Conflict: Vietnam

Conflict: Vietnam – taktyczna strzelanka trzecioosobowa stworzona przez studio Pivotal Games, a wydana przez SCi Games w Europie i Global Star Software w Ameryce Północnej na platformach Microsoft Windows, PlayStation 2, Xbox oraz na urządzeniach mobilnych w 2004 roku.

Jest to trzecia odsłona serii Conflict, która przenosi akcję w realia wojny w Wietnamie. Osobną wersję opracowało 8bit Games, a w tym samym roku Synergenix wydało ją na urządzeniach mobilnych^[1]. Planowano także port na urządzenia Gizmondo, ale został on anulowany^[6].

Gracz opowiada o działaniach czteroosobowego oddziału amerykańskiej 101 Dywizji Powietrznodesantowej: Franka „Ragmana” Wiera, Bruce’a „Juniora” Lesha, Willa „Hossa” Schafera i Harolda „Cherry’ego” Kahlera w czasie ofensywy Tết w 1968 roku^[7].

Akcja gry rozpoczyna się, gdy 19-letni szeregowy Harold „Cherry” (później znany jako „Doc”)” Kahler poznaje swoich towarzyszy z oddziału na pokładzie śmigłowca bojowego Huey, zmierzającego do „Miasta Duchów”, bazy 101 Dywizji Powietrznodesantowej w Wietnamie Południowym. Dowódcą jest 28-letni sierżant sztabowy Frank „Ragman” Wier, doskonale zaznajomiony ze służbą w Wietnamie z dwóch poprzednich rotacji. Kaprale Bruce „Junior” Lesh i Will „Hoss” Schafer stanowią resztę oddziału. Hoss jest uzależnionym od adrenaliny strzelcem karabinu maszynowego, a Junior, snajper, odlicza ostatnie dni do końca swojej zmiany. Ofensywa Tết rozpoczyna się tuż po pierwszym patrolu bojowym Kahlera, a wkrótce on i reszta oddziału Ragmana zostają odcięci za liniami wroga po tym, jak ich helikoptery ewakuacyjne zostają zestrzelone^[7].

Przez kolejne kilka dni oddział przemierza kilometry dżungli pełnej żołnierzy Armii Wietnamu Północnego i Vietcongu. Po ucieczce przed atakiem napalmem spotykają „Wodza”, dowódcę jednostki PBR US Navy. „Wódz” wykonywał zadanie dostarczenia Zielonych Beretów w górę rzeki, gdzie „zobaczył coś dziwnego”. Po przedarciu się przez ufortyfikowany obszar Vietcongu zwany „Charlie’s Point”, żołnierze odkrywają, że „Wódz” został zabity i wkrótce spotykają się z grupą Montagnardów. Po odzyskaniu świętej figurki i uwolnieniu kilku więźniów z wioski na ich prośbę, oddział używa zdobycznego radia, aby wezwać helikopter ewakuacyjny z 1 Pułku Kawalerii Powietrznej, który ląduje w oblężonej bazie. Po odparciu zmasowanego ataku Vietcongu i Armii Wietnamu Północnego oddział zostaje doceniony przez majora Wallace’a, który obiecuje wszystkim odznaczenia za odwagę. Umierający Wietnamczyk wrzuca granat do bunkra, gdy major przemawia, jednak nie zabija ich, lecz pozbawia przytomności, a pięciu żołnierzy trafia do niewoli. Major Wallace ginie, gdy jako jeńcy są zmuszeni grać w rosyjską ruletkę^[7].

Uciekając z obozu jenieckiego Vietcongu, oddział Ragmana przedziera się przez dżunglę i spotyka sierżanta Stone’a z SASR i jego oddział. Dwaj sierżanci prowadzą swoich ludzi przez system tuneli Vietcongu, które SASR ma zniszczyć. Udaje im się to wspólnymi siłami, a Stone i Wier rozstają się w dobrych stosunkach. Po spotkaniu jeepa USMC oddział dołącza do kolumny ciężarówek i czołgów zmierzających do miasta Hue. Po przedarciu się przez ogarnięte wojną miasto i zniszczeniu licznych wrogich T-34 przy użyciu czołgu M48 Patton oddział wsiada do śmigłowca Huey 101 Dywizji Powietrznodesantowej. Podczas próby zniszczenia baterii pocisków ziemia-powietrze HAWK na obszarze zajętym przez wroga śmigłowiec zostaje zestrzelony przez granatnik przeciwpancerny i rozbija się w pobliżu twierdzy wroga, Cytadeli w Hue. Oddział infiltruje Cytadelę, zdobywając fortecę i eliminując jej garnizon, w tym kilka czołgów i dowodzącego generała^[7].

Końcowy filmik, którego narratorem jest Kahler, opowiada o losach członków jego oddziału po zakończeniu misji. Schafer zgłasza się na kolejną misję, a Kahler w końcu dowiaduje się od pijanego agenta CIA, że ten walczy w Laosie lub Kambodży, szukając dreszczyku emocji. Lesh dołącza do Partii Czarnych Panter i ginie w strzelaninie z FBI. Wier wraca do pustego domu, gdzie znajduje papiery rozwodowe. Przenosi się do Gór Skalistych ze swoim psem, którego nazwał Ho Chi Minh, odnajdując spokój. Kahler przeprowadza się do Nowego Jorku, zakłada rodzinę i zostaje szanowanym lekarzem, wykorzystując swoje doświadczenie jako wojskowy sanitariusz, aby leczyć rany spowodowane przemocą^[7].

Według agregatora recenzji Metacritic gra otrzymała „mieszane” recenzje na wszystkich platformach^[23][24][25].

Sean Cunningham z magazynu „Maxim” przyznał grze sześć na dziesięć punktów, stwierdzając, że „zrozumienie, jak działa sterowanie, jest absolutnie frustrujące, co oznacza, że ​​wchodzisz w strzelaninę z niewidzialnym Charliem, nie mając pojęcia o swoim otoczeniu, przeciwniku ani broni”^[26]. Podobnie John McNamara z „The Times” przyznał wersji na PlayStation 2 trzy na pięć gwiazdek, pisząc: „To właśnie ten banalny wybór muzyki granej w obozowym radiu sprawia, że ​​zastanawiasz się, czy warto zagłębiać się w tę grę”, nawiązując do użycia piosenki „Paint It, Black” w serialu telewizyjnym Tour of Duty i utworu „Nowhere to Run” w filmie Good Morning, Vietnam^[27]. Jason Hill z „Sydney Morning Herald” przyznał tej samej wersji konsolowej dwie i pół gwiazdki na pięć, stwierdzając: „Wciśnięcie gier z serii Pustynna Burza w obecnie modny klimat Wietnamu było błędem. Otwarte krajobrazy zastąpiono klaustrofobiczną dżunglą, co pozbawiło graczy swobody taktycznej. Gracze poruszają się wąskimi ścieżkami, przechodząc od jednej strzelaniny do drugiej”^[28].