Bitwa o Monte Ortigara
| I wojna światowa, front włoski | |||
 Monte Ortigara | |||
| Czas |
10–25 czerwca 1917 | ||
|---|---|---|---|
| Miejsce |
płaskowyż Sette Comuni | ||
| Terytorium | |||
| Przyczyna |
dążenia Włochów do odzyskania terenów utraconych podczas austro-węgierskiej ofensywy wiosennej w 1916 | ||
| Wynik |
zwycięstwo Austriaków | ||
| Strony konfliktu | |||
| |||
| Dowódcy | |||
| |||
| Siły | |||
| |||
| Straty | |||
| |||
Położenie na mapie Włoch  | |||
 46°00′36,000″N 11°31′18,998″E/46,010000 11,521944 | |||
Bitwa o Monte Ortigara – bitwa stoczona na froncie włoskim I wojny światowej na płaskowyżu Sette Comuni w Alpach. W bitwie uczestniczyła włoska 6 Armia gen. Ettore Mambrettiego, która zaatakowała sektor austro-węgierski broniony przez 11 Armię gen. Viktora von Scheuchenstuela.
Tło
Chociaż bitwa ta jest obecnie najbardziej pamiętana z krwawych walk, w których wojska alpejskie starały się zdobyć szczyt Monte Ortigara, w rzeczywistości atak miał na celu odzyskanie rozległych połaci terytorium utraconego na płaskowyżu podczas austro-węgierskiej ofensywy wiosennej w maju 1916 roku[1].
Ten odcinek frontu, który szef sztabu armii włoskiej Luigi Cadorna początkowo uważał za drugorzędny w stosunku do frontu Isonzo, nabierał coraz większego znaczenia strategicznego w miarę postępu konfliktu. Stało się to jasne po austro-węgierskiej ofensywie z wiosny 1916 roku, kiedy okazało się, że przełamanie na tym odcinku frontu umożliwi im wkroczenie do doliny Padu i zaatakowanie armii znajdujących się na Krasie i nad Isonzo od tyłu[1].
Włoskie naczelne dowództwo postanowiło, że front do ataku będzie miał długość 14 km, na terenie położonym na wysokości od 1700 do 2100 m n.p.m. Wyższe partie terenu charakteryzowały się unikalnymi formacjami krasowymi, przez co był to obszar surowy, jałowy i pozbawiony zasobów, zwłaszcza wody. Aby zapewnić wsparcie logistyczne dla ogromnej masy ludzi i materiałów, które naczelne dowództwo zamierzało rozmieścić na froncie, rozpoczęto budowę akweduktów i rozległe prace drogowe na całym odcinku górskim[2].
Bitwa
Pomimo ogromnych wysiłków włoskim dowódcom nie udało się optymalnie wykorzystać sytuacji na polu bitwy i sprostać nieprzewidzianym okolicznościom, jak pogarszająca się pogoda; próby natarcia były liczne, lecz w większości nieskuteczne i źle poprowadzone. Straty w ludziach były ogromne i po prawie dwudziestu dniach bitwy 6 Armia nakazała odwrót na pozycje wyjściowe, de facto uznając ofensywę za całkowitą porażkę[3]. Mambretti został zwolniony z dowodzenia 6 Armią, zastąpiony przez gen. Donato Etnę, po tym jak Cadorna wskazał go jako głównego winowajcę porażki ze względu na jego brak ducha walki i niezdecydowanie, pomimo ogromnych zasobów, jakimi dysponował[4].
Galeria
Alpini przed bitwą
Ciężka włoska artyleria w akcji
Włoscy oficerowie na posterunku obserwacyjnym na Cima Levante
Przypisy
- 1 2 Pieropan 2009 ↓, s. 293–294.
- ↑ Per non dimenticare, Monte Ortigara: il Calvario degli Alpini 10 – 29 giugno 1917. Testo della conferenza del Gen. di Brig. Tullio Vidulich ( inviato da Giancarlo Albertin). [dostęp 2025-08-17]. (wł.).
- ↑ Pieropan 2009 ↓, s. 314.
- ↑ Pieropan 2009 ↓, s. 316.
Bibliografia
- Gianni Pieropan: Storia della grande guerra sul fronte italiano. Milano: Mursia, 2009. ISBN 978-88-425-4408-1. (wł.).