Chloë Sevigny

Chloë Sevigny

Chloë Sevigny (2024)
Imię i nazwisko	Chloë Stevens Sevigny
Data i miejsce urodzenia	18 listopada 1974 Darien
Zawód	aktorka
Lata aktywności	od 1995

Chloë Stevens Sevigny (ur. 18 listopada 1974 w Darien) – amerykańska aktorka i reżyserka pochodzenia francusko-polskiego (ze strony matki – Janine Malinowski).

Znana z ról w filmach niezależnych o kontrowersyjnej lub eksperymentalnej tematyce, Sevigny zdobyła wiele nominacji i wyróżnień, m.in. do nagrody Oscara i Złotego Globu. Zajmuje się również modą, pisała do brytyjskiego „Elle”, a swoją szafę pokazywała w „Vogue’u”. Projektuje ubrania, pierwszą linię stworzyła dla amerykańskiej marki „Opening Ceremony”. Z biegiem lat jej alternatywne podejście do mody przyniosło Sevigny reputację ikony stylu^[1].

Po ukończeniu szkoły średniej Sevigny znalazła pracę jako modelka i wystąpiła w teledyskach do utworów grup Sonic Youth i The Lemonheads. W 1995 roku zadebiutowała w filmie Dzieciaki i stała się rozpoznawalną gwiazdą kina niezależnego końca lat 90. Zyskała rozgłos dzięki roli Lany Tisdel w dramacie Nie czas na łzy (1999), za którą otrzymała nominację do Oscara w kategorii „Najlepsza aktorka drugoplanowa”^[2].

W latach 2000. wystąpiła w drugoplanowych rolach w licznych filmach niezależnych, takich jak American Psycho (2000), Demonlover (2002); Party Monster i Dogville (2003 roku); oraz Brązowy królik (2004). Jej udział w tym ostatnim filmie wywołał spore kontrowersje ze względu na pornograficzną scenę, w której wykonała niesymulowane fellatio z odtwórcą głównej roli i reżyserem filmu, a zarazem swoim ówczesnym chłopakiem w prawdziwym życiu, Vincentem Gallo^[3][4]. W latach 2006–2011 wcielała się w rolę Nicolette Grant w serialu HBO Big Love, za który w 2010 roku zdobyła Złoty Glob dla najlepszej aktorki drugoplanowej. Wystąpiła również w popularnych filmach, takich jak Zodiac Davida Finchera (2007), a także w licznych projektach telewizyjnych, w tym w brytyjskim serialu Hit & Miss (2012), a także w drugoplanowych rolach w Portlandii (2013), dwóch sezonach American Horror Story oraz w serialu Netflixa Bloodline (2015–2017). Za rolę w Monsters: The Lyle and Erik Menendez Story (2024) zdobyła swoją pierwszą nominację do nagrody Primetime Emmy w kategorii „Wybitna aktorka drugoplanowa w serialu limitowanym lub antologicznym”^[5].

Sevigny zadebiutowała jako reżyserka w 2016 roku krótkometrażowym filmem Kitty. Jej trzeci film, krótkometrażowy White Echo, rywalizował o Złotą Palmę dla Filmu Krótkometrażowego na 72. Festiwalu Filmowym w Cannes w 2019 roku^[6].

Opracowano na podstawie^[7]:

W 2018 roku Sevigny zaczęła spotykać się z dyrektorem galerii sztuki Sinisą Mačkoviciem. W styczniu 2020 roku ogłosiła, że spodziewa się dziecka z Mačkoviciem^[8]. 2 maja 2020 r. urodziła syna o imieniu Vanja^[9]. Jest katoliczką i powiedziała, że uczęszcza do kościoła^[10]. W wyborach prezydenckich w 2016 oraz w 2020 poparła kandydata Demokratów, Berniego Sandersa^[11][12].

• Złoty Glob Najlepsza aktorka drugoplanowa w serialu, miniserialu lub filmie telewizyjnym: 2010 Trzy na jednego

• Chloë Sevigny w bazie IMDb (ang.)
• Chloë Sevigny w bazie Filmweb