Bitwa pod Strużką

Bitwa pod Strużką
Wojna polsko-bolszewicka
Czas

11 kwietnia 1920

Miejsce

pod Strużką

Terytorium

Ukraińska Republika Ludowa

Wynik

zwycięstwo Polaków

Strony konfliktu
 Polska  Rosyjska FSRR
Dowódcy
Wiktor Ogórek
Siły
54 pułk piechoty
6 pułk ułanów 		oddziały 60 DS
brak współrzędnych
Adam Przybylski,
Wojna Polska 1918–1921[1]

Bitwa pod Strużką – walki polskiego 54 pułku piechoty kpt. Wiktora Ogórka z oddziałami sowieckiej 60 Dywizji Strzelców komdiwa Iwana Dubowoja w okresie wojny polsko-bolszewickiej.

Geneza

Zimą 1919/1920, na froncie polsko-sowieckim odnotowywano tylko działania lokalne. Linia frontu była rozciągnięta od środkowej Dźwiny, wzdłuż Berezyny, Uborci, Słuczy, po Dniestr[2]. Zastój w działaniach wojennych obie strony wykorzystywały na przygotowanie się do decydujących rozstrzygnięć militarnych, planowanych na wiosnę i lato 1920[3]. Zimą i wczesną wiosną na froncie zarówno Sowieci jak i Polacy organizowali wypady celem rozpoznania przeciwnika lub dezorganizacji jego działań ofensywnych. W kwietniu polska 18 Dywizja Piechoty została zaatakowana przez oddziały sowieckiej 60 Dywizji Strzelców. Polskie dowództwo postanowiło walczący dotąd w składzie 5 Dywizji Piechoty 54 pułk piechoty przekazać do dyspozycji dowódcy 18 Dywizji Piechoty[4].

Walczące wojska

Jednostka Dowódca Podporządkowanie
Polska Wojsko Polskie
dowództwo 18 Dywizji Piechoty gen. Franciszek Krajowski Front Podolski (6 A)
⇒ 54 pułk piechoty p.o. kpt. Wiktor Ogórek[a] 7 Dywizja Piechoty
→ I batalion 54 pp 54 pułk piechoty
→ II batalion 54 pp
→ III batalion 54 pp p.o. por. Leon Szymański
⇒ 6 pułk ułanów ppłk Stefan Cieński
Rosyjska FSRR Armia Czerwona
60 Dywizja Strzelców komdiw Iwan Dubowoj 12 Armia

Walki pod Strużką

10 kwietnia 54 pułk piechoty Strzelców Kresowych wykonał marsz forsowny, wszedł w rejon działania 18 Dywizji Piechoty i stanął w Zamiechowie. W tym czasie przeciwnik nacierał na Nową Uszycę od strony Wierzbowca i opanował Strużkę[5]. Dowódca 18 Dywizji Piechoty gen. Franciszek Krajowski nakazał pełniącemu obowiązki dowódcy 54 pułku piechoty kpt. Wiktorowi Ogórkowi odbić Strużkę i zdobyć Wierzbowiec. Lewe skrzydło pułku miał osłaniać 6 pułk ułanów, a jeden jego szwadron przydzielono do dyspozycji dowódcy 54 pp[5].
Pełniący obowiązki dowódcy 54 pułku piechoty kpt. Ogórek wydał następujący rozkaz[5]:

Baon I, kryty na lewem skrzydle szwadronem ułanów, wyruszy o świcie z m. Zamiechów, drogą przez wieś Szeczerbowce do wsi Wierzbowiec. Po osiągnięciu szosy Durniaki – Wierzbowiec zabarykaduje ją w celu odcięcia odwrotu nieprzyjacielskim autom pancernym. W pół godziny za I baonem wyruszy baon II, zajmie wieś Ołchowiec i utrzyma ją do czasu nadejścia dalszych rozkazów. Baon III pójdzie w odwodzie za prawem skrzydłem II baonu.

11 kwietnia pułk ruszył do natarcia. Zgodnie z rozkazem, jego I batalion ze szwadronem 6 pułku ułanów maszerował z Zamiechowa na Strużkę – Wierzbowiec, II batalion na Strużkę – Olchowiec, a III batalion stanowił odwód i maszerował za II batalionem[4]. Dochodząc do Strużki I batalion utknął w silnym ogniu broni maszynowej. Wsparły go 5 i 7 kompana z II batalionu i w ciągu godziny miejscowość opanowano[6]. Kontynuujące natarcie, kompanie II batalionu ruszyły na Wierzbowiec. Tu natknęły się na ogień dwóch samochodów pancernych operujących na trakcie Durniaki - Wierzbowiec. 7 kompania próbowała obejść niebezpieczną strefę i odciąć samochodom drogę manewru, ale zagrożone pancerki wycofały się z pola walki. Po opanowaniu Strużki polskie bataliony ruszyły na Olchowiec. W pościgu za cofającymi się oddziałami 60 Dywizji Strzelców wzięto do niewoli znaczną liczbę jeńców, zdobyto baterię artylerii i kilkanaście ckm-ów. W ręce Polaków wpadła też kolumna taborów 60 Dywizji Strzelców[4]. Straty polskie to 12 zabitych, w tym dowódca III batalionu por. Leon Szymański, i ponad 30 rannych, w tym adiutant pułku por. Zub[6].

Upamiętnienie

19 maja 1927 roku minister spraw wojskowych, marszałek Polski Józef Piłsudski ustalił i zatwierdził dzień 11 kwietnia, jako datę święta pułkowego[7]. Święto obchodzono w rocznicę walki stoczonej 11 kwietnia 1920 roku pod Strużką.

Uwagi

  1. ↑ Etatowy dowódca III batalionu 54 pułku piechoty Strzelców Kresowych[5].

Przypisy

  1. ↑ Przybylski 1930 ↓.
  2. ↑ Cisek, Paduszek i Rawski 2010 ↓, s. 33.
  3. ↑ Wyszczelski 2011 ↓, s. 178.
  4. 1 2 3 Odziemkowski 2004 ↓, s. 396.
  5. 1 2 3 4 Kula 1929 ↓, s. 13.
  6. 1 2 Kula 1929 ↓, s. 14.
  7. ↑ Dz. Rozk. MSWojsk. Nr 16 z 19 maja 1927 roku, poz. 174.

Bibliografia

This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.