Conflict: Desert Storm II

Conflict: Desert Storm II (czasami pojawia się także nazwa z podtytułem Back to Baghdad) – taktyczna strzelanka trzecioosobowa stworzona przez studio Pivotal Games, a wydana przez SCi Games w Europie i Gotham Games w Ameryce Północnej na platformy PC, PlayStation 2, Xbox w 2003 roku, a na GameCube w 2004 roku; druga odsłona serii Conflict osadzona w realiach I wojny w Zatoce Perskiej. Gra ponownie umożliwia dowodzenie czteroosobowym oddziałem amerykańskich lub brytyjskich sił specjalnych w walce przeciwko wojskom irackim.

Podobnie, jak w pierwszej części serii Conflict, fabuła zabiera gracza do Iraku w czasie I wojny w Zatoce Perskiej. Jednak w odróżnieniu od pierwszego Conflicta, który dość ściśle trzymał się realiów historycznych, w drugiej odsłonie twórcy zdecydowali się na poruszenie zagadnień hipotetycznych i kontrowersyjnych^[2].

2 sierpnia 1990 r. siły irackie dokonują inwazji na Kuwejt, w wyniku czego koalicja ponad 100 krajów przychodzi z pomocą Kuwejtowi, walcząc przeciwko najeźdźcy W pierwszych dniach operacji w Kuwejcie zespół sił specjalnych Alpha One zostaje wysłany na misję ratunkową do Al-Hadar, gdzie Delta Two, bliźniacza drużyna sił specjalnych została odcięta za liniami irackimi. Z pomocą wsparcia lotniczego Alpha One przebija się przez mury miasta, lokalizuje i zabezpiecza ostatnią znaną pozycję Delta Two, ale nie nawiązuje z nimi kontaktu. Zespół kontynuuje przeszukiwanie miasta następnego ranka i ostatecznie lokalizuje kolegów po walce z kilkoma oddziałami irackiej piechoty wspieranej przez transportery opancerzone w mieście. Alpha One eskortuje następnie Delta Two do punktu ewakuacji pod iracką stacją komunikacyjną, którą niszczy przed opuszczeniem obszaru misji^[3].

Następnie oddział sił specjalnych zostaje wysłany na tajną operację mającą na celu zniszczenie irackiego centrum łączności i składu paliwa. Przekradając się przez obronę bazy, Alpha One z powodzeniem niszczy wyznaczone cele, jednak po zakończeniu swojej misji oddział sił specjalnych zostaje otoczony przez irackie wojska i wzięty do niewoli. W więzieniu żołnierze są brutalnie przesłuchiwani przez oficerów irackiego wywiadu. Wówczas skrzydło myśliwców Stealth zrzuca „mądre bomby” GBU-27 na kompleks więzienny, zapewniając Alpha One drogę ucieczki. Przed powrotem za linie aliantów, oddział sił specjalnych zostaje wysłany w miejsce, w którym znajdują się głowice rakiet z sarinem^[a], a także wiele pocisków i wyrzutni SCUD, które żołnierze rozbrajają i niszczą^[3].

Gdy zbliża się koniec wojny, a Irak przewiduje swoją klęskę, wycofujące się wojska irackie otrzymują rozkaz podpalenia licznych kuwejckich szybów naftowych w ramach taktyki spalonej ziemi. Alpha One ma powstrzymać dalsze zniszczenia poprzez rozbrojenie materiałów wybuchowych rozmieszczonych przez wroga w kilku szybach naftowych, zanim połączy się z wysuniętymi elementami 2 Dywizji Marines. Alpha One i 2 Dywizja wyruszają następnie na wspólną misję do miasta Kuwejt, gdzie Irakijczycy rozmieścili dwa superdziała^[b], miotające kolosalne pociski, które używane są do paraliżowania natarcia wojsk Koalicji na otwartej pustyni. Alpha One zabezpiecza lotnisko, na którym wojska irackie umieściły stanowiska SAM, a także niszczy siatkę obrony przeciwlotniczej. Mając w ten sposób zapewnioną przewagę w powietrzu dla lotnictwa Koalicji, oddział sił specjalnych przystępuje do zniszczenia obu dział w porcie Kuwejtu, eliminując ostatnią nadzieję wojsk irackich na wygranie wojny^[3].

W końcowej cutscence gracz może zobaczyć wizję twórców na temat ataku alianckiego lotnictwa na Autostradę Śmierci, po czym żołnierze Alpha One oglądają w telewizji przywróconego na tron emira Kuwejtu, dziękującego siłom Koalicji za ich pomoc w wyzwoleniu Kuwejtu^[3].

Rozgrywka w Desert Storm II praktycznie niczym nie różni się od poprzedniej odsłony serii. Gracz ponownie ma możliwość wybrania, czy chce grać oddziałem wojsk amerykańskich, czy brytyjskich, przy czym nazwiska i specjalności żołnierzy: dowódcy Johan Bradleya, snajpera Paula Foleya, specjalisty od broni ciężkiej Micka Connorsa i sapera Davida Jonesa pozostają bez zmian w stosunku do pierwszej części sagi. Zadaniem gracza ponownie jest niszczenie sprzętu wroga, rozbrajanie bomb lub odnajdywanie sojuszniczych oddziałów przy jednoczesnym niszczeniu sił przeciwnika. Nie zmienił się dostępny arsenał broni i pojazdów. Twórcy wprowadzili jedynie drobne zmiany w mechanice i sterowaniu, np. w rzucaniu granatami^[1].

Recenzje
Oceny Publikacja Ocena GC PC PS2 Xbox „Edge” 7/10[4] „Electronic Gaming Monthly” 5.17/10[5] 5.17/10[5] Eurogamer 6/10[6] 6/10[6] „Game Informer” 7.75/10[7] 7.75/10[8] „GamePro” [9] GameSpot 6.7/10[10] 6.3/10[11] 6.7/10[12] 6.7/10[12] GameSpy [13] [14] [15] GameZone 7.9/10[16] 8.2/10[17] 8/10[18] Game Informer 7.75/10[19] 7.75/10[20] IGN 7.9/10[21] 7.9/10[22] 7.9/10[23] 7.9/10[24] „Nintendo Power” 3.1/5[25] „Official PlayStation Magazine” (US) [26] „Official Xbox Magazine” 7/10[27] „PC Gamer US” 72%[28] Oceny agregowane Metacritic 73/100[29] 65/100[30] 70/100[31] 71/100[32]

Gra otrzymała „mieszane lub średnie recenzje” na wszystkich platformach według agregatora Metacritic^{[29][30][31][32]}. Jacek „Stranger” Hałas z serwisu Gry-Online napisał, że twórcy gry wykorzystali okazję związaną z II wojną w Zatoce Perskiej (gra ukazała się pięć miesięcy po ustaniu działań wojennych w Iraku), aby sprzedać słabą grę opowiadającą o poprzedniej wojnie: „Nie znoszę producentów, którzy czekają tylko na okazję, aby wydać jakiegoś gniota, w momencie, gdy ma on największe szanse na wysoką sprzedaż. (...) Conflict: Desert Storm 2 powstał po to, aby zadowolić tych wszystkich Amerykanów, którzy nie mogąc już patrzeć na swoich umierających rodaków, sami zechcieliby dać porządnego klapsa Saddamowi i jego oddziałom. Gra początkowo miała ukazać się w momencie, gdy wojna w Iraku rozgorzała na dobre. Na szczęście działania wojenne ustały. (...) Konkurencja na polu strzelanek wojennych jest dość liczna (i silna). Wystarczy bowiem wspomnieć o takim Delta Force: Black Hawk Down, który bez żadnego wysiłku pokonuje Desert Storma 2 we wszystkich możliwych konkurencjach”^[33].