Bitwa pod Okpo
| wojna japońsko-koreańska 1592–1598 | |||
 Panokseon, podstawowy typ koreańskiego okrętu wojennego | |||
| Czas | |||
|---|---|---|---|
| Miejsce | |||
| Terytorium | |||
| Przyczyna |
inwazja wojsk japońskich na Koreę | ||
| Wynik |
zwycięstwo floty koreańskiej | ||
| Strony konfliktu | |||
| |||
| Dowódcy | |||
| |||
| Siły | |||
| |||
| Straty | |||
| |||
Położenie na mapie Korei Południowej  | |||
| 34,8942°N 128,6885°E/34,894200 128,688500 | |||
Bitwa pod Okpo – pierwsza bitwa morska w toczącej się w latach 1592–1598 wojnie japońsko-koreańskiej, zwanej wojną Imjin. Rozpoczęła się 16 czerwca 1592, trwała dwa dni. Wygrana w bitwie pod Okpo stanowiła pierwsze zwycięstwo admirała Yi Sun-sina w tej wojnie.
Tło
Flota japońska wysadziła wojska pod Pusan, które zostało zdobyte, a armie japońskie ruszyły w głąb lądu. Kluczowe dla ich operacji było dostarczanie im zaopatrzenia i posiłków drogą morską, w szczególności by zakumulować zapasy potrzebne do inwazji na Chiny. Z tego względu flotylle japońskie rozpoczęły powolne przemieszczanie się wzdłuż zachodniego wybrzeża Półwyspu Koreańskiego[1].
Koreańczycy nie dysponowali siłami, by im się od razu przeciwstawić. Dwie z trzech głównych eskadr floty koreańskiej, Flotylle Prawej i Lewej Ręki prowincji Gyeongsang, zostały samozatopione, gdy ich dowódcy wpadli w panikę na widok lub na wieść o zbliżających się okrętach japońskich (z Prawej ocalały nieliczne jednostki). Dowódca tej flotylli, Wong Yun (원균), wezwał na pomoc Yi Sun-sina, który dowodził Flotyllą Lewej Ręki prowincji Jeolla. Yi postanowił jednak czekać na oficjalne rozkazy ze stolicy, w międzyczasie wzmacniając obronę swoich portów i licząc na połączenie z drugą eskadrą Jeolli, by wzmocnić siły przed starciem. Zanim to nastąpiło, otrzymał rozkaz z Seulu, by połączyć się z flotyllą Wonga i uderzyć na Japończyków, by przerwać ich linie komunikacyjne[2].
13 czerwca Yi wypłynął z portu Yeosu, na czele 39 okrętów wojennych, 24 dużych okrętów (panokseon) i 15 mniejszych jednostek (hyeupson), oraz 46 małych, otwartych łodzi, służących do rozpoznania i przesyłania informacji. Płynąc na wschód, okrążyli wyspę Geoje, zbierając po drodze cztery okręty wojenne i dwie łodzie rybackie, pozostałości floty Wonga. 16 czerwca zwiadowcy zawiadomili Yi o japońskiej flocie znajdującej się niedaleko[3].
Walki
Około południa flota Yi Sun-sina weszła do zatoki Okpo, gdzie stało na kotwicach około 50 japońskich jednostek, w większości bez załóg, które były zajęte plądrowaniem i paleniem wsi. Koreańczycy natarli w szyku czołowym, z ciężkimi panokseonami w centrum, a lżejszymi jednostkami na skrzydłach. Część japońskich marynarzy wróciła na okręty, nie podejmując jednak walki, a próbując się wycofywać wzdłuż brzegu; inni uciekli na wzgórza. Koreańczycy zagarniali uciekające jednostki w głąb portu, a ich panokseony podpływały blisko lżej zbudowanych okrętów japońskich, z bliska ostrzeliwując je ogniem armatnim. Japoński ostrzał z arkebuzów był zupełnie nieskuteczny, bo koreańskie jednostki miały grube burty i nadburcia – w efekcie tylko trzech koreańskich marynarzy było rannych, a żaden nie zginął. 26 japońskich okrętów zostało zatopionych lub spalonych[4].
Yi Sun-sin powstrzymał swoich ludzi, którzy chcieli ścigać japońskich żołnierzy na lądzie, uznając, że byłoby zbyt ryzykowne, zwłaszcza że Japończycy mieli przewagę w walce pieszej. Zadowolił się spaleniem kolejnych pięciu dużych japońskich okrętów, które próbowały ucieczki do portu Happo (część Masanu)[4]. S. Turnbull podaje, że Koreańczycy zniszczyli 4 z 5 okrętów i wlicza spalone jednostki do łącznej liczby 26 zniszczonych tego dnia[5]. Następnego dnia, jednostki rozpoznawcze zawiadomiły Yi Sun-sina o japońskiej eskadrze liczącej 13 okrętów w porcie Jeokjinpo (część Tongyeongu). Na widok nadciągającej floty koreańskiej, Japończycy porzucili statki i uciekli na ląd – wszystkie okręty zostały spalone przez marynarzy Yi[6] (według S. Turnbulla zniszczonych zostało 11 z 13 okrętów[5]).
Następstwa bitwy
Po sukcesie w bitwie pod Okpo, Yi Sun-sin planował podjąć dalsze ataki na flotę japońską, łącznie z natarciem na jej siły główne w Pusan. Dotarła do niego jednak informacja o upadku Seulu, wycofał się więc do swej bazy w Yeosu. Do swojego sprawozdania z bitwy wysłanego do króla, Yi dołączył japoński muszkiet i lewe ucho japońskiego żołnierza. Skrytykował też Wong Yuna, twierdząc, że dwóch z trzech jego rannych marynarzy zostało trafionych ogniem bratobójczym, gdy płynęli na zdobytej jednostce. Sugerowało to, że Wong nie walczył aktywnie, więc nie wiedział, które japońskie okręty są w rękach koreańskich[7], lub że nie pilnował dyscypliny, pozwalając by jego ludzie próbowali odbijać cudze łupy dla swojej chwały. Pogłębiło to konflikt między dwoma dowódcami[8].
Dzięki dalszym sukcesom pod Tangpo, Hansan i Pusan w czerwcu 1592 roku, Koreańczycy byli w stanie zablokować drogę japońskim posiłkom zmierzającym na kontynent i ostatecznie – wypędzić agresorów z Półwyspu Koreańskiego[9].
Przypisy
- ↑ Hawley 2005 ↓, s. 182.
- ↑ Hawley 2005 ↓, s. 182–183.
- ↑ Hawley 2005 ↓, s. 184.
- 1 2 Hawley 2005 ↓, s. 186.
- 1 2 Turnbull 2002 ↓, s. 92.
- ↑ Hawley 2005 ↓, s. 187.
- ↑ Hawley 2005 ↓, s. 189.
- ↑ Turnbull 2002 ↓, s. 93.
- ↑ Joanna Rurarz, Historia Korei, Warszawa: Wydawnictwo Akademickie Dialog, 2005, s. 289, ISBN 83-89899-28-0, OCLC 69284694.
Bibliografia
- Samuel Jay Hawley: The Imjin war: Japan’s sixteenth-century invasion of Korea and attempt to conquer China. Seoul: The Royal Asiatic Society, 2005. ISBN 978-89-954424-2-5.
- Stephen Turnbull: Samurai Invasion: Japan’s Korean War 1592 -1598. Londyn: Cassell, 2002. ISBN 0-304-35948-3. OCLC 50289152. (ang.).