z państwowego rejestru nazw geograficznych – PRNG, Główny Urząd Geodezji i Kartografii, 9 stycznia 2024, identyfikator PRNG: 6090.
- 1 2 Rozporządzenie w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części (Dz. U. z 2013 r. poz. 200 (ISAP))
- ↑ Strona gminy, sołectwa
- ↑ Województwo sandomierskie w drugiej połowie XVI wieku ; Cz.1, Mapy, plany, Warszawa 1993, k. 3.
Linki zewnętrzne
- Binkowice i Śmiłów
- Binkowice, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 1: Abablewo – Januszowo, Warszawa 1900, s. 156.




